ἕνα τσοῦρμο βλαχομόγγολα, ποὺ στὰ σχολεῖα, ποὺ τὰ ἔστελναν οἱ ξεφτιλισμένοι γονεῖς τους, τὰ εἶχαν γιὰ νὰ δείχνουν οἱ δάσκαλοι πὼς ἦσαν προϊστορικὰ τὰ μαλακισμένα…
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Μά γιατί ἀσχολούμεθα μέ τό ..βρακί τῆς Περιστέρας;
Μὰ διότι δὲν ὑπάρχει κάτι καλλίτερο νὰ ἀσχοληθοῦμε.
Πολιτικὴ δὲν κάνουν.
Σαχλαμποῦχλες κουδουνισμένες εἶναι ὄλοι τους.
Χρειαζόμεθα κι ὁλίγον γέλιο, νὰ ἀνασάνουμε ἀπὸ τὰ ἀπανωτὰ βάσανα…
Ἔτσι κι ἀλλοιῶς γνωρίζουμε τὸ τὶ ἀκριβῶς παίζει τὸ ἀλεκσέι καὶ στὴν Συνέχεια
Ζωντανεύοντας τοὺς Ἥρωες…
Ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ σημεῖα ποὺ πάσχουμε, ὡς κοινωνία, εἶναι ἡ ἀπουσία προτύπων.
Πρότυπα ποὺ μᾶς δίδονται ἀπὸ ὁπουδήποτε εὔκολα, ἀνέξοδα καὶ ἐν ἀφθονίᾳ εἶναι σκουπίδια.
Ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τὰ σχολικὰ (ποιός ἦλθε;;;) ἐγχειρίδια, ποὺ «διδάσκουν» τὴν μυθολογία μας ὡς …μῦθο καὶ τὴν ἐπανάστασιν τοῦ 1821 στὸ …φτερό, ἢ ἀκόμη καὶ τὴν δόξα τοῦ 1940 …ξέπνοα, μποροῦμε νὰ ἀντιληφθοῦμε τὸ πόσο πολὺ ἐνοχλοῦν τὰ σημερινὰ συστήματα διακυβερνήσεως οἱ ἀξίες ποὺ πηγάζουν ἀπὸ τὰ ἀληθινά, τὰ ὑγιειῆ καὶ τὰ ἄφθαρτα πρότυπα. Συνέχεια
Ὅσο κάποιος φοβᾶται, πάντα θὰ ὑπάρχη κάποιος νὰ τὸν φοβίζῃ…
Στὴν ζωὴ μοῦ μέχρι σήμερα, ἔχω μπλέξει σὲ καβγᾶδες τέσσερεις φορές. Ἡ τελευταία φορὰ ἦταν, ὅταν ἤμουν περίπου 22 χρονῶν. Δὲν τοὺς εἶχα προκαλέσει ἐγώ, ἀλλὰ τοὺς εἶχα ἀποδεχθεῖ, ἀφοῦ δὲ μποροῦσα νὰ κάνω κάτι ἄλλο.
Θὰ ἀναφερθῶ στὴν πρώτη φορά, ποὺ ἦταν στὸ Λύκειο, διότι ἐμπεριέχει καὶ ἕνα δίδαγμα περὶ φόβου, ποὺ μοῦ ἐχρησίμευσε πολὺ στὴν μετέπειτα ζωή μου. Φαντάζομαι, ὅτι πολλοὶ ἀπὸ ἐσᾶς θὰ ἔχετε κάποιαν ἀνάλογο ἐμπειρία ἀπὸ τὰ μαθητικά σας χρόνια.
Ἦταν, λοιπόν, κάποιος συμμαθητής μας τότε στὴν Ἀ΄λυκείου, δυνατὸς καὶ νευρώδης, τσαμπουκᾶς καὶ προκλητικὸς πρὸς ὅλους. Εἶχε πάντα τὸ ζωνάρι του λυμένο γιὰ καβγᾶ καὶ γιὰ τὸ παραμικρό σου ζητοῦσε τὸν λόγο. Ἦταν μάγκας καὶ κακὸς στὰ μαθήματα καὶ εἶχε καταφέρει νὰ ἐξελιχθῃ σὲ φόβητρο ὅλων, ἕνας μικρὸς τύραννος. Εἶχε δείρει καὶ ἕναν δύο, εἴχαμε λουφάξει ὅλοι. Προσωπικὰ τὸν ἀπέφευγα γιὰ νὰ μὴ μπλέξω. Συνέχεια
Χωρίς πόλεμο;
400 χρόνια τουρκοκρατίας, μὲ πολλοὺς πολέμους… Πάρα πολλούς…
400 χρόνια ποὺ ἡ ἐθνικὴ συνείδησις ἄλλοτε κοιμόταν κι ἄλλοτε φούσκωνε, μὰ πάντα τελικῶς ἐπνίγετο στὸ αἷμα…400 χρόνια λοβοτομῆς, ἐξαθλιώσεως, δουλείας, ῥαγιαδοσύνης, σφαγῶν, ἀμνημοσύνης… Συνέχεια
Ξεῤῥιζώνοντας τὸν βάρβαρο ἀπὸ μέσα μας…
Ἐχθὲς τὸ πρωΐ, κατὰ τὴν διάρκεια ἑνὸς περιπάτου μου (καὶ στὴν ἀγορά), ἔπεσα «μούρη μὲ μούρη» μὲ κάποιους φίλους ἀπὸ τὰ παλαιότατα χρόνια, τὰ παιδικά.
Χαρές, ἀγκαλιές, γέλια…
Τὰ νέα μας, ἐπὶ τροχάδην περισσότερο, καὶ γρήγορα περάσαμε στὰ τωρινὰ γεγονότα, ποὺ λίγο ἔως πολὺ ὅλους μᾶς ἀπασχολοῦν. Συνέχεια