Μου πήρες την ελπίδα, σε ευχαριστώ, γιατί ταυτόχρονα μού πήρες και τον φόβο. Καταπάτησες τα όρια της προσωπικής μου πατρίδας, σε ευχαριστώ, γιατί ταυτόχρονα έσπασες τις αλυσίδες που κρατούσαν στο μπουντρούμι της Κοινωνικής Ηθικής την Ελευθερία μου, ανόητε Κρατούντα. Ήρθε η ώρα να σε ευχαριστήσω που μου τα στέρησες όλα και κατανόησα μετά από πολλά χρόνια τα λόγια του Έλληνα Καζαντζάκη.
Έχοντας την Ελπίδα ότι ό,τι έχεις θα ανδρωθεί και αν δεν έχεις θα το αποκτήσεις, γεννιέται Συνέχεια
Ἀμέτρητα…
Ἀτελείωτα…
Ἄνευ ἀρχῆς καὶ τέλους…
Οἱ ἀθῶοι πολῖτες, ὄχι αὐτοὶ ποὺ ἐμπλέκονται μὲ τὰ πολιτικὰ παρανοήματα, οἱ ἄλλοι, αὐτοὶ ποὺ ἔως προσφάτως διαβιοῦσαν βίον ὁμαλόν, διώκονται καὶ γενοκτονῶνται.
Ἐὰν ἀναλύσουμε λογικὰ τὰ δεδομένα, πρὸ κειμένου νὰ ἐντοπίσουμε κάποιαν σοβαρὴ αἰτία, πίσω ἀπὸ τὰ φρικτὰ γεγονότα, θὰ διαπιστώσουμε πὼς μόνον ἐμεῖς πασκίζουμε-παραλόγως-νὰ δικαιολογήσουμε τὰ ἀδικαιολόγητα.
Γιὰ παράδειγμα, ἄνθρωποι διαφορετικοῦ θρησκεύματος διαβιοῦσαν γιὰ τόσες δεκαετίες ὁμαλῶς καὶ εἰρηνικῶς ὁ ἕνας πλάι στὸν ἄλλον. Τώρα ὅμως;
Συνέχεια
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν ἐπαρουσίασα ἕναν θαυμάσιο Ἕλληνα, τὸν Μιχάλη Καλογεράκη, ποὺ κατάφερε καὶ καταφέρνει νὰ ἔχῃ ἐνεργειακὴ αὐτάρκεια. Τὸν ἐθαυμάσαμε, τὸν ζητω-κραυγάσαμε καὶ τὸν …ζηλεύσαμε.
Κι ὅλο αὐτὸ διότι ὁ Μιχάλης εἶναι δημιουργός, ὄχι χειριστής, μηχανῶν ποὺ προσδίδουν ἀπόλυτο αὐτάρκεια στὸν ἴδιον καὶ στὴν οἰκογένειά του.
Τί εἶναι;
Μόνον τό νά κτυπήσῃς ἕνα παιδί; Ἤ νά τοῦ ἀσκήσῃς βία σωματική γενικῶς;
Δέν εἶναι κάτι ἄλλο;
Θυμᾶμαι λοιπὸν τὴν γιαγιά μου νὰ λέῃ γιὰ κάποιον μπαμπούλα. Ἤ γιὰ τὸν λύκο. Ἤ γιὰ τὸν μουλαρᾶ…
Γενικῶς θυμᾶμαι τὴν γιαγιά μου νὰ μᾶς τρομοκρατῇ μὲ διαφόρους τρόπους κι ὅταν αὐτοὶ δὲν ἔπιαναν τότε ἐπεστράτευε ἄλλα μέσα, ἰσχυρότερα καὶ ἰκανότερα νὰ μᾶς …πείσουν. Θεοί, ἅγιοι, ἁγίες… Θὰ καιγόμασταν στὴν κόλασι, θὰ μᾶς ἔκαιγε ὁ θεός, θὰ μᾶς ἔπαιρνε ὁ θεὸς τὴν μάννα μας…
Ἀλήθεια, τί στό καλό θρησκεία τῆς ἀγάπης ἦταν αὐτή πού οἱ πιστοί της ἀσκοῦσαν τόσην τρομοκρατία στά παιδιά; Ἔ;
Ἡ πραγματικὴ παιδεία, ὄχι αὐτὴ ποὺ μᾶς ἔπεισαν πὼς εἶναι παιδεία, εἶναι πράγματι τὸ μεγαλύτερον ὅπλον κάθε ἄλλου.
Τὸ πῶς, τὸ γιατὶ καὶ τὸ πότε θὰ τὸ ἀντιληφθοῦμε εἶναι μία ἱστορία ποὺ δὲν χρειάζεται νὰ τὴν ἀναλύσουμε τώρα.
Συνέχεια
Ἡ δουλεία ἦταν πάντα ἕνα μέσον διαβιώσεως, συνήθως στὰ ὅρια τοῦ ὑπερμέτρου πλουτισμοῦ, γιὰ σχεδὸν ὅλων τῶν εἰδῶν τὶς κοινωνίες, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν. Κάποτε, σὲ κοινωνίες ἀπολύτως βαρβαρικές, ὁ δοῦλος ἦταν ἀντικείμενον.
Σὲ ἄλλες πάλι, περισσότερο ἐκπολιτισμένες, ὁ δοῦλος ἦταν ἀνθρώπινον ὄν, ἀλλὰ δίχως πολιτικὴ ἐλευθερία. Μὲ δικαιώματα μέν, ἀλλὰ δίχως πολιτικὸ λόγο. Πρὸς τοῦτο στὴν Ἀθήνα τῶν κλασσικῶν χρόνων συναντᾶμε κοινωνίες ποὺ προστατεύεται ὁ δοῦλος, ἀλλὰ μὲ ὅριο τὴν ἀναγνώρισι τῆς δουλείας του. Νὰ μὴν βιάζεται δῆλα δή, ἀλλὰ νὰ παραμένῃ ἐντὸς τῆς κοινωνίας δουλεύοντας.
Ὅταν μὲ τὸ καλὸ ξεπεράσαμε τὰ χρονικὰ ὅρια τοῦ μεσαίωνος καὶ περάσαμε στὴν ἀναγνώρισι τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, τότε ἡ δουλεία ἄλλαξε ὄνομα καὶ οἱ δοῦλοι ἀνεβαθμίσθησαν σὲ …δουλευτές!!!
Δῆλα δή, καταχρηστικῶς, ἐργαζομένους. Διότι σήμερα δὲν πηγαίνουμε στὴν ἐργασία μας ἀλλὰ στὴν δουλειά μας. Ἄρα ἐξακολουθοῦμε νὰ παραμένουμε δοῦλοι, δίχως φυσικὰ νὰ ἔχῃ ἀλλάξῃ κάτι ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῶν δούλων τῆς Ῥώμης.
