Μὲ τὸ παρακάτω κείμενον συμφωνῶ καὶ διαφωνῶ.
Ὁ λόγος ὅμως ποὺ τὸ δημοσιεύσω εἶναι ἄλλος… Πέραν τῆς συμφωνίας ἤ τῆς διαφωνίας…
Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει λοιπὸν τὸ τί συμβαίνει μὲ τοὺς συμπολῖτες μου, ἐὰν καλῶς κάνουν, ἤ κακῶς, ποὺ τὰ «χώνουν» σὲ πολιτικὰ ἀνδρείκελα…
Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει τὸ ἐὰν εἶναι καλοὶ ἤ κακοὶ οἱ πολιτικοί… Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει τὸ ἐὰν θὰ συμφωνήσουν ἤ θὰ διαφωνήσουν κάποιοι μαζύ μου. Οὔτε μὲ ἐνδιαφέρει τὸ ἐὰν ἀνεκαλύφθησαν νέα λεφτόδενδρα ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ τΣΥΡΙΖΑ. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Πανικὸς στὴν Χαλκιδική! Πανικὸς καὶ στὴν κυβέρνησι!!!
Ποῦ πᾶμε ὡς ἔθνος;;; Γέρνουμε …μονόπαντα, χωρὶς τὸ ἕνα …ἄκρο!
Πανικὸς στὴ Β. Χαλκιδική.
Καὶ οἱ 14, αἱμοσταγεῖς δολοφόνοι, κυκλοφοροὺν πλέον …ἐλεύθεροι!
Οἱ καμπάνες στὰ χωριά, κτυποὺν πένθιμα. Συνέχεια
Ἀποανάπτυξις ἤ Ἀναγέννησις;
Ὁδηγοῦσα πρὸ μερικῶν ἡμερῶν στὸν Κηφισὸ μὲ κατεύθυνσιν πρὸς Κηφισιά. Εἶχε μεγάλην κίνησι καὶ χάζευα δεξιὰ κι ἀριστερὰ τὰ πάντα.
Πάσχιζα ἐναγωνίως νὰ δῶ κάποιο δένδρο, λίγη πρασινάδα, ἕναν θάμνο…
Μόλις τὰ ἀνεκάλυπτα χαμογελοῦσα… Ὅμως ἦταν γιὰ μίαν μόνον στιγμή…. Τόσο λίγο…
Σὲ μερικὰ σημεῖα τῆς λεωφόρου ἐγκαταλελειμμένα κτίρια, κυρίως βιομηχανικά, ἀλλὰ κι ἀποθῆκες καὶ ἐμπορικὰ καταστήματα.
Συνέχεια
Ὅταν εἶσαι σκλάβος, σκλαβάκια φτιάχνεις.
Εἴπαμε, νὰ κάνουμε ἀντίστασι. Εἴπαμε, νὰ ξανὰ πάρουμε τὴν Πατρίδα μας πίσω.
Εἴπαμε νὰ ζήσουμε ἐλεύθεροι…
Μὰ ἐδῶ πιὰ τέτοιαν παραγωγὴ «σωτήρων» ποὺ ἀποκτήσαμε, οὐδέποτε ξανὰ στὴν ἀνθρώπινο ἱστορία.
Καί τό χειρότερο;
Κάποιοι πιστεύουν πὼς πράγματι ἔτσι, κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, θὰ ἐπιτύχουν κάτι. Κατὰ τὸν δικό τους τρόπο… Τὸν ὅποιον δικό τους τρόπο….
Δὲν ἀντιλαμβάνονται πὼς κουρασθήκαμε… Πὼς ἀναζητοῦμε πλέον πὶσω ἀπὸ τὸ σκοτάδι τους τὴν ἀλήθεια μας… Πὼς ἀρκετὰ ἀνεχθήκαμε τόσα χρόνια τὸ μακρὺ καὶ τὸ κοντὸ τοῦ κάθε ἀνεγκεφάλου… Πὼς ξημερώνει πράγματι ἐλευθερία γιὰ ἐμᾶς, ὄχι γιὰ αὐτούς… Συνέχεια
Ὑποταγή καί παραίτησις;
Πάντα ἤμουν αἰσιόδοξος σὰν ἄνθρωπος. Καὶ πάντα, ἀνεξαρτήτως τῶν δυσκολιῶν, τὰ κατάφερνα.
Ὄχι εὔκολα, ἀλλὰ τὰ κατάφερνα. Κι ἐκεῖ πιστεύω πὼς εἶναι τὸ κλειδὶ γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀποφύγουμε τὴν παραίτησι.
Ἡ πίστις στὸ ὅ,τι δικαιούμεθα καὶ ἀξίζουμε νὰ τὰ καταφέρουμε. Ἐὰν δὲν τὸ πιστεύσουμε πρῶτοι ἐμεῖς, ἁπλῶς δὲν θὰ συμβῇ.
Διότι τὰ πάντα, ἀπὸ τὸ μικρότερο ἔως τὸ μεγαλύτερο, εἶναι «συνδεδεμένα» μὲ «ἀόρατες κλωστές».
Ἐὰν λοιπὸν ἐγὼ ἀποκοπῶ ἀπὸ αὐτὲς τὶς «ἀόρατες κλωστές» εἶναι πάρα πολὺ εὔκολο στὸ ἐπόμενον βῆμα νὰ χαθῶ… Συνέχεια
Μὴ βιάζεσαι νὰ φύγῃς…
Ἔχεις πολλὰ ἀκόμη νὰ γευθῇς, νὰ μοιρασθῇς καὶ νὰ δώσῃς…
Μὴ βιάζεσαι νὰ φύγῃς… Δὲν εἶναι ὅλα σκοτάδι… Δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ὅλα σκοτάδι…
Τὸ σκοτάδι εἶναι μόνον ἀπουσία φωτός… Μπορεῖς μόνον νὰ ἀνοίξῃς ἕνα παράθυρο…
Μὴ βιάζεσαι νὰ φύγῃς… Στὴν ὥρα του ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς…