Βαρὺ αὐτὸ ποὺ γράφω, ἀλλὰ ἀληθές.
Οἱ Ἕλληνες, πάντα, μέσα σὲ ὅλην τὴν διάρκεια τῆς γνωστῆς (κι ἀγνώστου) ἱστορίας των, πτωχοὶ ἦσαν. Πάμπτωχοι. Κι ὅμως… Ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖον ἐμεγαλούργησαν, ἀλλὰ καὶ θὰ μεγαλουργήσουν στὸ μέλλον, δὲν ἦταν ὁ πλοῦτος ἢ ἡ τεχνολογία ἢ ἡ εὐμάρεια. Αὐτὰ ἦσαν πάντα καὶ  ἐπουσιώδη καὶ ἀνούσια.
Ἡ ἀλήθεια εἶναι ἄλλη. Οἱ μεγάλες πράξεις δὲν προκύπτουν ἀπὸ …νταβατζῆδες ἀλλὰ ἀπὸ Ἐλευθέρους.
Οἱ Μεγάλοι Ἕλληνες δὲν προέκυψαν ἀπὸ …χορηγούς. Ἦταν τὸ περὶ Ἐλευθερίας (δι)-αἴσθημά των ποὺ τοὺς ᾡδήγησε στὸ νὰ γίνουν μεγάλοι. Συνέχεια →