Κι ἔμειναν…
Ἀλλὰ ἡ ὥρα φθάνει… Ἡ δική τους κακιὰ ὥρα… Ὄχι μόνον τῆς φυγῆς τους… Ἀλλὰ καὶ τῆς θανῆς τους…
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Πᾶρε τὸ μαχαίρι καὶ κόψε τὶς φλέβες σου!
Εἶχα κάποτε μίαν γιαγιά, πολὺ ἄξια, ἱκανή καὶ δραστήρια.
Ὅταν ἦταν περίπου 60-65 ἐτῶν, κι ἐν ᾦ μάζευε ἐλιές ἀνεβασμένη σὲ ἕνα δένδρο, σπάει τὸ κλαδί καὶ ἡ γιαγιά εὑρέθῃ μὲ ἔνα θρυμματισμένο πόδι. Ἀπὸ τότε, κι ἔως τὴν στιγμὴ τοῦ θανάτου της, βογγοῦσε, ὑποστηριζόταν ἀρχικῶς ἀπὸ Π κι ἐν συνεχείᾳ ἀπὸ μπαστούνι (τὴν περιβόητο «κατσουνίκα») καὶ ἐγκρίνιαζε μὲ κάθε εὐκαιρία.
Κάποιαν στιγμή, κουρασμένη ἀπὸ τὴν διαρκή της γκρίνια, τῆς λέω:
«Γιαγιά, πάω νὰ ἀνοίξω ἕναν λᾶκκο γιὰ νὰ σὲ χώσουμε. Δὲν ἀντέχεσαι καὶ δὲν ἀντέχεις!»
Δὲν μπορεῖτε νὰ φαντασθεῖτε φυσικὰ τὸ τί ἐπηκολούθησε. Βρισιές, κατᾶρες, ἀπειλές, φωνές, τσιρίδες καὶ στὸ τέλος τὸ καταπληκτικό: «Νὰ πᾶς ἐσὺ νὰ χωθῇς στὸν λᾶκκο. Ἐγὼ ἔχω χρόνους ἐμπρός μου!»
Καί πράγματι εἶχε. Μόνον ποὺ ἐξακολουθοῦσαν οἱ χρόνοι της νὰ εἶναι μαῦροι κι ἄραχνοι ἀπὸ γκρίνια, πόνους καὶ δυσκολίες στὴν κίνησι. (Βέβαια, οὐδεὶς πόνος τὴν ἐμπόδιζε ἀπὸ τὸ νὰ παραμένῃ ἀεικίνητη! Δὲν ξέρω πῶς τὸ κατάφερνε!)
Γιατί σᾶς διηγήθηκα αὐτό τὸ περιστατικό;
Διότι συνέβῃ κάτι πρὸ δύο ἡμερῶν ποὺ μοῦ τὸ θύμισε!
Ἕλληνες ἀεὶ παῖδες ἔστε!
Έλληνες ἀεί παῖδες (Πλάτων, Τίμαιος)
Ένας Αιγύπτιος ιερέας απευθυνόμενος στο Σόλωνα παρατηρεί: «Ὦ Σόλων, Σόλων, Ἕλληνες ἀεί παῖδές ἐστε, γέρων δέ Ἕλλην οὐκ ἔστιν», δηλ. «Σόλωνα, Σόλωνα, εσείς οι Έλληνες μένετε πάντα παιδιά και δεν υπάρχει κανένας γέροντας Έλληνας». Συνέχεια
Ῥὲ σεῖς πατριῶτες!!!
Ε, ρε πατριώτες!
Τι άλλο θα μηχανευτείτε για να σώσετε την χώρα. Μεγάλοι εθνοσωτήρες!!!!! Άγαλμα θα σας στήσουμε!!!
Γιὰ τὸν Ξενοφώντα δὲν γράψαμε…
Μία πολὺ ἐνδιαφέρουσα παρουσίασις ἑνὸς σημαντικοῦ ἔργου τοῦ Ξενοφῶντος.
Ο Ξενοφών και ο εσωτερικός εχθρός
Θέλεις νὰ μὲ σώσῃς; Κᾶνε το σωστά!
Εἶμαι παιδάκι, νήπιον. Θέλεις νὰ μὲ προστατεύσῃς ἀπὸ τὸν κίνδυνο. Πῶς θὰ τὸ κάνῃς; Μὲ ἕνα διαρκὲς «μήηηηηηη» ἢ μὲ κάποιον ἄλλον τρόπο; Δὲν θὰ ἦταν ὀρθότερον νὰ μὲ διδάξῃς; Νὰ μοῦ ὑποδείξῃς τὸν κίνδυνο, στὸν βαθμὸ ποὺ τὸν ἀντιλαμβάνεσαι καί τόν ἀντιλαμβάνομαι; Νὰ μάθω μέσα ἀπὸ τὰ δικά μου βήματα κι ὄχι μέσα ἀπὸ τὰ δικά σου;
Εἶμαι ἐνήλιξ καὶ θέλεις νὰ μὲ βοηθήσῃς διότι μὲ ἀγαπᾶς καὶ μὲ νοιάζεσαι. Εἶτε διότι εἶσαι γονέας μου, εἶτε ἀδελφός, φίλος, σύντροφος, διδάσκαλος, ἐργοδότης…. Πῶς θὰ τὸ κάνῃς; Θὰ τρέχῃς ἐμπρὸς καὶ θὰ προλαμβάνῃς ἢ θὰ μὲ ἀφήσῃς νὰ πέφτω στὰ βαθειὰ κι ἄπατα νερά; Πότε θὰ μάθω ἐγὼ κολύμπι; Ὅταν θὰ γεράσω;
Εἵμαστε ὅλοι μας ἀνήλικοι τελικῶς; Χρειαζόμαστε κάποιον νὰ μᾶς ὑποδεικνύῃ τὸν δρόμο; Τὴν λακκούβα; Τὴν παγίδα; Νὰ μᾶς πληρώνῃ τοὺς λογαριασμούς; Νὰ μαλώνῃ γιὰ ἐμᾶς; Νὰ μᾶς προστατεύῃ ἀπὸ τὴν πληροφορία ποὺ πιθανὸν νὰ μᾶς πικράνῃ;