Εἶναι γεγονὸς πὼς ἕνας ἦταν, γιὰ παράδειγμα, στὴν διάρκεια τῆς παγκοσμίου Ἱστορίας, ὁ Ἀριστοτέλης ἢ  ἢ ὁ Ἱπποκράτης ἢ (ἀκόμη καί) ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος. Τὸ γιατὶ δὲν ἐπέτυχαν ὅλοι οἱ συμπολῖτες τους, ἐκείνης τῆς περιόδου, ἢ κάποιοι ἄλλοι, σὲ ἄλλες ἱστορικὲς περιόδους, μὰ κι ἀργότερα, νὰ μιμηθοῦν αὐτὰ τὰ «ἱερὰ τέρατα» καὶ μέρος τῶν πράξεών τους, ἀκόμη καὶ στὸ ἐλάχιστον, παραμένει γιὰ τοὺς ἱστορικοὺς ἀναλυτὲς ἐπισήμως, ὡς ἕνα ἀναπάντητον ἐρώτημα, ποὺ ὅμως, οὐδόλως ἀναπάντητον εἶναι.  Συνέχεια →

Ναί, ἔ καί…;
Αὐτὸ τὸ γνωρίζαμε, λίγο διαισθητικῶς καὶ λίγο …λογικῶς, ἐδῶ καὶ χρόνια.
Τὸ περιμέναμε καὶ προετοιμαζόμασταν ψυχολογικῶς γιὰ νὰ τὸ ἀντιμετωπίσουμε.
Δῆλα δή… Ἐὰν ἔρχονται δυστυχίες, δὲν εἶναι κάτι ἄγνωστον ἀλλὰ κάτι ποὺ πολὺ πιθανὸν νὰ μᾶς συμβῇ.
Ἔ καί…; Συνέχεια →

Τὸ νὰ τρέχει κάποιος πάνω κάτω ὅλη τὴν ἡμέρα δὲν σημαίνει ἀπαραίτητα ὅτι εἶναι καὶ δραστήριος. Οἱ περισσότεροι ἀποκαλοῦμε δράση αὐτὸ ποὺ στὴν πραγματικότητα εἶναι φυγὴ καὶ ἄρνηση τῆς ὕπαρξής μας. Ἐπειδὴ μας φαίνεται δύσκολο νὰ συμφιλιωθοῦμε μὲ τὸν ἑαυτὸ μας καὶ μὲ τὴν αὐθεντικὴ φωνὴ ποὺυ ὑπάρχει μέσα μας, γι΄ αὐτὸ καὶ δημιουργοῦμε γύρῳ μας ἕνα σωρὸ θορύβους, μέχρι ποὺ ἡ ἐσωτερική μας φωνὴ νὰ κοπάσει. Μέσα ἀπό τὶς ἀδιάκοπες ἀσχολίες μας θυσιάσαμε ὁλόκληρη τὴν ὕπαρξή μας στὸν θεὸ τοῦ Συνέχεια →

Κάθε χρόνο, τέτοιαν ἡμέρα περίπου, ἡ Φύσις μᾶς δίδει τὸ σύνθημα γιὰ νὰ προετοιμασθοῦμε γιὰ τὸν ἐρχομὸ τοῦ χειμῶνος, ἀλλά, στὴν πραγματικότητα, γιὰ τὸν ἐρχομὸ μίας νέας Ἀνοίξεως.
Ἡ ἡμέρα ξεκινᾶ ἀπὸ σήμερα, σιγὰ σιγὰ νὰ μεγαλώνῃ καί, τελικῶς ἔως τὸ τρίτο ἑπταήμερον τοῦ Ἰουνίου, ποὺ κορυφώνεται αὐτὴ ἡ διαδικασία, περνᾶμε ἅπαντες οἱ ζωντανοὶ ὀργανισμοί, μέσα ἀπὸ τὴν προσμονὴ τῆς ἀναγεννήσεως, στὴν διαδικασία τῆς ἀναγεννήσεως καὶ φυσικὰ στὴν κορύφωσιν τῆς ὡριμάνσεως.  Ἕνας νέος κύκλος τῆς ζωῆς δῆλα δὴ ξεκινᾶ σήμερα… Ἤ, ὀρθότερα… μία ἀκόμη ἀνελικτικὴ διαδικασία… Συνέχεια →

Τόσο σπάνια…
Καὶ τόσο μοναδικά…
Καὶ τόσο πολύτιμα…
Κι ὅμως, τὰ σημαντικότερα λουλούδια, αὐτὰ ποὺ ὀμορφαίνουν τὸ κάθε τί, δὲν εἶναι γύρω μας… Εἶναι μέσα μας…
Συνέχεια →