Εἶναι κάτι πολὺ περίεργο αὐτὸ ποὺ συμβαίνει στοὺς ἀνθρώπους ὅταν μετὰ τὸ «ἐγώ» τους ἀρχιζουν νὰ …«ἀνοίγουν» καὶ νὰ συναντοῦν, παντοῦ γύρω τους, μέσα τους, στὸν κόσμο τους, τὸ «ἐμεῖς».
Αὐτὴ ἡ στιγμὴ ποὺ θὰ συμβῆ, στὸν ὁποιονδήποτε, ἐὰν συμβῇ, εἶναι κάτι ξαφνικὸ καὶ ἀλλάζει ὅλην τὴν ἔως τότε ἀντιμετώπισιν τῶν δεδομένων, τῶν σχέσεων καὶ τῶν ἐπιλογῶν μας. Συνέχεια →

Τὸ κάθε μας βῆμα ἐὰν δὲν συνοδεύεται κι ἀπὸ ἀντίστοιχο κίνητρο, μικρὸ ἤ μεγάλο, δυσκολευόμαστε νὰ πάρουμε τὴν ἀπόφασιν, ἤ καὶ τὸ ῥίσκο, γιὰ νὰ τὸ πραγματοποιήσουμε.
Ὅμως τὰ κίνητρα εἶναι κάτι ποὺ ἐμφανίζεται σὲ μίαν στιγμή, ἀλλὰ μέσα στὴν ἐπομένη στιγμὴ κινδυνεύει νὰ …ἐξαφανισθῇ!
Τὸ νὰ κρατᾶμε τὸ κίνητρό μας ζωντανό, κάτω ἀπὸ ὁποιεσδήποτε συνθῆκες, εἶναι τὸ ὡραῖο «παιχνίδι» ποὺ καλούμαστε νὰ παίξουμε μὲ τοὺς ἑαυτούς μας. Συνέχεια →

 Ναί, ὑπὸ πίεσιν.
Μὰ ὑπάρχει μεγάλη διαφορὰ πιέσεως ἀπὸ πίεσιν.
Καὶ ἡ διαφορὰ εἶναι στὸ ποιὸς ἀσκεῖ τὴν πίεσιν καὶ στὸ γιατί.

Ἐὰν ἡ πίεσις εἶναι ἐπιλογή μας, τότε πάντα εἶναι ἀποδοτική. Πάντα προάγει τὰ ἀνθρώπινα ἔργα. Συνέχεια →

Ἐπιλογὴ στὰ πάντα.
Μὰ πρῶτα ἀπ΄ ὅλα στὸ ἐὰν θὰ βγῶ ἀπὸ τὴν ἀδράνεια, ἤ ἐὰν θὰ παραμείνῳ ἐκεῖ. Συνέχεια →

Μὲ μίαν πρώτη, ἐπιπόλαιη ἀπάντησιν, θὰ σᾶς ἔλεγα ναί.
Μὰ ἐὰν εἶχα περισσότερο χρόνο νὰ σκεφθῷ, γιὰ νὰ ἀπαντήσῳ, θὰ σᾶς ἔλεγα «βλέμμα θετικό, ὑπὸ προϋποθέσεις».

Τί προϋποθέσεις ὅμως;
Ἐδῶ μᾶς θέλω.
Ἔχουμε μάθει νὰ λαμβάνουμε ἀποφάσεις, σοβαρὲς ἀποφάσεις, μὴ λαμβάνοντας ὅμως ὑπ΄ ὄψιν μας ὅλα ἐκεῖνα τὰ στοιχεῖα ποὺ θὰ μᾶς ὁδηγήσουν στὸ νὰ πάρουμε τὶς ὀρθές, γιὰ ἐμᾶς ἀποφάσεις. Ὑπὸ αὐτὸ τὸ πρίσμα τὸ θετικὸ βλέμμα εἶναι μία ἐπιπόλαιη στάσις ζωῆς. Εἶναι δεδομένον δῆλα δὴ πὼς ὁ ἔχων αὐτὴν τὴν στάσιν, περισσότερο βασίζεται σὲ …εὐχολόγια, σὲ ἐλπίδες, σὲ προσευχὲς καὶ οὐδέποτε σὲ πιθανότητες θετικές. Μόνον ὁ παράγων τυχαιότης, ποὺ ὑπεισέρχεται, εἶναι ἱκανὸς νὰ μᾶς καταστρέψῃ τὴν ζωή. Συνέχεια →

Τίποτα…
Τὰ κοράκια ἀκόμη στὶς θέσεις τους εἶναι…
Ἐμεῖς πιστέψαμε πὼς κάτι θὰ ἄλλαζε, διότι εἴπαμε, ἡ ἐλπὶς τελευταῖα πεθαίνει…
Ἀφῆστε δὲ ποὺ ἀναμένοντας γενικῶς σωτῆρες, καταντήσαμε …παπαρδέλες! Συνέχεια →