Ἔχω πολλὲς φορὲς ἀναφερθῇ στοὺς νεκροὺς τῶν διαφόρων ἀ-κοινωνικῶν συστημάτων μὲ τὴν κατάληξι -ισμός. Κατ’ ἐμέ, βάσει πάντα ἱστορικῶν καταγραφῶν, τὰ θύματα τῶν -ισμῶν δὲν εἶναι ἀπαραιτήτως ἐχθροί τους. Εἶναι ἁπλῶς ἄνθρωποι. Σκέτο.
Δὲν κουβαλοῦν βόμβες, δὲν κάνουν ἀντάρτικο, δὲν πολεμοῦν τὸ σύστημα τοῦ -ισμοῦ ἀπαραιτήτως. Πασχίζουν νὰ διασωθοῦν ἀπὸ τὴν παρανοϊκότητά του.
Τὰ συστήματα τῶν -ισμῶν εἶναι ἀπάνθρωπα. Εἶτε ἔχουν σὰν ἐπίκεντρο τὸ κόμμα, εἶτε τὴν φυλή, εἶτε τὸ χρῆμα, εἶτε ἀκόμη καὶ τὸν ἄνθρωπο, κατὰ τὶς λᾶθος ὅμως ὀπτικές, παραμένουν ἐγκληματικὰ καὶ πολεμοῦν τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν ἐλευθερία του.
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ἀπελευθέρωσις!!!
Ἡ θέα τῆς παραπάνω εἰκόνας μὲ …ἀπηλευθέρωσε!
Μὲ ἐμάγευσε!
Μὲ ἔκανε νὰ αἰσθανθῶ γιὰ μίαν ἀκόμη φορὰ πλήρης, ὡς ἄνθρωπος κι ὡς μέλος αὐτοῦ τοῦ πλανήτου!
Τὰ ἔχουμε ὅλα!
Εἴμαστε τὸ Ὅλον!
Εἴμαστε πανέτοιμοι!
Συνέχεια
Ἔτσι γεννιέσαι Ἕλληνας.
Μου πήρες την ελπίδα, σε ευχαριστώ, γιατί ταυτόχρονα μού πήρες και τον φόβο. Καταπάτησες τα όρια της προσωπικής μου πατρίδας, σε ευχαριστώ, γιατί ταυτόχρονα έσπασες τις αλυσίδες που κρατούσαν στο μπουντρούμι της Κοινωνικής Ηθικής την Ελευθερία μου, ανόητε Κρατούντα. Ήρθε η ώρα να σε ευχαριστήσω που μου τα στέρησες όλα και κατανόησα μετά από πολλά χρόνια τα λόγια του Έλληνα Καζαντζάκη.
Έχοντας την Ελπίδα ότι ό,τι έχεις θα ανδρωθεί και αν δεν έχεις θα το αποκτήσεις, γεννιέται Συνέχεια
Τὰ ἐγκλήματα στὴν Συρία.
Ἀμέτρητα…
Ἀτελείωτα…
Ἄνευ ἀρχῆς καὶ τέλους…
Οἱ ἀθῶοι πολῖτες, ὄχι αὐτοὶ ποὺ ἐμπλέκονται μὲ τὰ πολιτικὰ παρανοήματα, οἱ ἄλλοι, αὐτοὶ ποὺ ἔως προσφάτως διαβιοῦσαν βίον ὁμαλόν, διώκονται καὶ γενοκτονῶνται.
Ἐὰν ἀναλύσουμε λογικὰ τὰ δεδομένα, πρὸ κειμένου νὰ ἐντοπίσουμε κάποιαν σοβαρὴ αἰτία, πίσω ἀπὸ τὰ φρικτὰ γεγονότα, θὰ διαπιστώσουμε πὼς μόνον ἐμεῖς πασκίζουμε-παραλόγως-νὰ δικαιολογήσουμε τὰ ἀδικαιολόγητα.
Γιὰ παράδειγμα, ἄνθρωποι διαφορετικοῦ θρησκεύματος διαβιοῦσαν γιὰ τόσες δεκαετίες ὁμαλῶς καὶ εἰρηνικῶς ὁ ἕνας πλάι στὸν ἄλλον. Τώρα ὅμως;
Συνέχεια
Ἡ διαφορὰ μεταξὺ δημιουργοῦ καὶ χειριστοῦ.
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν ἐπαρουσίασα ἕναν θαυμάσιο Ἕλληνα, τὸν Μιχάλη Καλογεράκη, ποὺ κατάφερε καὶ καταφέρνει νὰ ἔχῃ ἐνεργειακὴ αὐτάρκεια. Τὸν ἐθαυμάσαμε, τὸν ζητω-κραυγάσαμε καὶ τὸν …ζηλεύσαμε.
Κι ὅλο αὐτὸ διότι ὁ Μιχάλης εἶναι δημιουργός, ὄχι χειριστής, μηχανῶν ποὺ προσδίδουν ἀπόλυτο αὐτάρκεια στὸν ἴδιον καὶ στὴν οἰκογένειά του.
Παιδική κακοποίησις;
Τί εἶναι;
Μόνον τό νά κτυπήσῃς ἕνα παιδί; Ἤ νά τοῦ ἀσκήσῃς βία σωματική γενικῶς;
Δέν εἶναι κάτι ἄλλο;
Θυμᾶμαι λοιπὸν τὴν γιαγιά μου νὰ λέῃ γιὰ κάποιον μπαμπούλα. Ἤ γιὰ τὸν λύκο. Ἤ γιὰ τὸν μουλαρᾶ…
Γενικῶς θυμᾶμαι τὴν γιαγιά μου νὰ μᾶς τρομοκρατῇ μὲ διαφόρους τρόπους κι ὅταν αὐτοὶ δὲν ἔπιαναν τότε ἐπεστράτευε ἄλλα μέσα, ἰσχυρότερα καὶ ἰκανότερα νὰ μᾶς …πείσουν. Θεοί, ἅγιοι, ἁγίες… Θὰ καιγόμασταν στὴν κόλασι, θὰ μᾶς ἔκαιγε ὁ θεός, θὰ μᾶς ἔπαιρνε ὁ θεὸς τὴν μάννα μας…
Ἀλήθεια, τί στό καλό θρησκεία τῆς ἀγάπης ἦταν αὐτή πού οἱ πιστοί της ἀσκοῦσαν τόσην τρομοκρατία στά παιδιά; Ἔ;