…ἤ λῆξις δική μας, ἐὰν καθυστερήσουμε περισσότερο!!!
Ἐὰν δὲν σταματήσουμε τώρα τὴν διαδικασία ἀλλοιώσεως τῆς ἀντιλήψεώς μας, τελειώσαμε.
Ἤ ἐπανερχόμεθα σὲ ἐκεῖνον τὸ ἐπίπεδον ποὺ θὰ κατανοοῦμε, θὰ σεβόμεθα καὶ θὰ ὑπακούουμε στὴν Ἀνάγκη τῆς Φυσικῆς μας Ἐπιλογῆς, ἤ ὁσονούπω ἀπαλλάσουμε τὸν πλανήτη ἀπὸ τὸ ἄχθος μας.
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Δηλητηριασμένο (καί τό) μητρικό ἔνστικτο;
Αὐτὸ ποὺ ἤξερα, ἀπὸ μικρὸ παιδί, ἦταν πὼς τὸ μητρικὸ ἔνστικτον εἶναι τόσο ἰσχυρό, ποὺ μπορεῖ ἀκόμη καὶ …βουνὰ νὰ κινήσῃ. Ἡ δὲ ἀγάπη τῆς μάννας, λέει, γιὰ τὰ παιδιά της, εἶναι τόσο ἀνίκητος, ποὺ δὲν ὑπάρχει δύναμις στὸν πλανήτη νὰ τὰ βάλῃ μαζύ της.
Αὐτὰ μάθαινα πὼς ἴσχυαν ὡς παιδί…
Τώρα ὅμως; Ἰσχύουν ἀκόμη; Συνέχεια
Χρειάζεται νὰ πράξουμε τὸ …ἀδύνατον γιὰ νὰ κτίσουμε Ἐλευθερία!!!
Θυμήθηκα τὸ …«ἀκραῖον» παράδειγμα τοῦ Γεωργίου Καστριώτου, ποὺ ἐν μέσῳ ἀπολύτου ὀθωμανοκρατίας, σὲ μίαν περίοδο ποὺ κάθε τὶ βυζαντινὸ ὑποτάσσετο στὸ σπαθὶ τοῦ ἰσλάμ, ἕνας, μόνος, μὲ πολλὲς μάχες, θυσίες, ἀγῶνες ἐπέτυχε, καθ’ ὅλην τὴν διάρκεια τῆς ζωῆς του, ὄχι μόνον νὰ διατηρῇ τὴν Ἐλευθερία του, ἀλλὰ νὰ ἐπιτύχῃ ἐπὶ πλέον τὴν ἀπελευθέρωσιν πολλῶν ἀκόμη γύρω του. Τὴν στιγμὴ δῆλα δὴ ποὺ τὸ «διαμάντι» τῆς Ῥωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας γονάτιζε, ὁ Καστριώτης καὶ οἱ Ἠπειρῶτες σύντροφοί του, πατοῦσαν γερὰ στὰ θεμέλια τῆς δομήσεως ἑνὸς ἐλευθέρου κράτους, ἀπολύτως ἐλεγχομένου ἀπὸ τοὺς ἰδίους, ποὺ ἔως τὸ πέρας τῆς ὀθωμανικῆς ἐπικρατείας στὴν Χερσόνησο τοῦ Αἵμου, ἐκτὸς ἀπὸ κατάλοιπα ἐπαναστατικότητος, ἔφησε ἐπίσης σὰν κληροδότημα στοὺς ἐκεῖ λαοὺς τὴν γνώσιν τοῦ τὶ σημαίνει νὰ εἶσαι ἐλεύθερος, τῶν τιμημάτων ποὺ πρέπει κάθε στιγμὴ νὰ πληρώνῃς και τῶν διαρκῶν ἀγώνων ποὺ παύουν μόνον μὲ τὸ πέρας τοῦ βίου.
Εἶναι δὲ ἀξιοσημείωτον πὼς ἀκόμη καὶ ἐπὶ Ἀλῆ πασσᾶ, μίαν περίοδον ἀπολύτου τρομοκρατίας καὶ τέλματος, γιὰ τοὺς πληθυσμούς, κυρίως, τῆς Ἠπείρου, ἀπῃτήθησαν κάθε λογῆς δόλοι καὶ ἀτιμίες, γιὰ νὰ καμφθοῦν καὶ νὰ ὑποταγοῦν πλήρως οἱ ἐκεῖ τοπικοὶ ἄρχοντες, σαφῶς ἀπόγονοι τῶν προγενεστέρων συμμάχων καὶ συμπολεμιστῶν τοῦ Καστριώτου. Συνέχεια
Ὥρα ἀνασυντάξεώς μας…
Οὐσιαστικῆς κι ὄχι πλασματικῆς. 
Διαβάζουμε καθημερινῶς γιὰ σκάνδαλα, γιὰ ἀπάτες, γιὰ λεηλασίες, γιὰ Μ.Κ.Ο. ποὺ εἶδαν φῶς καὶ μπῆκαν, γιὰ ἐγκληματικὲς ἀποφάσεις δικαστηρίων, γιὰ καταπατήσεις τῶν ἐθνικῶν μας ἐδαφῶν, γιὰ εἰσβολὲς τυχοδιωκτῶν ἐποίκων ποὺ πολλαπλασιάζονται, γιὰ νομομαγειρεύματα κατ’ ἐντολὴν τοῦ (κάθε) πSoros, γιὰ ἐπελάσεις πολυεθνικῶν, γιὰ λεηλασίες κάθε ἐπιπέδου, γιὰ καταστρατηγήσεις βασικῶν καὶ αὐτονοήτων ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, γιὰ ἐθνικὲς ἀποδομήσεις, ἀλλὰ καὶ κάθε εἴδους κοινωνικὲς ἀποσυνθέσεις καί, ἐκ τῶν πραγμάτων, αἰσθανόμεθα, ἐκτὸς ἀπὸ ἀπογοητευμένοι (καὶ πιθανὸν τρομοκρατημένοι), ἀπέραντη, ὀργή, μαζὺ καὶ ἀπελπισία, ἐνᾦ ταὐτοχρόνως νοιώθουμε ἀδύναμοι, ἀπολύτως ἐγκλωβισμένοι σὲ κάτι ποὺ μᾶς σκοτώνει καθημερινῶς.
Παραλλήλως, ὅπως ἐξελίσσονται τὰ γεγονότα, ἐὰν δὲν λειτουργοῦμε χαμαιλεοντικῶς, αἰσθανόμεθα ὅλο καὶ πιὸ ἀκραία στοχοποιημένοι. Συνέχεια
Ξεχνιέται τελικά ἡ φύσις;
Μὲ ἀφορμὴ ἕνα δημοσίευμα τοῦ ἀγαπητοῦ μας Στεφάνου Θεοφανάκη, ποὺ ἀνεφέρετο σὲ κάποια ἔγκλειστα ἄγρια ζῷα, σὲ ἕναν ζῳολογικὸ κῆπο κάπου στὴν Ὁλλανδία, τὰ ὁποῖα ἐπετέθησαν σὲ οἰκογένεια…
Ὥρα μας νά Ἑνωθοῦμε μέ τούς γύρω μας;
Θέλουμε νά ξεκινήσουμε, ἀκόμη καὶ τώρα, κάτι πού νά μᾶς βγάλῃ πολιτικοκοινωνικά ἀπό τό τέλμα;
Μποροῦμε ὅμως;
Ἔχουμε ἐπιλογή; Ἤ μήπως ὄχι;
Στὴν παρούσα περιόδο σαφῶς καί, ἐκ πρώτης ὄψεως, ἔχουμε…
Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν σημαίνει καὶ πάρα πολλά…
Καὶ δὲν σημαίνει πάρα πολλὰ διότι, οὔτως ἢ ἄλλως, θὰ κληθοῦμε νὰ διεκδικήσουμε ἐξ ἀρχῆς ὅλα ὅσα θεωρούσαμε ὡς δεδομένα, ἀρχῆς γενομένης φυσικὰ ἀπὸ τὸ δικαίωμά μας στὴν ζωή.
Συνέχεια