Ἐπιμένω σὲ ἕναν ἄλλον κόσμο…
Ποὺ ἀκόμη δὲν εἶναι ὀρατὸς ἀπὸ τοὺς πολλούς… Μὰ ὑπάρχει…
Δὲν εἶναι στὰ ὄνειρά μου… Εἶναι ἤδη πραγματικότης…
Εἶναι ἐκεῖ ἔξω καὶ μᾶς περιμένει…
Μὰ γιὰ νὰ τὸν γευθοῦμε, πρέπει πρῶτα νὰ τὸν πιστέψουμε… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Ποιός θά μέ σώσῃ;
Τὸ ἐρώτημα τὸ ἔχω θέσει ἀρκετὲς φορές, ἰδίως σὲ μακροσκελῆ σημειώματα…
Στόχος μου πάντα παραμένει τὸ νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι ὁ μοναδικός μας σωτήρας δὲν θὰ ἔλθῃ γιὰ νὰ μᾶς σώσῃ ἐπεὶ δὴ μᾶς ἠγάπησε ἤ μᾶς θαυμάζει ἤ τὸν ἔπνιξε ἡ ἀδικία ποὺ μᾶς πνίγει…
Ὁ κάθε σωτήρας, ἄλλοτε κακὸς κι ἄλλοτε …χειρότερος τοῦ κακοῦ, γιὰ νὰ ἔλθῃ νὰ μᾶς σώσῃ θὰ ἀξιώσῃ πολλὰ ἀνταλλάγματα…
Ἀνταλλάγματα σὰν αὐτὰ ποὺ ἔδωσαν κάτι Κωλέττηδες καὶ κάτι Μαυροκορδάτοι, ἀπὸ ἀρχῆς γενέσεως τοῦ Ἑλλαδοκαφριστᾶν…
Ἄλλως τέ… δρόμους ἄνοιξαν αὐτοί… Δρόμους… Παράδειγμα πρὸς μίμησιν ἔγιναν… Ὄχι πρὸς ἀποφυγήν…
Καὶ ὅλοι οἱ ἐπόμενοι ἁπλῶς ἀκολουθοῦν… Συνέχεια
Μὲ ἕνα ὄνειρο τρελλό…
Ὄνειρο ἀπατηλό…
Ξεκινήσαμε οἱ δυό μας…
Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε γιὰ τὴν παραπάνω φωτογραφία.
Ἀλλὰ ἀκόμη δὲν τολμοῦμε…
Ὄχι διότι δὲν θὰ συμβῇ, ἀλλὰ διότι ἀπέχουμε χρονικῶς ἀπὸ τὴν στιγμὴ ἐκείνη ποὺ θὰ δοῦμε μέσα στὸ κλουβὶ τοὺς δεσμοφύλακες τῶν θηρίων… Συνέχεια
Κι ὅταν τό πλοῖο κινδυνεύῃ νά βουλιάξῃ τί κάνεις;
Πετᾶς τό ἕρμα στήν θάλασσα;
Καί ποιό εἶναι τό ἕρμα;
Τά περιττά;
Τί καί ποιός χαρακτηρίζει τά περιττά ὡς περιττά; Ἔ;
Ἡ κοινὴ λογική…
Αὐτὴ ἡ καϋμένη ποὺ ἀπωλέσαμε ἐδῶ καὶ χρόνια, διότι ὁ ἐγκέφαλός μας ἔχει γίνει σοῦπα μὲ λειωμένα λαχανικά… κι ὄχι μόνον…
Αὐτὸ μᾶς φταίει…
Οὔτε οἱ ἐχθροί, οὔτε οἱ φίλοι…
Τὶς κερκόπορτες ΠΑΝΤΑ μόνοι μας τὶς ἀνοίγαμε… Δὲν χρειαζόμεθα βοηθούς… Συνέχεια
Τὸ ῥίσκο.
Πότε ἀναλαμβάνουμε τό ῥίσκο τῶν ἐπιπτώσεων πού θά κληθοῦμε νά πληρώσουμε, ἐάν οἱ ἐπιλογές μας δέν ἀποδειχθοῦν οἱ καλλίτερες δυνατές;
Σπανίως τὸ ἀναλαμβάνουμε… Ἔως …καθόλου, σὲ κάποιες περιπτώσεις…
Κι ὅμως…
Τίποτα στὸν πλανήτη δὲν θὰ εἶχε συμβεῖ ἐὰν κάποιοι ἄνθρωποι, ἐλάχιστοι, δὲν εἶχαν τολμήσει, στὸ κομμάτι ποὺ τοὺς ἀναλογεῖ, νὰ ἀναλάβουν κάποιο ῥίσκο. Συνέχεια
«Κόκκινοι» Δῆμοι ἤ «Κόκκινες κοινωνίες»;
Λάθος… Δὲν ὑπάρχουν «Κόκκινοι Δῆμοι» κι ἄς πασκίζουν νὰ μᾶς πείσουν γιὰ τὸ ἀντίθετον.
Ὑπάρχουν ἀπατεῶνες, πολλοὶ ἀπατεῶνες, ποὺ ἀνέλαβαν θέσεις διαχειριστοῦ, πείθοντάς μας πὼς εἶναι οἱ καταλληλότεροι γιὰ αὐτὲς τὶς θέσεις, παραμένοντας ὅμως καὶ ἀνίκανοι καὶ ἀρκούντως τομαριστές, πρὸ κειμένου νὰ μὴ χάσουν τὰ ὅποια προνόμια τοὺς ἔταξε ἤ τοὺς ἐπέτρεψε τὸ σύστημα νὰ ἀποκομίσουν.
Ἄν καὶ οἱ πολῖτες λοιπὸν πληρώνουν, εἶτε μὲ τὸ καλὸ εἶτε μὲ τὸ ἄσκημο, τὶς ὑποχρεώσεις τους πρὸς κάθε Δημόσιο φορέα, ἡ κακοδιαχείρισις καὶ ἡ ἀλητεία ἐπερίσσευσε…