Τὸ νὰ ἀναμένουμε ἔτσι, παθητικῶς, τὸ ποιὲς ἀνατροπὲς στὴν ζωή μας θὰ φέρουν οἱ ἀποφάσεις τῶν ἄλλων, εἶναι μία στάσις ἀπολύτως ἡττημένου ἀνθρώπου.
Ὁ ζωντανός, ὁ νικητής, δὲν περιμένει ἀπὸ τοὺς ἄλλους νὰ κάνουν κάτι καλὸ ἤ κακὸ γιὰ τὴν ζωή του. Ἐξακολουθεῖ σὰν νὰ μὴν ὑπάρχουν.
Συμπεριφέρεται, παρὰ τὶς ὅποιες κακοτοπιές, ὡς νικητής… Τὶς ἀντιμετωπίζει ὄρθιος, δίχως νὰ αἰσθάνεται φόβο…
Καὶ συνεχίζει, ἀνεξαρτήτως τῶν ἐμποδίων…
Ἄλλως τέ, πάντα γνωρίζει τὸ ποῦ θὰ φθάσῃ… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Κι ὅμως, σὲ λίγο θὰ ἤμεθα ἐλεύθεροι!!!
Στὴν ζωή μας συμβαίνει γενικῶς τῆς ἀνατροπῆς.
Ὅσα ἔως τώρα ἐγνωρίζαμε καλούμεθα νὰ τὰ ξεχάσουμε καὶ νὰ πιάσουμε τὰ πάντα ἀπὸ τὴν ἀρχή… Ἀπὸ τὸ πιὸ μικρό, ἔως τὸ πιὸ μεγάλο…
Καὶ εἶναι δύσκολα… Κάθε ἡμέρα ποὺ περνᾶ εἶναι ὅλο καὶ πιὸ δύσκολα… Πολὺ δύσκολα…
Ὅμως… Συνέχεια
Τί θέλουμε νά εἴμαστε; Προμηθεῖς ἤ Ἐπιμηθεῖς;
ΜΙΑ ΕΘΝΟΚΕΝΤΡΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ
Οἱ ἑλλαδίτες, ἀποκτήσαμε πολλὰ μειονεκτήματα κατὰ τοὺς τελευταίους πολυτάραχους αἰῶνες τῆς ἱστορίας μας. Ὠχαδερφισμός, ἀνατολίτικου τύπου ἀναπαυτικὴ ἁδράνεια, παθητικότητα, καθολικὴ μετριότητα, τεμπελιά (χρησιμοποιῶ ἐπίτηδες τὸν τουρκικό ὅρο ἀντὶ τῆς ὀκνηρίας), ἀφιλοτιμία καὶ κουτοπονηριά, εἶναι μερικὰ μόνο ἐξ αὐτῶν.
Κοντὰ σ’ αὐτά, οἱ κοινωνικοπολιτικὲς συνθῆκες εὐνόησαν τὸν ὑπερτροφισμὸ ἀρχαιότερων ἀρνητικῶν γνωρισμάτων μας, ὅπως εἶναι ἡ ὑπέρμετρη φιλαυτία, ἡ διχόνοια, ἡ ὑστεροβουλία. Συνέχεια
Κι ὅμως, μποροῦμε νὰ ἀναδομήσουμε τὴν ζωή μας ὅπως μᾶς πρέπει…
Τὸ καλλίτερο σημεῖον ποὺ προκύπτει ἀπὸ τὴν «κρίσι», καὶ τὸ ὁποῖον οὐδεὶς ἐνδιαφέρεται νὰ δῇ μὲ ἄλλην ματιά, πιὸ διεισδυτική, εἶναι τὸ ὅ,τι τελικῶς μᾶς ὑποχρεώνει αὐτὴ ἡ «κρίσις» νὰ στραφοῦμε σὲ ἀξίες καὶ σὲ ἀρχὲς ποὺ εἴχαμε πρὸ πολλοῦ λησμονήσῃ.
Δὲν θὰ καταπιασθῶ μὲ τὴν ἀνθρωπιά, ποὺ κατὰ καιροὺς εὑρίσκουμε ἤ χάνουμε.
Οὔτε θὰ καταπιασθῶ μὲ τὴν ἀλληλεγγύη, ὅπου κι ὅταν ὑπάρχει. Συνέχεια
Νὰ βαστᾶμε γερά…
Ἰδίως τώρα ποὺ δυσκολεύουν τὰ πάντα γύρω μας…
Νὰ κρατᾶμε τὶς δυνάμεις μας, ἰδίως γιὰ τὶς στιγμὲς ποὺ θὰ δοκιμασθοῦμε σκληρότατα…
Νὰ στεκόμεθα ὄρθιοι, ἀκόμη κι ὅταν γύρω μας ὅλοι θὰ ἔχουν παραδώσει τὰ πάντα…
Ἐὰν δὲν μποροῦμε ἐμεῖς, τώρα, νὰ σταθοῦμε ὄρθιοι, δὲν μᾶς ἀξίζει νὰ λεγόμεθα ἐλεύθεροι ἄνθρωποι…
Συνέχεια
Τῆς παραφροσύνης…
Θὰ σᾶς καταθέσω κάποιες σκέψεις μου σήμερα, γιὰ τὰ ὅσα συμβαίνουν μέσα μας καὶ γύρω μας, διότι πολὺ φοβᾶμαι πλέον, πὼς ἔχουμε μπεῖ σὲ μίαν κατάστασι τέτοια, ποὺ ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα ἡ κάθε μορφῆς ἔκρηξις θὰ θεωρεῖται ἀπολύτως δικαιολογημένη, γιὰ τοὺς μελετητές, ἀλλὰ ὄχι γιὰ ἐμᾶς. Ἐκρήξεις ποὺ ἄν κι ἔχουν τὰ αἴτιά τους, ἐπιφανειακῶς τοὐλάχιστον, στὰ πολιτικά, οἰκονομικὰ καὶ κοινωνικά μας προβλήματα, κατ’ οὐσίαν ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὸν δικό μας αὐτοπροσδιορισμό, ὡς ἄτομα εἰδικῶς ἀλλὰ καὶ ὡς κοινωνία γενικότερα. Συνέχεια