Ἕνα κείμενον, ἀκριβῶς ἕνα ἔτος πρὶν δημοσιευμένο, γιὰ νὰ ξανασταθοῦμε καὶ νὰ ξανασκεφθοῦμε καὶ νὰ ἐπανατοποθετηθοῦμε…
Φθάνει ἡ ὥρα…
Ἂς παραμείνουμε ἐπικεντρωμένοι στὸν Σκοπό μας!
Καλὴν χρονιὰ λοιπόν!
Εἶναι στεῖρες ἀπὸ μόνες τους, ἐὰν δὰν συνοδεύονται ἀπὸ ἐνεργοποίησιν…
Ὁ σεβασμὸς στοὺς γηραιοτέρους ἄς ἀναγεννηθῇ…
Εἶναι σημαντικὸς κι ἀπαραίτητος κι ἀναγκαῖος.
Πολλοὶ εἶναι αὐτοὶ ποὺ μοῦ λὲν συχνὰ πὼς γιὰ τὴν σημερινὴ κατάντια τῆς κοινωνίας μας εὐθύνονται οἱ γηραιότεροι συμπολῖτες μας. Πολὺ πιθανὸν νὰ εἶναι ἔτσι…
…μὰ πολὺ πιθανὸν καὶ νὰ μὴν εἶναι. Συνέχεια
Γιὰ νὰ προχωρήσουμε, μὲ ἀσφάλεια καὶ βεβαιότητα, πρέπει νὰ κατέχουμε ὅλα τὰ λάθη καὶ τὰ σωστὰ ποὺ μᾶς ὁδήγησαν στὸ τώρα. Τὰ σωστὰ γιὰ νὰ πατήσουμε ἐπάνω τους καὶ τὰ λάθη γιὰ νὰ μὴν τὰ ἐπαναλάβουμε. Συνέχεια
Κάθε διαμόρφωση τοῦ ἀνθρώπου, κάθε πνευματικὴ καλλιέργεια καὶ κάθε πολιτισμὸς βασίζονται σὲ μιὰ συμφωνία γιὰ τὸ ἐπιτρεπτὸ καὶ τὸ ἀνεπίτρεπτο, τὸ καλὸ καὶ τὸ κακό, τὸ σωστὸ καὶ τὸ λάθος.
Ὁ ἄνθρωπος πάντοτε εἶναι σὲ ἔναν δρόμο μεταξὺ πρωτογόνου καὶ ἀνθρώπου τοῦ μέλλοντος καὶ ἔχει πάντα πολλά, ἀναρίθμητα πολλὰ νὰ καταπιέσει μέσα του, νὰ κρύψει, νὰ ἀπαρνηθῇ για μπορέσει νὰ γίνει ἕνα καλὸ μέλος τῆς κοινωνίας. Συνέχεια
Καί πόσο ἀκόμη; Ἔως ποῦ μπορεῖ νά φθάσῃ ἡ κατρακύλα; Ἔως πότε θά ἀνεχόμεθα τόσες Ὕβρεις; Ἔως πότε θά ὑπομένουμε τόν ἐξευτελισμό μας ὡς Ἔθνος καί ὡς Ἄνθρωποι;
Ὑπάρχει χαμηλότερα στήν κλίμακα αὐτῶν πού βιώνουμε;
Γιά πόσο λοιπόν ἀκόμη θά κρατήση ὁ ξεπεσμός; Ἔως ποῦ θά ἀνεχόμεθα τό ὅλο καί χείριστον περιβάλλον τοῦ κόσμου μας; Ὑπάρχει πάτος; Κι ἐάν ὑπάρχῃ, πότε θά τόν φθάσουμε;
Συνέχεια
Κοσμῶ, δια-κοσμῶ, συμμετέχω, δρῶ, πράττω, ἐνεργῶ, δημιουργῶ, δομῶ κι ὅταν ἀπαιτεῖται, ἐκ τοῦ μηδενὸς ἐπαναδομῶ.
Κοσμῶ δὲν σημαίνει μόνον στολίζω καὶ μετατρέπω ἕναν χῶρο σὲ κάτι διαφορετικὸ ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἦταν.
Κοσμῶ σημαίνει πὼς γίνομαι μέρος τῆς δημουργίας καὶ δρῶ γιὰ νὰ ἀνατρέψω καὶ νὰ ἐπαναδομήσω, ἀκόμη κι ἐὰν ἀπαιτηθῇ νὰ γκρεμίσω πρῶτα καὶ μετὰ νὰ ἐπαναδημιουργήσω. Συνέχεια
