…ὁ βοῤῥειᾶς θὰ τὰ κάνη συντρίμια, κομμάτια…
Τὸ τραγοῦδι βέβαια μιλᾶ γιὰ «κακό», ἀλλὰ ἐγὼ λίγο τὸ παραφράζω…
…γιὰ τοὺς δικούς μου λόγους…!!! Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Λέει ἀντί- κάτι, γιὰ νὰ κρύψῃ τὸ τὶ εἶναι!!!
Οὐσιαστικῶς καλό μου αὐτὸ ποὺ πολεμᾶς δὲν εἶναι ὁ ἀπέναντι ἀλλὰ ὁ ἴδιος ὁ ἑαυτός σου.
Ξέρεις φαντάζομαι τὸ γιατί…
Φοβᾶσαι μὴν ἀποκαλυφθῇ τὸ πόσο ἴδιος εἶσαι μὲ αὐτὸν ποὺ ὑποτίθεται πὼς ἀντι-μάχεσαι!
Συνέχεια
Χαίρονται καὶ πανηγυρίζουν οἱ ἠλίθιοι ἀκόμη καὶ μὲ τὸν θάνατο!!!
…ἔνθεν κακεῖθεν!!!
Καὶ εἶναι πολλοί, τρομάρα τους… Ἀμέτρητοι…
Δὲν θὰ ἐξετάσω τὸ ἐὰν ἦσαν δύο (ἢ ἕνας) Ἀλβανοὶ ποὺ ἔστειλαν τὸ κορίτσι στὸν θάνατο. Μοῦ εἶναι παντελῶς ἀδιάφορον πλέον. Αὐτὸ ποὺ μὲ ἐνδιαφέρει εἶναι πὼς μία συνάνθρωπός μας, ἐν τελῶς χαζά, ἐδολοφονήθη, ἀπὸ ἐπίσης ἐν τελῶς χαζοὺς καὶ ἀνεγκεφάλους νεαρούς, ποὺ οὐδόλως ἐσέβοντο τὴν ἀνθρώπινο ζωὴ καὶ ἀξιοπρέπεια. Ἡ ζωὴ εἶναι ὅ,τι πολυτιμότερον γιὰ ὅλους μας καὶ ἰδίως γιὰ τοὺς νέους ἀνθρώπους. Ἡ ζωὴ πρέπει νὰ γίνεται σεβαστὴ καὶ γιὰ τοὺς (ὑποτιθεμένους) ἐχθρούς, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς (ὑποτιθεμένους) φίλους.
Συνέχεια
Καλημερίζοντας τὴν ζωή μας…
Ὅπως ἴσως θὰ γνωρίζετε, φτιάξαμε μίαν νέα σελίδα γιὰ νὰ λέμε τὶς καλημέρες μας, γιὰ νὰ μοιραζόμεθα ὄμορφες σκέψεις καὶ γιὰ νὰ μαθαίνουμε νὰ δημιουργοῦμε ἐμεῖς τὶς προϋποθέσεις ποὺ θὰ ἀλλάξουν τὴν ζωή μας. Συνέχεια
Γιατί ἡ παιδεία;
Τόσα χρόνια λοιπὸν φίλοι μου μου κυττούσαμε (λέμε τώρα) τοὺς κοινωνικοὺς μας ἀγῶνες.
Τόσα χρόνια ἀναζητούσαμε τρόπους γιὰ νὰ βολευθοῦμε καλλίτερα, νὰ χωθοῦμε βαθύτερα καὶ νὰ …πακτωθοῦμε ὁπουδήποτε…
Τόσα χρόνια, ἐν ὀλίγοις, κυττούσαμε στὸ λάθος σημεῖο.
Κι αὐτό, τὸ λάθος σημεῖον, ἴσως νὰ μὴν τὸ ἔχουμε ἀκόμη ἀντιληφθῆ, ἀλλὰ σίγουρα ἔχουμε ἀρχίση νὰ βλέπουμε κάποια ἀπὸ τὰ λάθη μας. Κι ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικότερά μας λάθη ἦταν ἡ ψωροκωσταινέικη ὀπτική μας γιὰ τὰ γεγονότα.
Διότι, κακὰ τὰ ψέμματα, ἐὰν αἰσθάνεται κάποιος ὡς παρακατιανός, τότε δρᾶ καὶ ὡς παρακατιανός. Συνέχεια
Ἡ ΔΙΚΗ μου εὐθύνη!!!
Ποὺ ξεκινᾶ;; Ποῦ σταματὰ;
Γύρω μας μία ὁλικὴ καὶ (ὁλοκληρωτικῶς) σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς κατάῤῥευσις.
Ὅλοι κατάλαβαν ὅλους… Κι ὅλοι διαβιοῦν μέσα στὴν ἀτομική τους δυστυχία! Ἤ στὴν μακαριότητα τῆς ἀποχαυνώσεώς τους…
Ποιά μ0ναδική εὐκαιρία μᾶς δίδεται, ἐπὶ τέλους, γιά νά κατανοήσουμε τό βάρος τῆς δικῆς μας εὐθύνης στό ἐπίπεδον τῆς ἀναδημήσεως;
Ποιά μοναδική εὐθύνη ὀφείλουμε νά ἀναλάβουμε, πρό κειμένου νά ξεκινήσουμε νά ΞΑΝΑκτίζουμε τόν κόσμο μας καί νά τον κοσμήσουμε μέ ὄμορφα καί Ἀνθρώπινα ἔργα; Συνέχεια