ΣΤΗΝ ΚΛΙΚΑΔΟΡΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ γιὰ νὰ μπορέσῃς νὰ σταθῇς καὶ νὰ ῥιζώσῃς (ἀνεξαρτήτου ἀξίας κι ἀρετῆς), ἀληθινὰ σεβαστὸς κι ἀποδεχτὸς ἀπ’ τοὺς γύρω σου κι ὄχι περιγελούμενος ὡς «παραφωνία», «ἀπροσάρμοστος» καὶ «τρελλός», πρέπει ν’ ἀνήκεις κάπου· σὲ κόμμα (κυρίως σ’ αὐτό), σὲ σύλλογο, σ’ ὁμάδα καὶ γενικότερα σ’ ὁτιδήποτε εἶναι ὠργανωμένο καὶ διαθέτει ἱεραρχία καὶ καταστατικό. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι οἱ ἄξιες καὶ οἱ ἐλεύθερες συνειδήσεις, αὐτὲς ποὺ παραμένουν πάντα προσωπικές, ἀρνούμενες ν’ ἀνήκουν γενικά, δεινοπαθοῦν ἀφόρητα. Σὲ τέτοιους ἀνθρώπους σπάνια δίνεται βῆμα ἢ μικρόφωνο, ἐνῷ σχεδὸν πάντα τηρεῖται ἀπέναντί τους ἐκείνη ἡ περίφημη συνομωσία τῆς σιωπῆς τῶν «φτασμένων» καὶ τῶν τάχα μεγάλων. Συνέχεια →