Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»

Τί θά ἔκανε ὁ Κολοκοτρώνης ἐάν ζοῦσε σήμερα;

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Τό ἔχουμε ἄρα γέ σκεφθεῖ αὐτό;
Ἔχουμε ἀναρωτηθεῖ τί θά ἔκανε;
Πῶς θά τόν ἀντιμετωπίζαμε;
Πῶς θά συμπεριεφέρετο;  Ποιούς θά θεωροῦσε ἐχθρούς, ποιούς φίλους καί ποιούς προσκυνημένους; 

Νομίζω πὼς ὅλοι μας στεκόμεθα μόνον σὲ αὐτὰ ποὺ γνωρίζουμε γιὰ τὸν στρατηγό, τὰ ὁποῖα ἔπραξε στὰ πεδία τῶν μαχῶν, καὶ σπανίως πασκίζουμε νὰ ἐμβαθύνουμε καὶ νὰ κατανοήσουμε τὸ μέγεθος καὶ τὸ μεγαλεῖον τῆς ἀντιλήψεώς του καὶ τῆς μεγαλοκαρδίας του.
Ἕνα ἁπλὸ παράδειγμα τοῦ τρόπου σκέψεώς του, εἶναι ἡ στάσις του ἀπέναντι στὸν Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη καὶ στοὺς Μανιᾶτες του.
Συνέχεια →

Πόσο σέ ἔχω ἀδικήσει καρδιά μου;

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Γύρισα πρὶν λίγο. Κουρασμένος, σκεφτικός, δύσθυμος. Τὴν ὥρα ποὺ κλείδωσα τὸ αὐτοκίνητο τὸ βλέμμα μου διέκρινε το φῶς τοῦ φεγγαριοῦ νὰ διαχέεται στὰ λιβάδια. Πανσέληνος. Κάτι σκίρτησε μέσα μου. Σήκωσα τὸ κεφάλι ψηλά. Πουθενὰ τὸ φεγγάρι. Ἕνα κατάμαυρο σύννεφο σὲ σχῆμα γῦπα τὸ κάλυπτε. Συνέχεια →

Ἄλλαξε κάτι;

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

 

Τί θά μποροῦσε νά ἀλλάξῃ;
Τότε τοὺς δολοφονοῦσαν μὲ κουβέρτες ἐμποτισμένες μὲ τὸ μικρόβιο τῆς εὐλογιᾶς, πρὸ κειμένου νὰ τοὺς ἀφανίσουν καὶ νὰ τοὺ πάρουν τὴν ἱερή τους Γῆ. 
Τότε τοὺς ἔσερναν εἶτε στὴν δουλεία εἶτε στὸν θάνατο.
Συνέχεια →

Ὅταν πονᾷ τὸ μυαλό, πονᾷ καὶ τὸ σῶμα.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Φίλος καλός, τὸν τελευταῖο καιρὸ ὑποφέρει ἀπὸ κάποιο πρόβλημα ὑγίειας. Διεπίστωσε προσφάτως, πὼς αὐτὸ τὸ πρόβλημα ὑγείας του θὰ εἶχε παύσῃ, ἐὰν δὲν εἶχε στὸ μεταξὺ διαρκεῖς ἀναστατώσεις ἀπὸ ἕναν σωρὸ τύπους, ποὺ ἁπλῶς ὑπάρχουν γιὰ νὰ τυραννοῦν τὴν ἀνθρωπότητα. Μόλις λοιπὸν ὁ φίλος μου λίγο ἡρεμήσῃ, αὐτομάτως καὶ τὸ πρόβλημα ὑποχωρεῖ.  Μόλις λίγο ἀναστατωθῇ, τὸ πρόβλημα ἐπανέρχεται ἐντονότερο. 
Τί συμβαίνει; Τό μυαλό του ἐπηρεάζει τήν ὑγεία του; Οἱ σκέψεις του τό κάνουν αὐτό; Οἱ ἄλλοι;  

Συνέχεια →

Νὰ ἦταν ἡ ζήλια ψώρα…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Κάπου λοιπὸν διάβασα πὼς αὐτὸς ὁ μεγαλοεγκέφαλος ὁ Σόιμπλε ἰσχυρίστηκε πὼς ἐμεῖς, καθῶς καὶ οἱ λοιποὶ Εὐρωπαῖοι, ζηλεύουμε τοὺς Γερμανούς… 
Καὶ τὶ θυμήθηκα… (Εἶμαι κι ἐγὼ ὅμως κάποιες φορές…!!!)
Αὐτό:

Συνέχεια →

Ὅλα ἀπὸ τὴν ἀρχή.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Τὴν πρό-περασμένη ἑβδομάδα κάποιοι φίλοι παρέδωσαν ἕνα ψήφισμα στὸν Παπούλια καὶ ἀφῳροῦσε στὴν γλῶσσα μας καὶ στὴν παιδεία μας. Ἕνα ψήφισμα, σὰν πολλὰ ἄλλα, ἀλλὰ ταὐτοχρόνως ἐν τελῶς διαφορετικό.
Διότι τὸ σκεπτικό του, ὁ στόχος του, ἡ πρόθεσίς των δὲν εἶναι νὰ ξυπνήσῃ πεθαμένους ἤ νὰ κρατήσῃ ζωντανοὺς τοὺς ἡμιθανεῖς. Αὐτὸ τὸ ψήφισμα ἀφορᾶ στὸν ἐντοπισμὸ τῶν ζωντανῶν, στὸν σχηματισμὸ μίας «ἁλυσίδος ζώντων ὀργανισμῶν ἐπὶ τοῦ πλανήτου» καὶ στὴν ἐνεργοποίησιν αὐτῶν ποὺ ἔχουμε ξεχάσῃ πρὸ πολλοῦ: τὸ δικαίωμά μας στὴν γνώσι, στὴν σκέψι, στὴν αὐτοδιαχείρισι.

Συνέχεια →