Ἡ 87 χρονη θεία μου μοῦ εἶπε πὼς ἄκομη καὶ σὲ αὐτὴ τὴν ἐν ὅπλοις, Γερμανικὴ κατοχή, τοῦ 41-44 ὁ κόσμος ἤλπιζε σὲ μία καλλιτέρα ἡμέρα, γιατὶ νομοτελειακὰ ἐπίστευαν πὼς τὸ «καλό» θὰ νικοῦσε τὸ «κακό»… Συνέχεια →

Εἶμαι καλά, διότι εἶμαι ζωντανή!
Εἶμαι καλά, διότι καὶ σήμερα ὁ Ἥλιος μοῦ χαμογελᾶ, ἄν καὶ κάπως ντροπαλά…
Ἔχω τὰ χρώματα ἀπὸ τὰ φυτά… Τὸ ἄρωμά τους…
Ἔχω τὸν ἦχο τῆς θαλάσσης… Τὴν μυρωδιά της…
Ἔχω τὰ βουνά… Τὸν ἄνεμο… Τὸ νερό… Καὶ εἶναι ὅλα δικά μου… Ὅλα… Εἶναι ἐκεῖ καὶ μὲ περιμένουν νὰ τὰ γευθῶ… Νὰ τὰ ἀπολαύσω… Νὰ μοιραστῶ τὴν ὀμορφιά τους… Συνέχεια →

Καλὴν χρονιὰ νὰ ἔχουμε ὅλοι μας.
Δύσκολες συνθῆκες… Δύσκολες ὧρες… Δύσκολη ἡ ἐπιβίωσις…
Μὰ δὲν σκιάζομαι… Ἔτσι κι ἀλλοιῶς, πάντα, μὰ πάντα, κάτω ἀπὸ ὁποιεσδήποτε συνθῆκες, ἐμεῖς τὰ καταφέραμε… Βγῆκαμε καὶ ζωντανοὶ καὶ νικητὲς μέσα ἀπὸ τὶς περιπέτειες.
Γιατί λοιπόν νά μήν τά καταφέρουμε σήμερα; Τί ἄλλαξε;
Μήπως τό ὅ,τι κάποιοι, ἴσως περισσότεροι ἀπό ἄλλες φορές, κατάφεραν νά βολευτοῦν καί νά ἁπλώσουν ἐπάνω μας τίς σκιές τους;
Ἔ καί;
Πρώτη φορά εἶναι;
Μήπως ξεχάσαμε τούς Ῥωμαίους, ἀνατολικούς καί δυτικούς; Συνέχεια →

Λίγο ἡ μουντάδα τῆς ἡμέρας…
Λίγο τὰ οἰκονομικὰ προβλήματα…
Λίγο τὰ νομομαγειρύματα ποὺ μᾶς καταστοῦν δούλους…
Λίγο ἡ κόπωσις, ἡ κατάθλιψις, τὰ λοιπὰ προβλήματα…
Ναί, συννέφιασε… Συνέχεια →

Μία σκέψις, ποὺ πάντα μὲ ἀπησχολοῦσε, εἶναι τὸ πῶς καταφέραμε νὰ ξεχάσουμε τὴν κάθε πραγματική μας ἀνάγκη, μεταμορφώνοντάς την σὲ ἀχορταγία, ἀπληστία καὶ τελικῶς στέρησιν…
Πάντα, σὲ τέτοιες συζητήσεις καὶ σκέψεις, θυμᾶμαι τοὺς Ἰνδιάνους καὶ τοὺς λευκοὺς Σάξωνες, ποὺ τοὺς κατέστρεψαν…
Οἱ Ἰνδιάνοι ὅταν ἐχρειάζοντο τροφὴ ἐσκότωναν ἕνα βουβάλι καὶ τὸ ἔτρωγαν. Δὲν ἐσκότωναν ὅσα περισσότερα βουβάλια μποροῦσαν.
Ἐσέβοντο τὴν Φύσιν, τοὺς Νόμους της καὶ τοὺς κανόνες της.
Ἀντιθέτως, οἱ λευκοὶ Σάξωνες, ἐσκότωναν γιὰ νὰ σκοτώσουν… Ἔτσι, τὶς περισσότερες φορὲς γιὰ διασκέδασιν… Συνέχεια →