Διαπιστώνω ἀπὸ ἀρκετοὺς γνωστοὺς καὶ φίλους, πὼς ἀκόμη, γιὰ δικούς τους λόγους, διάφορες προσκολλήσεις σκιάζουν τὶς σκέψεις τους.
Γιὰ παράδειγμα, πιστεύει ὁ Χὶ πὼς μόνον οἱ δεξιὲς ἀντιλήψεις, καὶ τελικῶς μεθοδεύσεις, δεξιοῦ ἡγέτου ἤ δεξιοῦ θὰ μᾶς διασώσουν.
Πιστεύει ὁ Ψὶ πὼς μόνον οἱ ἀριστερὲς ἀντιλήψεις, καὶ τελικῶς μεθοδεύσεις, ἀριστεροῦ ἡγέτου ἤ ἀριστεροῦ χώρου θὰ μᾶς σώσουν.
Ἤ πιστεύει ὁ Ὠμέγα πὼς οἱ κεντρῶες ἀντιλήψεις καὶ τελικῶς μεθοδεύσεις, κεντρώου ἡγέτου ἤ χώρου θὰ μᾶς σώσουν…
Κι ἐδῶ διαφωνῶ…
Διαφωνῶ ὁριζοντίως, καθέτως καὶ πλαγίως… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Κι ἐσύ Γιάννη ποῦ ἤσουν;
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν μοῦ ὑπενθύμησε ἡ Ἀθηνᾶ μίαν στιχομυθία, ἀπὸ μίαν γνωστή μας ταινία, καὶ πολὺ ἀγαπημένη… τὴν ὁποίαν θὰ σᾶς παρουσιάσω παρακάτω…
Τὴν ἰδίαν στιγμὴ ἐνεθυμήθην μίαν γελοιογραφία (;;;) ποὺ ἐκυκλοφόρησε πρὸ ἀρκετῶν μηνῶν, μὲ θέμα τὴν μετανάστευσιν τῶν παιδιῶν μας.
Συνέχεια
Ὁ αὐτοσεβασμὸς ὡς ἀνάγκη.
Πολλὲς φορὲς ἀναρωτιέμαι γιὰ τὸ πῶς καταφέρνουν κάποιοι ἄνθρωποι γύρω μου, ποὺ δὲν ἔχουν αὐτοσεβασμό, νὰ ἐπιβιώνουν.
Τοὺς βλέπω, τοὺς παρατηρῶ μὲ προσοχή, τοὺς συμπονῶ κάποιες φορὲς ἀλλὰ πάντα προβληματίζομαι. (Κάποιες φορές, ὅταν εἶναι πολὺ κοντινοί μου, δυστυχῶς, ἀκόμη ἐξοργίζομαι…!!!)
Πρόσωπα ποὺ οὐδέποτε ἐστράφησαν στὸν ἑαυτόν τους γιὰ νὰ ἀνακαλύψουν τὰ αἴτια τῶν προβλημάτων των καὶ ποὺ συμπεριφέρονται στοὺς δικούς τους, στοὺς ὑποτιθεμένους ἀγαπημένους τους, σὰν νὰ εἶναι ἐχθροί τους…
Οἰκογένειες δυστυχισμένες, παιδιὰ δίχως ἀγάπη, σύζυγοι ἀνέραστοι… Συνέχεια
Ἀλλαγή …φυλακισμένου;
Αὐτὸ ποὺ τὶς τελευταῖες ἡμέρες συχνὰ σκέπτομαι εἶναι τὸ σύντομο αὔριο. Δῇλα δὴ τὸ πόσο κοντά μας εἶναι κάποιες ἐξελίξεις ποὺ θὰ ἀνατρέψουν τὰ πάντα, σὲ κάθε τὶ ποὺ ἔως τώρα γνωρίζαμε…
Στὴν εἰκόνα βλέπουμε ἴσως αὐτὸ ποὺ θὰ θέλαμε νὰ συμβῇ…
Ἐγὼ λοιπὸν θὰ σᾶς τὴν ἀνατρέψω… Συνέχεια
Λέτε νά μᾶς πάρουν τά σπίτια;
Γιατί λοιπόν τόσος πόνος μέ τούς πλειστηριασμούς; Ἔ; Καί γιατί τώρα;
Δῆλα δή τό μόνον πού λείπει ἀπό τό δημόσιον ταμεῖον κι ἀπό τίς τράπεζες εἶναι τά σπίτια μας;
Οἱ τράπεζες, θὰ μοῦ πεῖτε…
Ἔμ, ναί, κι αὐτές… Ἀλλά τί θά κάνουν τόσα ἀκίνητα πιά αὐτές οἱ τράπεζες;
Ἰδίως μάλιστα ὅταν τὰ περισσότερα ἀπὸ αὐτὰ ἔχουν μείνῃ στά χέρια τους τόσον καιρόν, δίχως νά ἀποδίδουν κάτι, πρό κειμένου νά καλύπτουν τά ἔξοδά τους;
Τὶς ἀπαντήσεις θὰ μᾶς τὶς δώσουν, ἀρχικῶς, αὐτοὶ οἱ μεγαλοεπιχειρηματίες τοῦ τόπου μας, ποὺ ἐτσακίσθησαν νὰ ἐνασχοληθοῦν, πρὶν ἀκόμη ξεκινήσῃ ἡ μεγάλη βουτιὰ τῶν τραπεζῶν, μὲ τὸ real estate. Συνέχεια
Τότε μήπως ἐγεννήθην σκλάβος γιά νά πεθάνω σκλάβος;
Κι ὅμως, ὁ κάθε ἔνας ἀπὸ ἐμᾶς μόνος του θὰ δώσῃ τὴν μάχη…
Εἶναι ἴσως ἡ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος, ποὺ ἀπαιτεῖται, γιὰ μεγάλο χρονικὸ διάστημα, ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς νὰ δίδῃ καθημερινὲς μάχες… Ἀλλὰ μάχες στὶς ὁποῖες δὲν ὑπάρχουν συμπολεμιστές, φαινομενικῶς…
Διότι συμπολεμιστὲς ὑπάρχουν, ἀλλὰ ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς εἶναι ἐπιφορτισμένος μὲ «διαφορετικὸ πεδίον καὶ ἀντικείμενον».
Ἀδυνατοῦμε, γιὰ τὴν ὥρα, νὰ συμπλεύσουμε ἤ νὰ συνεργασθοῦμε, διότι ἀπαιτῶνται ἄλλα, σημαντικότερα νὰ συμβοῦν πρῶτα…
Κι αὐτὰ τὰ σημαντικότερα ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὸ «Εἶναι» μας καὶ τὴν ἀποδόμησιν-ἐπαναδόμησίν του. Συνέχεια