Ἐχθές, κατόπιν τῆς δημοσιεύσεως τοῦ σημειώματος ποὺ ἔλαβα γιὰ τὸν Σώρρα, ἐδέχθῃν ἕνα τηλεφώνημα ἀπὸ τὸν καλό μου φίλο …Μῆτσο!!!
Ὁ …Μῆτσος μας λοιπόν, οὔτε λίγο οὔτε πολύ, ἰσχυρίστηκε πὼς εἴμαστε νάνοι, μικρόβια, τιποτένιοι, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ καταλάβουμε τὸ τὶ παίζεται πίσω ἀπὸ τὶς πλᾶτες μας.
Ἰσχυρίστηκε ἐπίσης πὼς κάποτε εἴχαμε ἕναν Ῥότσιλντ καὶ τώρα ἔχουμε δέκα ἀπὸ δαὔτους.
Εἶναι φυσικὸν ἐπόμενον νὰ ἔλθουν σὲ σύγκρουσι τὰ συμφέροντα τῶν τραπεζιτῶν.
Συνέχεια


Μὲ ἔσκασες!
Θα αρχίσω με μια ευρέως διαδεδομένη φράση, που χρησιμοποιείται με μεγάλη συχνότητα στις μέρες μας, αλλά εν τελώς αλόγιστα καθώς φαίνεται. Διότι, αν καθίσει και συλλογιστεί κανείς, θα καταλήξει, με σχετική ευκολία, στο συμπέρασμα ότι είναι μια ανοησία δίχως λογική υπόσταση. Αναφέρομαι στη περίφημη φράση ”ποτέ μη λες ποτέ”, που πλέον θεωρείται ως θέσφατο.