Αἰσθάνεσαι κάτι νὰ διαποτίζῃ τὴν ἀτμόσφαιρα, τὸ δέρμα σου, τὴν σκέψιν σου…
Τὸ σῶμα σου παραμένει σφιγμένο καὶ τεντωμένο, δίχως νὰ γνωρίζῃς τὸν λόγο…
Κάτι σὲ κάνει νὰ μὴ κοιμᾶσαι… Νὰ μὴ χορταίνῃς… Νὰ μὴ χαλαρώνῃς…
Μία φωνούλα μέσα σου σοῦ ΚΡΑΥΓΑΖΕΙ πὼς πρέπει νὰ προσέχῃς ἀλλὰ ἡ ἄγνοια τοῦ τὶ ἔρχεται μεγαλώνει τὴν ἀνησυχία, δίχως νὰ βοηθᾷ στὴν προετοιμασία γιὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ ὅποιου κινδύνου. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Μιά ζωή μέ πάθος ἤ μία παθητική ζωή;
Ὅλοι μας λαχταροῦμε νὰ ζήσουμε μιὰ ζωὴ γεμάτη πάθος καὶ κεραυνοβόλες στιγμές, νὰ ἀφήσουμε τὸν ἑαυτὸ μας νὰ παρασυρθῇ ἀπὸ αὐτὸ ἀλλά…… μόνο ἀπὸ ἀπόστασι καὶ σὲ μικρὲς δόσεις.
Οἱ περισσότεροι καθὼς ἀντιμετωπίζουμε τὴν καθημερινότητα πιστεύουμε ὅτι δὲν ὑπάρχει χῶρος γιὰ μιὰ παθιασμένη ζωή, ἔχουμε νὰ σκουπήσουμε τίς συναχωμένες μύτες μας, νὰ βγάλουμε βόλτα τὸ σκύλο, νὰ πᾶμε στὸν ὀδοντίατρο, νὰ μαγειρέψουμε γιὰ αὔριο……… Νὰ πῶς φεύγουν οἱ ἡμέρες μας, κυλοῦν σὰν αἷμα ἀπὸ μιὰ πληγή, καὶ ἡ ζωὴ φεύγει, χωρὶς τρομπέτες καὶ τυμπανοκρουσίες ἀλλὰ μὲ γκρίνιες καὶ μουρμοῦρες ἐπειδὴ δὲν καταφέρνουμε νὰ εὕρουμε τὴν ἀέναο παρουσία του μέσα στὴν καθημερινότητα μας. Συνέχεια
Ἡ δύναμις τῆς συγγνώμης
Πόσο ψυχικό σθένος χρειάζεται η συγχώρεση και τι κρύβεται πίσω από μια συγγνώμη; Tι σημαίνουν και οι δύο αυτές λέξεις; Γιατί και στις δύο περιπτώσεις κάτι μας κρατάει πίσω;
Τον 18ο αιώνα ο Άγγλος ποιητής Alexander Pope έλεγε ότι «το να κάνεις λάθος είναι ανθρώπινο, το να συγχωρείς θεϊκό». Τρεις αιώνες μετά, ο Elton John τραγουδάει «η συγγνώμη είναι η πιο δύσκολη λέξη» (sorry seems to be the hardest word). Μπορεί οι δεκαετίες να περνούν, ωστόσο, όπως φαίνεται, η συγχώρεση και η συγγνώμη παραμένουν ακόμα κάτι δύσκολο. Τόσο μικρές λέξεις που μπορούμε με ευκολία να προφέρουμε όταν σκουντάμε κατά λάθος κάποιον στο δρόμο, αλλά την κρίσιμη ώρα «βγαίνουν» με δυσκολία. Τι σημαίνει, λοιπόν, η συγχώρεση και τι η συγγνώμη; Γιατί και στις δύο περιπτώσεις κάτι μας κρατάει πίσω;
Ἐάν δέν μάθω νά θαυμάζω κάτι, πῶς θά τό ἀγαπήσω;
Μεγάλη ὑπόθεσις ὁ θαυμασμός. Ἀπὸ τὸν θαυμασμὸ πηγάζει ὁ σεβασμός. Σεβόμαστε αὐτὸ ποὺ θαυμάζουμε κι ὄχι αὐτὸ ποὺ σκέτο ἀγαποῦμε. Τὸ παιδί μας, ἡ τὸν πατέρα μας ἤ τὸν ἀδελφό μας, ἴσως καὶ νὰ τοὺς ἀγαποῦμε, ἐὰν εἶναι ἐγκληματίες. Ἀλλὰ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΘΑΥΜΑΖΟΥΜΕ καὶ δὲν τους ΣΕΒΟΜΕΘΑ!!!
Ἡ ἀγάπη πηγάζει ἀπὸ τὸν θαυμασμό, γιὰ τὰ μικρά, τὰ καθημερινά, τὰ ἀσήμαντα, τὰ σπουδαῖα, τὰ μεγάλα καὶ τὰ σημαντικά.
Τὸ παιδὶ ἀγαπᾶ τὴν μητέρα του διότι πρῶτα, καὶ μετὰ τὴν ὁποίαν ἐξάρτησιν ἀπὸ αὐτήν, τὴν θαυμάζει.
Καὶ ἡ μάννα, γιὰ ὅλους μας, (πλὴν ἴσως ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων) στέκεται πάντα μέσα μας σημεῖον ἀναφορᾶς. Συνέχεια
Αὐτοεκτίμησις.
Ὑπάρχουν πολλοὶ τομεῖς στὴ ζωή μας ποὺ εἶναι πιθανὸ ἡ χαμηλὴ αὐτοεκτίμησις νὰ εἶναι φανερή. Στὶς σχέσεις μας πολλὲς φορὲς νοιώθουμε χαμηλὴ αὐτοεκτίμησι ὅταν διαφωνοῦμε ἤ ὅταν τσακωνόμαστε μὲ τοὺς ἄλλους. Ἀμφιβάλλουμε καὶ ἀμφισβητοῦμε τὴ γνώμη μας πιστεύοντας πὼς οἱ ἀπόψεις τῶν ἄλλων ἔχουν μεγαλυτέρα ἀξία. Συχνὰ συγκρίνουμε τὸν ἑαυτό μας μὲ τοὺς ἄλλους καὶ πιστεύουμε ὅτι ἀξίζουμε λιγότερο. Θεωροῦμε τὸν ἑαυτό μας ἀνεπαρκὴ ὅταν δὲν ἀποκτοῦμε αὐτὰ ποὺ θέλουμε, νοιώθουμε ὅτι δὲν ἀξίζουμε ἤ ὅτι δὲν εἴμαστε ἱκανοί. Συνέχεια
Ἀντιμετωπίζω τό Αἴτιον ἤ τό Σύμπτωμα;
Ὅταν τὸ σῶμα μου ἀσθενῇ, ἐγὼ πασκίζω νὰ θεραπεύσῳ τὸ σύμπτωμα. Τὸ αὐτὸ κάνουν καὶ ὅλου τοῦ κόσμου οἱ ἰατροί.
Θεραπεύουν τὸ σύμπτωμα καὶ ἀρνῶνται, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, νὰ ἐρευνήσουν τὸ ὁποιοδήποτε αἴτιον, ποὺ προκαλεῖ τὸ σύμπτωμα.
Αὐτὴ ἡ ὀπτικὴ ἀφορᾶ ὅμως στὰ ΠΑΝΤΑ!!!
Ἀφορᾶ στὴν πολιτική, στὴν οἰκονομία, στὶς κοινωνικές μας συναναστροφές, στὰ προσωπικά μας, στὶς σχέσεις μας μὲ τὰ παιδιά μας, στὴν ἐπικοινωνία μὲ τὸν ἑαυτόν μας… Συνέχεια