Ὄνειρο ἀπατηλό…
Ξεκινήσαμε οἱ δυό μας…
Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε γιὰ τὴν παραπάνω φωτογραφία.
Ἀλλὰ ἀκόμη δὲν τολμοῦμε…
Ὄχι διότι δὲν θὰ συμβῇ, ἀλλὰ διότι ἀπέχουμε χρονικῶς ἀπὸ τὴν στιγμὴ ἐκείνη ποὺ θὰ δοῦμε μέσα στὸ κλουβὶ τοὺς δεσμοφύλακες τῶν θηρίων… Συνέχεια
Πετᾶς τό ἕρμα στήν θάλασσα;
Καί ποιό εἶναι τό ἕρμα;
Τά περιττά;
Τί καί ποιός χαρακτηρίζει τά περιττά ὡς περιττά; Ἔ;
Ἡ κοινὴ λογική…
Αὐτὴ ἡ καϋμένη ποὺ ἀπωλέσαμε ἐδῶ καὶ χρόνια, διότι ὁ ἐγκέφαλός μας ἔχει γίνει σοῦπα μὲ λειωμένα λαχανικά… κι ὄχι μόνον…
Αὐτὸ μᾶς φταίει…
Οὔτε οἱ ἐχθροί, οὔτε οἱ φίλοι…
Τὶς κερκόπορτες ΠΑΝΤΑ μόνοι μας τὶς ἀνοίγαμε… Δὲν χρειαζόμεθα βοηθούς… Συνέχεια
Πότε ἀναλαμβάνουμε τό ῥίσκο τῶν ἐπιπτώσεων πού θά κληθοῦμε νά πληρώσουμε, ἐάν οἱ ἐπιλογές μας δέν ἀποδειχθοῦν οἱ καλλίτερες δυνατές;
Σπανίως τὸ ἀναλαμβάνουμε… Ἔως …καθόλου, σὲ κάποιες περιπτώσεις…
Κι ὅμως…
Τίποτα στὸν πλανήτη δὲν θὰ εἶχε συμβεῖ ἐὰν κάποιοι ἄνθρωποι, ἐλάχιστοι, δὲν εἶχαν τολμήσει, στὸ κομμάτι ποὺ τοὺς ἀναλογεῖ, νὰ ἀναλάβουν κάποιο ῥίσκο. Συνέχεια
Λάθος… Δὲν ὑπάρχουν «Κόκκινοι Δῆμοι» κι ἄς πασκίζουν νὰ μᾶς πείσουν γιὰ τὸ ἀντίθετον.
Ὑπάρχουν ἀπατεῶνες, πολλοὶ ἀπατεῶνες, ποὺ ἀνέλαβαν θέσεις διαχειριστοῦ, πείθοντάς μας πὼς εἶναι οἱ καταλληλότεροι γιὰ αὐτὲς τὶς θέσεις, παραμένοντας ὅμως καὶ ἀνίκανοι καὶ ἀρκούντως τομαριστές, πρὸ κειμένου νὰ μὴ χάσουν τὰ ὅποια προνόμια τοὺς ἔταξε ἤ τοὺς ἐπέτρεψε τὸ σύστημα νὰ ἀποκομίσουν.
Ἄν καὶ οἱ πολῖτες λοιπὸν πληρώνουν, εἶτε μὲ τὸ καλὸ εἶτε μὲ τὸ ἄσκημο, τὶς ὑποχρεώσεις τους πρὸς κάθε Δημόσιο φορέα, ἡ κακοδιαχείρισις καὶ ἡ ἀλητεία ἐπερίσσευσε…
Ἔ καί;
Πολεμοῦν τὴν ἀλήθεια…
Πολεμοῦν τὴν σκέψιν…
Πολεμοῦν τὸ δίκαιον…
Πολεμοῦν τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀτόμου…
Πολεμοῦν τὴν παιδεία… Συνέχεια
Ὅλην τὴν νύκτα ἔβρεχε… Καταῤῥακτωδῶς…
Κάποιες στιγμὲς ἐνόμιζες πὼς ἡ ὀργὴ τῶν οὐρανῶν θὰ ξεσπάσῃ ἐπάνω μας…
Καὶ κάπως ἔτσι θὰ ἦταν ἐὰν δὲν ἔπαυε τὸ κακό, πρὶν τὸ ξημέρωμα….Ἤχοι τρομακτικοί, εἰκόνες ἀπελπισίας, ἰδίως γιὰ κάποιους ποὺ εὑρέθησαν στὸ στόχαστρον τῆς μπόρας….
Μὰ μπόρα ἦταν, γιὰ τὴν ὥρα, καὶ πέρασε…
Ὅμως ἄς μὴ μένουμε μόνον σὲ αὐτὰ ποὺ φαίνονται, μὲ μίαν πρώτη ματιά…
Μία ἐξοργισμένη, κυριολεκτικῶς καταιγίδα, ποὺ βιαίως ἀνατρέπει τὴν καθημερινότητά μας, θὰ ἔπρεπε κανονικὰ νὰ μᾶς κάνῃ νὰ χαιρόμεθα… Ἀκόμη κι ἐὰν ἔχουμε χάσει τὸ σπίτι μας, ἀπὸ αὐτήν, θὰ ἔπρεπε νὰ χαιρόμεθα…
Ὄχι διότι τὸ νὰ μένῃς ἄστεγος εἶναι εὐχάριστον, ἀλλὰ διότι γιὰ νὰ μᾶς πάρῃ ἡ Φύσις τὸ σπίτι μας, ἀποδεικνύει πὼς τὸ σπίτι μας δὲν ἦταν δομημένο μὲ σεβασμὸ πρὸς αὐτὴν καὶ τοὺς Νόμους της. Συνέχεια
