Ἔφθασε ὁ Μάρτιος, ὁ πρῶτος ἦχος τῆς Ἀνοίξεως…
Ὁ μῆνας ποὺ ξυπνᾶ ἡ φύσις καὶ μαζὺ μὲ αὐτὴν ξυπνοῦν καὶ οἱ αἰσθήσεις μας.
Τὰ δένδρα ἀνθίζουν, καινούργια λουλούδια ἀνατέλλουν καὶ ὁ κάθε κρυμμένος σπόρος ξεπερνᾶ τὰ ἐμπόδια καὶ ἀνοίγει δρόμο πρὸς τὸ φῶς. Συνέχεια
Φαντάζει κουτὸ τὸ νὰ ξεκινήσουμε νὰ διανύσουμε μίαν ὁλόκληρο, ἄγνωστον μᾶλλον, πορεία, δίχως νὰ πιστεύουμε πὼς στὸ πέρας αὐτῆς τῆς πορείας θὰ εὕρουμε αὐτό, τὸ ὁποῖον μᾶς ᾡδήγησε στὸ νὰ μποῦμε σὲ αὐτὴν τὴν πορεία.
Ὁ κάθε ἔνας φέρνει μέσα στὴν σχέση τὶς ἀνάγκες του καὶ τοὺς φόβους του.
Διότι θέλει κόπο… φροντίδα… μέριμνα…