ὉΚώστας Χαρδαβέλλας σὲ ἕνα ἄρθρο, ἀρκετὰ «μαλακὸ» θὰ τὸ ἐχαρακτήριζα, μᾶς παρουσιάζει τὴν κατάστασι ποὺ ἀρχίζει πλέον νὰ γίνεται ἀντιληπτή ἀκόμη κι ἀπὸ …δημοσιογράφους, ἀναφορικὰ μὲ τὸ ἰσλάμ καὶ τὴν ἐξάπλωσί του στὴν χώρα μας.
«Βράζουν» τα υπόγεια τζαμιά της Αθήνας
του Κώστα Χαρδαβέλλα
Σὲ μίαν ἀνάρτησι τοῦ Ἐξάντα, μὲ θέμα «Νύκτες Κρυστάλλων στοὺς δρόμους τῆς Ἀθήνας», μὲ ἐνημέρωσε κάποιος φίλος γιὰ τὸ θρᾶσος μερικῶν νὰ ἐξακολουθοῦν τὴν ἀθλία τους προπαγάνδρα, ἀναφορικῶς μὲ τὰ ἀνύπαρκτα «ἀνθρωπιστικά» μας συναισθήματα, ποὺ ἐπέφεραν σκηνές βίας καὶ θανάτου στὴν Ἀθήνα.
Ἕνα ἄρθρο ποὺ κτυπᾶ ἀπ’ εὐθείας στὸ συναίσθημα. Ποὺ ἐκβιάζει κυριολεκτικῶς τὴν ἔκφρασι «ἀνθρωπιστικῶν» συμπεριφορῶν, μόνον πρὸς μίαν κατεύθυνσι. Ποὺ ἀγνοεῖ συστηματικῶς (παλαιά μου τέχνη κόσκινο) τὴν οὐσία τῶν προβλημάτων.
Νεκροί!! Πολλοὶ νεκροί! Πάρα πολλοί νεκροί!
Νεκροί γιατί ἀντιστάθηκαν στήν ληστεία. Νεκροί γιατί ἀντιστάθηκαν στόν βιασμό. Νεκροί γιατί ἀντιστάθηκαν στήν βία!
Ἐὰν δὲν ἀντιστέκονταν θὰ ἦταν νεκροί; ΝΑΙ!!! Θὰ ἦταν! Δυστυχῶς. Τὸ μάθαμε στὰ πτώματα τῶν σφαγμένων καὶ βιασμένων γερόντων μας. Στὰ σώματα τῶν κοριτσιῶν ποὺ βιάζουν. Ποὺ ἀκόμη δὲν ἀνακοινώνουν οὔτε τὰ ὀνόματά τους κάποιες (ἀνύπαρκες πλέον) ἀστυνομικὲς καὶ δικαστικὲς ἀρχές.
«ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ», «ΔΙΑΥΓΕΙΑ», «ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ», «ΠΡΩΤΑ Ο ΜΑΘΗΤΗΣ»[(αντί…τίτλου, φράσεις της ιστοσελίδας του υπουργείου)]
Γράφει : ο Μιχάλης Τζανάκης*
Η ζωή του κάθε ανθρώπου σίγουρα έχει κάποιους «σταθμούς», δηλαδή περιόδους
αξέχαστες που αναπολεί όλα τα χρόνια που θ ακολουθήσουν. Μια απ αυτές, αναμφίβολα, είναι κι αυτή των μαθητικών μας χρόνων. Ωστόσο κι αυτή η μαγική περίοδος τείνει να «χαλάσει» στις μέρες μας, χάνοντας κάτι απ τα λίγα που θα χουμε να νοσταλγούμε απ τα τωρινά χρόνια. Ας δούμε όμως πως είναι περίπου η σημερινή σχολική περίοδος και σίγουρα θα μελαγχολήσουμε.
Η σχολική, λοιπόν, χρονιά ξεκινά 11 Σεπτεμβρίου για να τιμηθούν ταυτόχρονα και οι αδικοχαμένοι των τρομοκρατικών επιθέσεων στους δίδυμους πύργους.
Έτσι, με τον αγιασμό έχουμε και το μνημόσυνο των θυμάτων του μακαρίτη πια Μπίν Λάντεν.
Συνέχεια
Αὐτὴ ἡ δημοσίευσις ἀνήκει στὸν πολύ καλό μου φίλο Δημήτρη Δεσποτάκη. Τοῦ τὴν χρωστῶ! Ὅλοι τοῦ τὴν χρωστᾶμε.
Ὁ Δημήτρης μας, μᾶς ἔκανε ὑπερηφάνους. Συμμετεῖχε σὲ ἕναν διεθνῆ λογοτεχνικό διαγωνισμό καὶ διεκρίθη μεταξύ τῶν πρώτων. Σὲ λίγες ἡμέρες βραβεύεται κι ἐπισήμως.
Ἐδῶ ποὺ φθάσαμε, θὰ τοὺς βλέπουμε καὶ θὰ τοὺς λυπόμαστε!
Ὅλοι μας, ἄλλος λιγότερο κι ἄλλος περισσότερο, ἔχουμε ὑποστεῖ τὴν βία τῆς ΛΑΘΡΟεπιβολῆς. Ἄλλος ἀπὸ ἐμᾶς ἔπεσε θῦμα ληστείας, ἄλλος βιασμοῦ, ἄλλος σφαγῆς, ἄλλος παρενοχλήσεως, ἄλλος ἐκφοβισμοῦ, ἄλλος συκοφαντίας… Ἀκόμη καὶ κάτι ἀπὸ τὰ παραπάνω νὰ μὴν ἔχουμε ὑποστεῖ ἄμεσα, βιώνουμε τόσο ἔντονη καταστρατήγησι τῶν πολιτικῶν μας δικαιωμάτων, ποὺ κάποιος θὰ τὴν πληρώσῃ.
