Δὲν ξέρω ποῦ εἶσαι…
Δὲν ξέρω ποῦ στοχεύεις…
Δὲν ξέρω ποιὸν δρόμο ἐπέλεξες νὰ ἀκολουθήσῃς…
…Ὅμως…
Νὰ τὸ θυμᾶσαι… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Τώρα γεννιέται…
Ζοῦμε σὲ μίαν περίοδο πολὺ ἐντόνων μεταβολῶν.
Αὐτὰ ποὺ γνωρίζαμε ὡς δεδομένα ἀνατρέπονται κι αὐτὰ ποὺ θεωρούσαμε ὡς θεσμοθετημένα, καταῤῥέουν…
Ὅμως ἐπεὶ δὴ στὴν Φύσιν δὲν ὑπάρχουν κενά, ἔτσι κι ἐδῶ, δὲν μποροῦν νὰ ὑπάρξουν κενά…
Τὸ νέον, αὐτὸ ποὺ πράγματι χρειαζόμεθα, ἔρχεται… Μόνον ποὺ οἱ ῥυθμοί του, γιὰ τὰ δικά μας, γήινα δεδομένα, εἶναι ἀργοί… Ἀκόμη…Ὅμως ἡ χαοτικὴ κατάστασις ποὺ ἐπικρατεῖ γύρω μας, ἐπιβεβαιώνει αὐτὸ ποὺ ἰσχυρίζομαι… Συνέχεια
Κι ὅμως… Τόση ὀμορφιά, μόνον στὴν Ἑλλάδα μας!
Δὲν ξέρω γιὰ ἐσᾶς…
…Ἐγὼ ὅμως αἰσθάνομαι πὼς ζῶ στὴν ὀμορφότερη χώρα τοῦ κόσμου, μὲ τὶς καθαρότερες θάλασσες καὶ τὸν πιὸ λαμπερὸ Ἥλιο…
Ὁ δικός μου παράδεισος… Ὁ ἐπίγειος καὶ μοναδικός…
Μὰ αὐτὰ τὰ σκέπτομαι ἐγώ…
Ὁ φίλος μας ὁ Κύρος «ἁλίευσε» κάτι πενέμορφο καὶ σκέφθηκα νὰ τὸ Συνέχεια
Τό σπαθί μου;
Τό σπαθί μου Εἰρήνη; Τό σπαθί μου;
Ποῦ νά τό δώσω Εἰρήνη τό σπαθί μου; Στόν παλιατζῆ; Γιατί; Γιά νά τό πάρῃ κάποιος πιτσιρικᾶς καί νά τό σέρνῃ στήν λάσπη;
Νὰ μεγαλώσῃ ὁ πιτσιρικάς, νά πάῃ στρατιώτης καὶ νὰ τὸ δικαιοῦται γιὰ νὰ τοῦ τὸ χαρίσω…
Κάπως ἔτσι μᾶς θυμίζει ὁ Ἠλίας Λογοθετίδης πὼς ἔπρεπε νὰ εἶναι τὰ πάντα…
Ἀλλὰ δὲν εἶναι… Συνέχεια
Καὶ τότε ἕνας θεὸς θὰ γεννηθῇ…
«Ποιός μπορεῖ νὰ πῇ πώς πιστεύει στόν Θεό;
Ποιός μπορεῖ νά πῇ πώς δέν πιστεύει στόν Θεό;»,
γράφει ὁ Goethe στὸν θρυλικὸ Faust του. Συνέχεια
Μὰ δὲν ὁμιλοῦν γιὰ ἰδανικά…
Δὲν ὁμιλοῦν…
Οὐδεὶς ὁμιλεῖ γιὰ αὐτά…
Μία σιγή…
Μία σιωπή…
Ἕνας φόβος λές… Ποῦ εἶναι τά ἰδανικά; Συνέχεια