Ὅταν εἶσαι κάπου καὶ νοιώθεις χαρά, φαίνεται ὅτι αὐτὴ ἡ χαρὰ ἔρχεται ἀπ΄ ἔξω. Στὴν πραγματικότητα δὲν συμβαίνει αὐτό, ἡ χαρὰ εὑρίσκετο μέσα σου καὶ τὸ ἐξωτερικὸ ἐρέθισμα εἶναι ἁπλῶς ἡ ἀφορμή ποὺ βοήθησε τὴν χαρὰ νὰ βγῇ πρὸς τὰ ἔξω.

Συνέχεια →

Ὅλα συμβαίνουν γιὰ καλό…
Ἀκόμη κι αὐτὰ ποὺ δὲν μᾶς ἀρέσουν, ποὺ μᾶς ξεβολεύουν, ποὺ μᾶς πονοῦν, ποὺ μᾶς κομματιάζουν, γιὰ καλὸ συμβαίνουν.
Εἶναι τέλειες ἀφορμές, κι ὄχι αἰτίες, γιὰ νὰ ἐπιλέξουμε νὰ κυττάξουμε μέσα μας, πίσω μας, γύρω μας καὶ νὰ ἐπανατοποθετηθοῦμε. Συνέχεια →

Ναί, πάντα ὑπάρχει χρόνος, ὅταν εἴμεθα ἀποφασισμένοι…
Ἀκόμη καὶ τὴν τελευταία στιγμή, κάτω ἀπὸ οἱεσδήποτε συνθῆκες, ἐὰν αἰσθανθοῦμε ἐμεῖς ἕτοιμοι, ναί, ὑπάρχει χρόνος.
Ἀκόμη κι ἐάν, φαινομενικῶς, μᾶς ἔχουν ἀκινητοποιήσει…
Μὰ χρόνος ὑπάρχει πάντα, ἀρκετός, ὅταν τὸ βλέμμα μας εἶναι προσηλωμένο στὴν Ἐλευθερία… Συνέχεια →

Καὶ αὐτὴ ἡ ἄλλη «πραγματικότης» δὲν εἶναι εὐκόλως ἀντιληπτὴ μὲ τὶς πέντε μας αἰσθήσεις, ἀλλὰ εἶναι σίγουρα κατανοητή, ἰδίως ὅταν κλείνουμε τὰ μάτια μας καὶ ἑστιάσουμε ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον στὰ ὅσα ἡ «φωνὴ τῆς διαισθήσεως» μᾶς «ψιθυρίζει».
Συνέχεια →

Γιὰ νὰ ξεκινήσῃ κάτι πρέπει νὰ τὸ ἐπιλέξουμε.
Ἐὰν ἡ ἀπόφασις εἶναι δική μας, τότε, ὅσες δυσκολίες καὶ νὰ ὑπάρξουν, μᾶλλον εἴμαστε ἀποφασισμένοι νὰ τὶς ἀντιμετωπίσουμε καὶ νὰ τὶς ξεπεράσουμε.
Συνέχεια →