Ὄχι παρακαλῶντας… Ὄχι ἐλπίζοντας… Ὄχι στηριζόμενοι σὲ ἄλλους…
Μόνοι μας… Μὲ τὶς δυνάμεις μας… Μὲ τὶς ἀντοχές μας… 
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Βαραίνουν (διαρκῶς) οἱ ἁλυσίδες μας;
Λογικὸ φαίνεται νὰ μᾶς συμβαίνῃ κάτι τέτοιο, ὅσο ὁδεύουμε πρὸς τὸ πέρας τῶν δεινῶν μας. Μά, ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ ἀδυνατοῦμε νὰ διακρίνουμε …φῶς, κάπου στὴν διαδρομὴ ποὺ εἰσήλθαμε, καταλήγουμε νὰ ἀπελπιζόμεθα.
Μά χρειάζεται ἤ ὄχι; Συνέχεια
Γίνομαι …ἐγὼ ἡ ἀλλαγὴ γιὰ νὰ ἀλλάξουν τὰ πάντα!!!
Οἱ ἄνθρωποι εἴμαστε περίεργα ὄντα. Πολλὲς φορές, ἀπὸ στενοκεφαλιὰ ἢ ἀπὸ χαζομάρα, δὲν μποροῦμε νὰ καταλάβουμε κάποια βασικὰ πράγματα.
Ἂς δοῦμε λίγο τὸ παράδειγμα τῆς μυΐγας, γιὰ νὰ καταλάβετε τί ἐννοῶ.
Ὅλοι ἐναντίον ὅλων λοιπόν;
Κάπου διάβασα, πρὸ μερικῶν ἡμερῶν, μίαν ἀνάλυσιν γιὰ τὰ ἀκραῖα κοινωνικὰ φαινόμενα , ποὺ τείνουν νὰ ἐκδηλωθοῦν.
Ἀνησυχητικόν, σκέφθηκα.
Παραλλήλως διαπιστώνω καθημερινῶς ἐντάσεις, ὀργή, θυμό…
Ἀνησυχητικόν, σκέπτομαι, καθημερινῶς. Συνέχεια
Ἡ κοινωνικὴ ἐλευθερία ἔρχεται μετά…
Πρῶτα, ὅσο κι ἐὰν αὐτὸ ἀκούγεται κάπως …παράλογον, ἐπιβάλλεται νὰ αἰσθανθῇ τὸ ἄτομον ἐλεύθερο μέσα του.
Γυρεύοντες Πατρίδα…
Ὅλοι αὐτοί, οἱ χαμένοι στὸν κόσμο τους ἀποδομητὲς τῶν πάντων, ἐὰν δὲν εἶναι μισθοδοτούμενα ὄργανα, ἕνα ἀποδεικνύουν διαρκῶς, μὲ τὶς συμπεριφορές τους καὶ τὶς δολιοφθορές τους: γυρεύουν, στὴν πραγματικότητα, μίαν Πατρίδα. Γυρεύουν ἕναν τόπο κι ἕναν σκοπό, ἀλλὰ διαρκῶς διαψεύδονται καὶ καταλήγουν ἀδίκως καὶ ἀσκόπως περιπλανώμενοι.
Ἕκτωρ κι Ἀνδρομάχη