Ναί, πάντα ὑπάρχει χρόνος, ὅταν εἴμεθα ἀποφασισμένοι…
Ἀκόμη καὶ τὴν τελευταία στιγμή, κάτω ἀπὸ οἱεσδήποτε συνθῆκες, ἐὰν αἰσθανθοῦμε ἐμεῖς ἕτοιμοι, ναί, ὑπάρχει χρόνος.
Ἀκόμη κι ἐάν, φαινομενικῶς, μᾶς ἔχουν ἀκινητοποιήσει…
Μὰ χρόνος ὑπάρχει πάντα, ἀρκετός, ὅταν τὸ βλέμμα μας εἶναι προσηλωμένο στὴν Ἐλευθερία… Συνέχεια
Καὶ αὐτὴ ἡ ἄλλη «πραγματικότης» δὲν εἶναι εὐκόλως ἀντιληπτὴ μὲ τὶς πέντε μας αἰσθήσεις, ἀλλὰ εἶναι σίγουρα κατανοητή, ἰδίως ὅταν κλείνουμε τὰ μάτια μας καὶ ἑστιάσουμε ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον στὰ ὅσα ἡ «φωνὴ τῆς διαισθήσεως» μᾶς «ψιθυρίζει».
Συνέχεια
Γιὰ νὰ ξεκινήσῃ κάτι πρέπει νὰ τὸ ἐπιλέξουμε.
Ἐὰν ἡ ἀπόφασις εἶναι δική μας, τότε, ὅσες δυσκολίες καὶ νὰ ὑπάρξουν, μᾶλλον εἴμαστε ἀποφασισμένοι νὰ τὶς ἀντιμετωπίσουμε καὶ νὰ τὶς ξεπεράσουμε.
Συνέχεια
Καί, μετά, ἐὰν τὸ ἐπιτύχουμε, ξεκινᾶμε γιὰ νὰ τὴν ὑπερασπισθοῦμε.
Θεωρητικῶς θὰ ἔπρεπε ὅλοι μας νὰ ἔχουμε κοινό μας σκοπό, δίχως ἐνστάσεις καὶ ἀντιῤῥήσεις, τὴν προάσπισιν τῆς Πατρίδος.
Λίγο ὅμως ἡ πολυετὴς καὶ συστηματική μας λοβοτομή… Συνέχεια
Κι ἀπὸ ἐκεῖ, ὅταν ῥιζώσῃ, δὲν ξεκολλᾶ…
Πολλὲς κουβέντες θὰ ἀκούσουμε γιὰ αὐτήν…
Πολλὲς παραστάσεις θὰ δοῦμε…
Πολλὰ θὰ διαβάσουμε…
Μὰ τὴν Πατρίδα, ὅσοι, ὁλίγοι τὴν αἰσθάνονται, δὲν τὴν ἀντιλαμβάνονται μέσα ἀπὸ φωνές, ἀναγνώσματα, τραγούδια, λόγους, ζωγραφιὲς ἤ ἐλπίδες. Τὴν Πατρίδα ἤ τὴν ἔχῃς, ἤ δὲν τὴν ἔχῃς, πάντα στὴν Καρδιά! Συνέχεια
Ὅσο περισσότερο ἐξαπλώνεται ἡ σαπίλα γύρω μας…
Ὅσο περισσότερο, ἐκ πρώτης ὄψεως, φαίνεται πὼς ἡ ἀδικία ἐξαπλώνεται…
Ὅσο περισσότερο ἀνελευθερία βασιλεύει…
Ὅσο περισσότερο ὁ σκοταδισμὸς καὶ ἡ ἀμνημοσύνη ἐπιβραβεύονται… Συνέχεια
