Ἐὰν μὲ ῥωτήσετε γιὰ τὸ πότε συνέβῃ τὸ τάδε γεγονός, ἤ τὸ δείνα, δύσκολα θὰ σᾶς ἀπαντήσω.
Συνήθως θυμᾶμαι περιόδους ἱστορικές, μὲ χρονολογίες στὸ …περίπου.
Ἐδῶ καὶ χρόνια λοιπόν, ἄν καὶ διαβάζω ἱστορία, στὶς ἡμερομηνίες πάσχω.
Χρειάζεται νὰ ἀνατρέχω συχνὰ στὶς πηγές μου, πρὸ κειμένου νὰ θυμηθῶ πὼς τότε, γιὰ παράδειγμα, συνέβῃ ἡ ναυμαχία τῆς Σαλαμίνος ἤ τότε ἡ ἅλωσις τῆς Τριπολιτσᾶς.
Ὅταν λοιπὸν ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ ἐπετείους ἐγὼ προσωπικῶς σκέτο πάσχω.

Ἔχουν ὅμως σημασία μεγάλη οἱ ἡμερομηνίες ἤ ἔχουν σημασία τά γεγονότα;
Αὐτὸ ποὺ ἀντιλαμβάνομαι εἶναι πὼς οἱ ἡμερομηνίες χρησιμεύουν γιὰ νὰ ἐνθυμούμεθα τὰ γεγονότα. Οἱ ἐπέτειοι οὐσιαστικῶς λειτουργοῦν σὰν μοχλός, πρὸ κειμένου ἐμεῖς νὰ ἀνατρέξουμε στὸ γεγονὸς καὶ νὰ τὸ θυμηθοῦμε ἤ νὰ τὸ μοιρασθοῦμε μὲ τοὺς γύρω μας. Εἶναι πολὺ μεγάλη ὑπόθεσις ἡ γνῶσις τῆς ἱστορίας μας. Λαὸς ποὺ ξεχνᾶ τὴν ἱστορία του καταλήγει μὲ ἀφεντικά.
Κι ἐπεὶ δὴ τὰ ἀφεντικὰ σὲ ἐμᾶς πιὰ ἐπερίσσευσαν, καλὸ θὰ ἦταν σιγὰ σιγὰ νὰ ἀποδομοῦμε τὸ λάθος καὶ νὰ δομοῦμε τὸ ὀρθό.
Τὸ ὀρθὸ λοιπὸν μᾶς ὑπαγορεύει νὰ ἀναθεωρήσουμε τὴν στάσι μας καὶ νὰ ἐπιστρέψουμε στὶς πεπατημένες ὁδούς.
Συνέχεια →