Ἡ γιαγιά μου ἡ μακαρίτισσα μᾶς ἔλεγε πολλὰ παραμύθια καὶ εἶχε ἀδυναμία στὶς νεράιδες, ποὺ πρωταγωνιστοῦσαν σὲ πολλὰ ἀπὸ αὐτά. Ἔλεγε λοιπόν πὼς ὅταν ἕνα παιδὶ λέει δὲν πιστεύω στὶς νεράιδες, τότε μιὰ νεράιδα πέφτει κάτω νεκρή.

Τώρα ποὺ κι αὐτὴ ἡ χρονιὰ ἐπέρασε, πολλὰ εἶναι τὰ ὄνειρά ποὺ περιμένουν πίσω ἀπό τὶς κουρτίνες, πολλὲς εἶναι οἱ δημιουργικὲς σπίθες ποὺ περιμένουν νὰ μετατραποῦν σὲ φλόγες, πολλὲς ἐπιθυμίες ποὺ περιμένουν νὰ βγοῦν στὸ φῶς. Συνέχεια →

— Οἱ Τούρκοι, δὲν ἦσαν οἱ χειρότεροι…
Ὁ Ἑλληνι­κὸς λαὸς δὲν θὰ ἔκανε τὴν Ἐπανάσταση, γιὰ ν’ ἀποκαταστή­σει καὶ πολιτικά τοὺς κοντζαμπάσηδες.
Οἱ λέγοντες ὅτι ἡ Ἐπανάσταση ἦταν μόνον Ἐθνική, ἤ εἶναι ἀδιάβαστοι, ἤ δὲν μᾶς  λένε τὴν ἀλήθεια. Σκοτώνοντας τοὺς Τούρκους ἤξερε ὅτι σκοτώνει τὸν σύμμαχο τῶν κοντζαμπάσηδων.
Χωρὶς τὸν ἀφανισμὸ πρῶτα αὐτῶν, δὲν μπόραε νὰ ξεπάτωνε τοὺς ἄλλους.
Τὸ ὅ,τι σ’ αὐτὸ ἡ Ἐπανάσταση  γε­λάστηκε, δὲν πάει νὰ πεῖ διόλου ὅτι τοὺς ἐφείσθη. Συνέχεια →

Εἶμαι καλά, διότι εἶμαι ζωντανή!
Εἶμαι καλά, διότι καὶ σήμερα ὁ Ἥλιος μοῦ χαμογελᾶ, ἄν καὶ κάπως ντροπαλά…
Ἔχω τὰ χρώματα ἀπὸ τὰ φυτά… Τὸ ἄρωμά τους…
Ἔχω τὸν ἦχο τῆς θαλάσσης… Τὴν μυρωδιά της…
Ἔχω τὰ βουνά… Τὸν ἄνεμο… Τὸ νερό… Καὶ εἶναι ὅλα δικά μου… Ὅλα… Εἶναι ἐκεῖ καὶ μὲ περιμένουν νὰ τὰ γευθῶ… Νὰ τὰ ἀπολαύσω… Νὰ μοιραστῶ τὴν ὀμορφιά τους… Συνέχεια →

Καλὴν χρονιὰ νὰ ἔχουμε ὅλοι μας.
Δύσκολες συνθῆκες… Δύσκολες ὧρες… Δύσκολη ἡ ἐπιβίωσις…
Μὰ δὲν σκιάζομαι… Ἔτσι κι ἀλλοιῶς, πάντα, μὰ πάντα, κάτω ἀπὸ ὁποιεσδήποτε συνθῆκες, ἐμεῖς τὰ καταφέραμε… Βγῆκαμε καὶ ζωντανοὶ καὶ νικητὲς μέσα ἀπὸ τὶς περιπέτειες.
Γιατί λοιπόν νά μήν τά καταφέρουμε σήμερα; Τί ἄλλαξε;
Μήπως τό ὅ,τι κάποιοι, ἴσως περισσότεροι ἀπό ἄλλες φορές, κατάφεραν νά βολευτοῦν καί νά ἁπλώσουν ἐπάνω μας τίς σκιές τους;
Ἔ καί;
Πρώτη φορά εἶναι;
Μήπως ξεχάσαμε τούς Ῥωμαίους, ἀνατολικούς καί δυτικούς; Συνέχεια →