Ὅταν κάποτε διαβασα γιὰ τὴν ἐπανάστασι τῶν Καλλέργηδων αἰσθάνθηκα ἰδιαιτέρα ὑπερηφάνεια γιὰ αὐτοὺς τοὺς Κρῆτες. Κι ἄς ἦταν κοτζαμπάσηδες. Μοῦ ἄρεσε ποὺ δὲν σταμάτησαν γιὰ πολλὰ χρόνια νὰ ἀντιδροῦν στὴν Βενετοκρατία.
Ἀλλὰ ἔως ἐκεῖ.
Τὰ χρόνια πέρασαν. Ἐγὼ μεγάλωσα καὶ πρὸ μερικῶν μηνῶν ἔπεσε στὰ χέρια μου ἕνα σπουδαῖον κείμενον, τὸ ὁποῖον καὶ δημοσίευσε ὁ Μινώταυρος ἐδῶ:
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Τό κόκκινο κουμπί
Πρίν ἀπό χρόνια σέ κάποια ἰστοσελίδα διάβασα τήν παρακάτω ἱστορία:
Κάποτε ὑπῆρχε ἕνα πολύ ἀγαπημένο ζευγάρι. Θά μποροῦσαν νά εἶναι πολύ εὐτυχισμἐνοι ἀλλά ἐκεῖνοι πίστευαν ὅτι γιά νά συμπληρωθῇ ἡ εὐτυχία τους καί νά μή τούς λείπῃ πιά τίποτα σέ αὐτήν τήν ζωή ἦταν τά πλούτη.
Κάποια στιγμή γνώρισαν ἕναν πολύ παράξενο ἄνθρωπο ὁ ὁποῖος τούς ἔδωσε ἕνα κουτί ἐπάνω στό ὁποῖο ὑπῆρχε ἕνα κόκκινο κουμπί καί τούς εἶπε: «Σᾶς χαρίζω αὐτό τό κουτί. Ἄν ποτέ θελήσετε νά συμπληρώσετε τήν εὐτυχία σας, ἔτσι ὅπως νομίζετε, πατῆστε τό κόκκινο κουμπί. Θά ἀποκτήσετε πάρα πολλά χρήματα ἀλλά κάποιος ὁ ὁποῖος δέν γνωρίζετε θά χάσῃ τήν ζωή του».
Πέρασαν μερικά ἀκόμα χρόνια Συνέχεια
Πῶς θά κτίσω τό αὔριο;
Ἐδῶ καὶ πολὺ καιρὸ ἔχω ἀποφασίσει νὰ περιορισθῶ στὸ νὰ ἀναπαράγω ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερα θέματα ποὺ ἀποσκοποῦν στὴν αὐτογνωσία μας καὶ στὸν αὐτοπροσδιορισμό μας. Αὐτὸ βέβαια δὲν σημαίνει πὼς δὲν μπαίνω καὶ σὲ θέματα εἰδησεογραφίας, διότι οὔτως ἤ ἄλλως, εἶναι ἡ καθημερινότης μας. Εἶναι αὐτὴ ποὺ μᾶς ἐπηρεάζει συνολικῶς, ἀλλὰ ἀπὸ ἐμᾶς ἐξαρτᾶται τὸ ἐὰν θὰ μᾶς ἐπηρεάζῃ μὲ τρόπον τέτοιο ποὺ νὰ γινόμεθα καλλίτεροι ἤ σιγὰ σιγὰ νὰ βουλιάζουμε.
Τὸ νὰ ἑστιάζω σὲ καταστροφικὲς εἰδήσεις διαρκῶς μὲ βλάπτει, μὲ καταθλίβει καὶ μὲ ὁδηγεῖ στὸ νὰ αἰσθάνομαι ἐγκλωβισμένη. Κάτι ποὺ δὲν συμβαίνει. Ἤ ὀρθότερα, ποὺ δὲν πρέπει νὰ συμβαίνῃ.
«Νεράκι ἤ κόκα κόλα»;
Λέει ἡ γειτόνισσά μου στὴν τετράχρονη ἀνεψούλα της.
Ἔμεινα γιὰ μερικὰ δεπτερόλεπτα ἄναυδη… Τόσο ὅσο γιὰ νὰ συνειδητοποιήσω τὸ ἐρώτημα.
«Νεράκι ἤ κόκακόλα» ἔ;
Τί προτιμᾶτε;
Κόκα κόλα, ἀπήντησε τὸ τετράχρονο. Κόκα κόλα!!!
Λέτε νά μήν γνωρίζουν οἱ γονεῖς του καί οἱ θεῖοι του, τό τί ἀκριβῶς προκαλεῖ αὐτό τό τερατούργημα στό σῶμα ἑνός ἀνθρώπου καί πολύ περισσότερο στό σῶμα ἑνός τετράχρονου παιδιοῦ;
Γνωρίζουν. Τοὺς τὰ ἔχω πῇ ἐγώ. Οὔτε μία, οὔτε δύο, οὔτε τρεῖς. Ἀμέτρητες φορές. Τοὺς τὰ ἔχω ἐξηγήσῃ, τοὺς Συνέχεια
Ἔτσι θὰ γίνῃ καὶ πάλι Πατρίδα μας ἡ Ἑλλάς!
Πρὸ χθὲς λοιπὸν ἀναζητοῦσα μερικὲς εἰκόνες γιὰ τὸν Νικηταρᾶ. Ξέρετε, αὐτὲς ποὺ ὅλοι γνωρίζουμε.
Τὸν Νικηταρᾶ μὲ τὸ σπαθί… Σὲ νεαρὴ ἡλικία… Ἡλικιωμένο…
Καὶ ξαφνικὰ βλέπω αὐτό:
Τί διαβάζετε;
Τό πασιφανές;
Ναί, κι ἐγὼ τὸ πασιφανὲς διαβάζω!!!
Μόνον ποὺ βλέπω καὶ μίαν ὑπογραφὴ ἐκεῖ δίπλα….
Κέλτικοι σταυροὶ καὶ τριαλαρὶ τριαλαρό… Δὲν κατάλαβα….
Θυμήθηκα ὅμως μίαν ἄλλην φωτογραφία, ποὺ εἶχα δημοσιεύσῃ πρὸ ἡμερῶν. Συνέχεια
Μά γιατί ἀπελαύνουν τούς Δούλους Τους;
Χμμμ…
Καλὸ τὸ ἐρώτημα.
Γιατί ἄρα γέ νά φέρνουν ἐδῶ τόσες χιλιάδες δούλων*, μέ τόσο κόπο, κόστος καί πόνο; Γιατί νά τούς τροφοδοτοῦν μέ χιλιάδες δολλάρια, πρό κειμένου νά τούς φέρουν στήν Εὐρώπη, ἀπό ὁποιοδήποτε σημεῖον τοῦ πλανήτου; Καί γιατί μετά μικρό ποσοστό αὐτῶν ἀπελαύνονται; Ποιός ὁ σοβαρός λόγος πού τό σύγχρονο δουλεμπόριον τούς συμπεριφέρεται κατ’ αὐτόν τόν τρόπο;
Διότι ἐδῶ συζητᾶμε γιὰ ἀπροκάλυπτη δουλεία, δουλεμπόρους καὶ δουλονομοθέτες. Δῆλα δὴ συζητᾶμε γιὰ ἕνα σύστημα ποὺ μέσα στὰ μοῦτρα μας μᾶς περιγελᾶ θρασύτατα, φορῶντας διάφορα προσωπεῖα ποὺ ἄλλοτε ὀνομάζονται «ἀνθρωπιστικά», ἄλλοτε «ἀντιῤῥατσιστικὰ» κι ἄλλοτε «κοινωνικά».
Ἕνα σύστημα ποὺ κερδίζει μὲ κάθε δυνατὸν τρόπο εἰς βάρος κάθε ἐμβίου ὄντος.