Ως γνωστόν, σήμερα εορτάζεται το Πολυτεχνείο. Ειλικρινώς, το θεωρώ άσκοπο να μπω στη διαδικασία να προσπαθώ να πείσω ότι, ναι, υπήρξαν νεκροί ή όχι, δεν υπήρξαν και τα λοιπά. Όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να κάνει μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο και να διαπιστώσει ο ίδιος, το τι συνέβη, πως και από ποιούς. Αυτό που με θλίβει ιδιαιτέρως όμως, είναι ότι έχουμε λησμονήσει ήρωες, όπως ο εικονιζόμενος. Ούτε ένα τιμητικό στεφάνι, ούτε μια εκδήλωση μνήμης, ούτε ένας ανδριάντας, ούτε μια οδός με το όνομα του, κάτι που να τον μνημονεύει. Η ηρωικότητα που επέδειξε, είναι όμοια του Νικηταρά και του Λεωνίδα, γεγονός που μαρτυρά την αδιάκοπη συνέχεια του Έλληνος, τη διατήρηση όλων αυτών των γνωρισμάτων, που χαρακτηρίζουν έναν Έλληνα!
Ἀρίσταρχος
Θα αρχίσω με μια ευρέως διαδεδομένη φράση, που χρησιμοποιείται με μεγάλη συχνότητα στις μέρες μας, αλλά εν τελώς αλόγιστα καθώς φαίνεται. Διότι, αν καθίσει και συλλογιστεί κανείς, θα καταλήξει, με σχετική ευκολία, στο συμπέρασμα ότι είναι μια ανοησία δίχως λογική υπόσταση. Αναφέρομαι στη περίφημη φράση ”ποτέ μη λες ποτέ”, που πλέον θεωρείται ως θέσφατο.