Τὰ δεσμὰ πρῶτα τὰ περνᾶμε ἐμεῖς στοὺς ἑαυτούς μας.
Ὁ πρῶτος καὶ ὁ σημαντικότερος δεσμοφύλαξ μας εἴμαστε ἐμεῖς.
Οἱ συνήθειες, τὰ πιστεύω μας, οἱ πεποιθήσεις μας, οἱ δεσμοί μας μὲ τοὺς ἄλλους, τὰ «εἴδωλά» μας, τὰ πρότυπά μας χρειάζονται ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἐπαναπροσδιορισμό. Συνέχεια →

Μὲ ὅλα τὰ μέσα καὶ τοὺς τρόπους.
Μία προσπάθεια γενναία χρειάζεται γιὰ νὰ μπορέσῃ ἐπὶ τέλους τὸ μυαλό μας νὰ λειτουργήσῃ ὅπως ἐμεῖς χρειάζομαι κι ὄχι ὅπως ἄλλοι τὸ προγραμματίζουν.
Κι αὐτὸ μπορεῖ νὰ συμβῇ μόνον μὲ ἕναν τρόπο: ἐπαναφέροντας τὶς φυσικὲς λειτουργίες στὴν ζωή μας.

Ἡ Φύσις σαφῶς καὶ γνωρίζει καλλίτερα. Συνέχεια →

Τότε δὲν αἰσθάνομαι καὶ τμῆμα κάποιου σώματος ἤ κάποιου ὀργανισμοῦ…
Μὰ ἐὰν δὲν αἰσθάνομαι τμῆμα ἑνὸς ὀργανισμοῦ, τότε εἶμαι κάτι ἀπεκομμένο καὶ ἄνευ ταὐτότητος.
Κατ’  ἐπέκτασιν δὲν ἀνήκω κάπου… Συνεπῶς συντόμως τὸ εἶδος μου θὰ σβήση… Συνέχεια →

Τὸ δικό μας χρῶμα.
Ἡ δική μας σφραγίδα…
Αὐτὸ ποὺ ἐμεῖς εἴμαστε σήμερα, καὶ εἶναι ἀποτέλεσμα ὅλης τῆς προηγουμένης ζωῆς καὶ γνώσεώς μας, εἶναι κι αὐτὸ ποὺ ἀφήνει τὴν ὑπογραφή μας στὸν πλανήτη, κάνοντάς τον πιὸ ὄμορφο ἤ πιὸ πτωχό.
Αὐτὸ ποὺ θὰ ἀφήσουμε συνολικῶς πίσω μας, φεύγοντας ἀπὸ αὐτὸν τὸν πλανήτη, εἶναι καιρὸς νὰ ἀρχίζουμε νὰ τὸ καθορίζουμε καὶ νὰ τὸ ἀποφασίσουμε ἐμεῖς κι ὄχι οἱ ὅποιες …τυχαιότητες. Συνέχεια →

Ὅσο χρειαστῆ…
Πόσοι θά ἀντέξουν;
Ὅσοι ἀπαιτοῦνται…
Πῶς θά εἴμαστε μετά ἀπό αὐτό; Συνέχεια →

Ὑπάρχουν καθημερινῶς πολλὲς δυσκολίες στὴν καθημερινότητά μας.
Καὶ κάποιες φορές, ὅταν ἰδιαιτέρως κουρασμένοι, ἤ κι ἀπογοητευμένοι, διαπιστώνουμε πὼς ἔχουμε ἀκόμη ἕναν μικρὸ ἀγωνα δρόμου νὰ τρέξουμε, ἡ πρώτη ἐρώτησις ποὺ γεννᾶται μέσα μας εἶναι: «Πρέπει νά περάσῳ κι ἀπό αὐτό»; Συνέχεια →