Ἔ καί;
Πολεμοῦν τὴν ἀλήθεια…
Πολεμοῦν τὴν σκέψιν…
Πολεμοῦν τὸ δίκαιον…
Πολεμοῦν τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀτόμου…
Πολεμοῦν τὴν παιδεία… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Μετὰ τὴν καταιγίδα…
Ὅλην τὴν νύκτα ἔβρεχε… Καταῤῥακτωδῶς…
Κάποιες στιγμὲς ἐνόμιζες πὼς ἡ ὀργὴ τῶν οὐρανῶν θὰ ξεσπάσῃ ἐπάνω μας…
Καὶ κάπως ἔτσι θὰ ἦταν ἐὰν δὲν ἔπαυε τὸ κακό, πρὶν τὸ ξημέρωμα….Ἤχοι τρομακτικοί, εἰκόνες ἀπελπισίας, ἰδίως γιὰ κάποιους ποὺ εὑρέθησαν στὸ στόχαστρον τῆς μπόρας….
Μὰ μπόρα ἦταν, γιὰ τὴν ὥρα, καὶ πέρασε…
Ὅμως ἄς μὴ μένουμε μόνον σὲ αὐτὰ ποὺ φαίνονται, μὲ μίαν πρώτη ματιά…
Μία ἐξοργισμένη, κυριολεκτικῶς καταιγίδα, ποὺ βιαίως ἀνατρέπει τὴν καθημερινότητά μας, θὰ ἔπρεπε κανονικὰ νὰ μᾶς κάνῃ νὰ χαιρόμεθα… Ἀκόμη κι ἐὰν ἔχουμε χάσει τὸ σπίτι μας, ἀπὸ αὐτήν, θὰ ἔπρεπε νὰ χαιρόμεθα…
Ὄχι διότι τὸ νὰ μένῃς ἄστεγος εἶναι εὐχάριστον, ἀλλὰ διότι γιὰ νὰ μᾶς πάρῃ ἡ Φύσις τὸ σπίτι μας, ἀποδεικνύει πὼς τὸ σπίτι μας δὲν ἦταν δομημένο μὲ σεβασμὸ πρὸς αὐτὴν καὶ τοὺς Νόμους της. Συνέχεια
Μήπως σέ αὐτήν τήν ἱστορία εἶσαι μόνος σου;
Δὲν ξέρω ποῦ εἶσαι…
Δὲν ξέρω ποῦ στοχεύεις…
Δὲν ξέρω ποιὸν δρόμο ἐπέλεξες νὰ ἀκολουθήσῃς…
…Ὅμως…
Νὰ τὸ θυμᾶσαι… Συνέχεια
Τώρα γεννιέται…
Ζοῦμε σὲ μίαν περίοδο πολὺ ἐντόνων μεταβολῶν.
Αὐτὰ ποὺ γνωρίζαμε ὡς δεδομένα ἀνατρέπονται κι αὐτὰ ποὺ θεωρούσαμε ὡς θεσμοθετημένα, καταῤῥέουν…
Ὅμως ἐπεὶ δὴ στὴν Φύσιν δὲν ὑπάρχουν κενά, ἔτσι κι ἐδῶ, δὲν μποροῦν νὰ ὑπάρξουν κενά…
Τὸ νέον, αὐτὸ ποὺ πράγματι χρειαζόμεθα, ἔρχεται… Μόνον ποὺ οἱ ῥυθμοί του, γιὰ τὰ δικά μας, γήινα δεδομένα, εἶναι ἀργοί… Ἀκόμη…Ὅμως ἡ χαοτικὴ κατάστασις ποὺ ἐπικρατεῖ γύρω μας, ἐπιβεβαιώνει αὐτὸ ποὺ ἰσχυρίζομαι… Συνέχεια
Κι ὅμως… Τόση ὀμορφιά, μόνον στὴν Ἑλλάδα μας!
Δὲν ξέρω γιὰ ἐσᾶς…
…Ἐγὼ ὅμως αἰσθάνομαι πὼς ζῶ στὴν ὀμορφότερη χώρα τοῦ κόσμου, μὲ τὶς καθαρότερες θάλασσες καὶ τὸν πιὸ λαμπερὸ Ἥλιο…
Ὁ δικός μου παράδεισος… Ὁ ἐπίγειος καὶ μοναδικός…
Μὰ αὐτὰ τὰ σκέπτομαι ἐγώ…
Ὁ φίλος μας ὁ Κύρος «ἁλίευσε» κάτι πενέμορφο καὶ σκέφθηκα νὰ τὸ Συνέχεια
Τό σπαθί μου;
Τό σπαθί μου Εἰρήνη; Τό σπαθί μου;
Ποῦ νά τό δώσω Εἰρήνη τό σπαθί μου; Στόν παλιατζῆ; Γιατί; Γιά νά τό πάρῃ κάποιος πιτσιρικᾶς καί νά τό σέρνῃ στήν λάσπη;
Νὰ μεγαλώσῃ ὁ πιτσιρικάς, νά πάῃ στρατιώτης καὶ νὰ τὸ δικαιοῦται γιὰ νὰ τοῦ τὸ χαρίσω…
Κάπως ἔτσι μᾶς θυμίζει ὁ Ἠλίας Λογοθετίδης πὼς ἔπρεπε νὰ εἶναι τὰ πάντα…
Ἀλλὰ δὲν εἶναι… Συνέχεια