Πόσες πολλὲς φορὲς τὸ ἔχουμε ἀκούσει…
Πόσο σπάνια τὸ ἐφαρμόζουμε…
Πόσο δύσκολο εἶναι νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς τελικῶς μόνον ὅταν ἐμεῖς αἰσθανόμεθα πλήρεις, ὡς ἄτομα, θὰ μποροῦμε νὰ μοιρασθοῦμε μὲ τοὺς γύρω μας χαρά, ἀγάπη, συντροφικότητα… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Τὸ πιὸ σημαντικό μας μέλημα εἶναι νὰ νοιώθουμε καλά.
Ὅσοι ἄνθρωποι δὲν ἔχουν μάθει νὰ περνοῦν λίγο χρόνο μόνοι, μὲ τὸν ἑαυτό τους πάσχουν ἀπὸ στερητικὸ σύνδρομο προσωπικότητος. Τὰ συμπτώματα εἶναι μιὰ ὁλοένα αὐξανομένη δυσφορία, ἀπότομες ψυχολογικὲς μεταπτώσεις, χρονία κόπωσις καὶ κατάθλιψις. Ὅσοι ὑποφέρουν ἀπὸ αὐτὰ τὰ συμπτώματα ἀγωνίζονται μέσα σὲ ἔνα κενὸ κατεπιεσμένης ὀργῆς καὶ ἀπόγνωσης, ὅλη ἡμέρα καὶ καταλήγουν νὰ πέφτουν τὴν νύκτα στὸ κρεββάτι συναισθηματικὰ καὶ ψυχικὰ ἐξαντλημένοι, χωρὶς νὰ μποροῦν νὰ κοιμηθοῦν καλά. Μὲ τὸ παραμικρὸ ξεσποῦν σὲ δάκρυα ἢ ἔχουν ἐκρήξεις θυμοῦ καὶ πολὺ γρήγορα οἱ σχέσεις τους, ἀλλὰ καὶ ἡ δουλειά τους, ἀρχίζουν νὰ περνοῦν κρίσι. Συνέχεια
Ἡ ἀνεπίδοτος ἐπιστολὴ τῆς Μαρίας Πολυδούρη.
Ἀγαπητοὶ φίλοι!Ἴσως τὸ γράμμα αὐτὸ νὰ μὴ διαβασθῇ ποτέ, ἀπὸ κανέναν, ἀλλὰ στ᾿ ἀλήθεια δὲ μὲ νοιάζει. Ἴσως μέχρι νὰ φτάσῃ στὰ χέρια σας νἄχω πειὰ ὁλότελα ξεχασθῆ ἀπ᾿ ὅλους. Ἀλλά, οὔτε δὰ κι᾿ αὐτὸ τὸ τελευταῖο μὲ νοιάζει. Ἐξάλλου, δὲν ἔχω καὶ πολλὰ νὰ σᾶς πῶ, θέλω μόνο νὰ σᾶς θυμίσω ὅτι κάποτε ὑπῆρξα. Κάποτε ὑπῆρξα κι᾿ ἤμουν καὶ ζωὴ καὶ θάνατος μαζύ. Καὶ ζωὴ καὶ Χάρος ἤμουν!
Ἔζησα, τὁμολογῶ, μιὰ ζωὴ δηλητηριασμένη, γι᾿ αὐτὸ θαρρῶ ἀπεφάσισα νὰ τὴν ἐγκαταλείψω. Ἐκεῖνο ποὺ γιὰ τοὺς ἄλλους ἤταν ζωή, γιὰ ἐμένα θάνατος ἦταν. Γεννιόμουν καὶ πέθαινα κάθε ἡμέρα, ὥρα καὶ στιγμή. Ζοῦσα μὲ τὸ θάνατο, ζοῦσα γιὰ νὰ πεθάνω, μὰ τουλάχιστον δὲν ζοῦσα νεκρὴ ὅπως οἱ γύρω μου, τὰ μικρὰ ἀστεῖα ἀνθρωπάκια ποὺ ἔλεγαν πὼς μ᾿ ἀγάπησαν, κι᾿ ἂς μὴ μπόρεσαν ποτέ, κι᾿ ἂς μὴ τόλμησαν ποτὲ νὰ διαβάσουν τὴν ψυχὴ ποὔκρυβε περίσσιο φῶς καὶ σκοτάδι μέσα της. Κατὰ βάθος μὲ ἐφοβοῦντο καὶ δὲν ἀργοῦσαν νὰ τραποῦν εἰς ἄτακτον φυγήν. Δὲν ἄντεχαν νὰ μὲ κυττοῦν κατάμματα, μὴ τύχῃ καὶ τοὺς κλέψω τὴν ψυχή τους.
Ἀγαπήθηκα, ἀγαπήθηκα πολύ, μὰ μπορεῖ ποτὲ κανεὶς νὰ φαντασθῆ ὅτι λυπόμουν βαθειὰ ὅταν καταλάβαινα ὅτι μ᾿ ἀγαποῦσαν; Ἐγώ, ἴσως νὰ μὴν ἀγάπησα ἀρκετά, ὄχι ὅσο ἔπρεπε. Τὸν ἰδανικό μου ἔρωτα θαρρῶ τὸν Συνέχεια
Ἕνα δευτερόλεπτο… -χιλιάδες πόρτες ἀνοικτές.-
γράφει ο Άκης κουστουλίδης
Ένα δευτερόλεπτο …..
Εξήντα μαζί φτιάχνουν ένα λεπτό ……
Τρις χιλιάδες εξακόσια από αυτά ολοκληρώνουν μια ώρα …
Και μια μέρα έχει ογδόντα έξι χιλιάδες τετρακόσια ….
Όλα σε μια ευθεία γραμμή, σχεδόν ατάραχα και αδιάφορα κυλούν και ξεχνιούνται στο παρελθόν.
Στην μνήμη της ζωής μένουν άλλοτε μαζεμένα σε μια σημαντική μέρα. άλλοτε σαν χρόνια, μα σαν ένα δευτερόλεπτο σπανίως αναφέρονται και όταν αναφέρονται ονομάζονται είτε σαν την κακιά στιγμή, είτε σαν την κακιά την ώρα κ.λ.π. Συνέχεια
Ὑπάρχουν κι αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι…
Ποὺ δὲν γνωρίζουν τὴν ἠμερομηνία γεννήσεῶς τους, διότι δὲν ὑπάρχουν μάρτυρες ἀπὸ τὴν γέννησίν τους.
Ποὺ δὲν ἔχουν ἀρτιμέλεια, διότι κάποιοι, πεπολιτισμένοι, τοὺς τὴν ἐστέρησαν…
Ποὺ δὲν θὰ μπορέσουν ποτὲ νὰ ζήσουν ὅπως ἐμεῖς οἱ ὑπόλοιποι, οἱ ὑγιεῖς, διότι ὅλοι οἱ «ἀνθρωπιστὲς» τοῦ πλανήτου, σὲ συνεργασία πάντα καὶ μὲ τὸν ΟΗΕ, τοὺς ὑστέρησαν τὸ δικαίωμα στὴν Πατρίδα, στὴν ἐλευθερία καὶ στὴν ἐθνική τους συνείδησιν.. Συνέχεια
Ἔχουμε μακρὺ δρόμο γιὰ νὰ κερδίσουμε τὸ δικαίωμα νὰ λεγόμεθα ἄνθρωποι.
ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ ὁ δημοφιλὴς «ἀοιδός» Νότης Σφακιανάκης τόλμησε νὰ πῇ τὴ γνώμη του γιὰ τὴν Χρυσὴ Αὐγή, μ’ ἀποτέλεσμα συνάδελφοί του, «δημοσιογράφοι» κι ἄλλοι ἀπ’ τὸν χῶρο τοῦ θεάματος νὰ πέσουν νὰ τὸν φᾶνε.
Δὲν εἶναι πρώτη φορὰ ποὺ ὁ συγκεκριμένος «καλλιτέχνης» βρίσκει τὸ θάρρος νὰ μιλήσῃ ἀνοιχτὰ γιὰ διάφορα ζητήματα κοινωνικὰ ἢ πολιτικά. Ὅπως δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ στ’ ἄκουσμα μιᾶς γνώμης (ἀκραίας ἢ ὄχι, αὐτὸ δὲν μ’ ἐνδιαφέρει) διαφορετικῆς ἀπ’ αὐτὲς ποὺ ἀκούγονται συνήθως ἀπ’ τοὺς πολλούς, προκαλεῖται ἀναστάτωση, θυμὸς καὶ διάθεση γιὰ «λιντσάρισμα». Συνέχεια