Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!

Λέτε νά μᾶς πάρουν τά σπίτια;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Γιατί λοιπόν τόσος πόνος μέ τούς πλειστηριασμούς; Ἔ; Καί γιατί τώρα;
Δῆλα δή τό μόνον πού λείπει ἀπό τό δημόσιον ταμεῖον κι ἀπό τίς τράπεζες εἶναι τά σπίτια μας;
Οἱ τράπεζες, θὰ μοῦ πεῖτε…
Ἔμ, ναί, κι αὐτές… Ἀλλά τί θά κάνουν τόσα ἀκίνητα πιά αὐτές οἱ τράπεζες;
Ἰδίως μάλιστα ὅταν τὰ περισσότερα ἀπὸ αὐτὰ ἔχουν μείνῃ στά χέρια τους τόσον καιρόν, δίχως νά ἀποδίδουν κάτι, πρό κειμένου νά καλύπτουν τά ἔξοδά τους;

Τὶς ἀπαντήσεις θὰ μᾶς τὶς δώσουν, ἀρχικῶς, αὐτοὶ οἱ μεγαλοεπιχειρηματίες τοῦ τόπου μας, ποὺ ἐτσακίσθησαν νὰ ἐνασχοληθοῦν, πρὶν ἀκόμη ξεκινήσῃ ἡ μεγάλη βουτιὰ τῶν τραπεζῶν, μὲ τὸ real estate. Συνέχεια →

Τότε μήπως ἐγεννήθην σκλάβος γιά νά πεθάνω σκλάβος;

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Κι ὅμως, ὁ κάθε ἔνας ἀπὸ ἐμᾶς μόνος του θὰ δώσῃ τὴν μάχη…

Εἶναι ἴσως ἡ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος, ποὺ ἀπαιτεῖται, γιὰ μεγάλο χρονικὸ διάστημα, ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς νὰ δίδῃ καθημερινὲς μάχες… Ἀλλὰ μάχες στὶς ὁποῖες δὲν ὑπάρχουν συμπολεμιστές, φαινομενικῶς…
Διότι συμπολεμιστὲς ὑπάρχουν, ἀλλὰ ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς εἶναι ἐπιφορτισμένος μὲ «διαφορετικὸ πεδίον καὶ ἀντικείμενον».
Ἀδυνατοῦμε, γιὰ τὴν ὥρα, νὰ συμπλεύσουμε ἤ νὰ συνεργασθοῦμε, διότι ἀπαιτῶνται ἄλλα, σημαντικότερα νὰ συμβοῦν πρῶτα…
Κι αὐτὰ τὰ σημαντικότερα ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὸ «Εἶναι» μας καὶ τὴν ἀποδόμησιν-ἐπαναδόμησίν του. Συνέχεια →

…Καὶ θὰ δίνουν δῶρο καὶ ἕνα i-phone 5, φαντάζομαι.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Μὲ τὸ παρακάτω κείμενον συμφωνῶ καὶ διαφωνῶ.
Ὁ λόγος ὅμως ποὺ τὸ δημοσιεύσω εἶναι ἄλλος… Πέραν τῆς συμφωνίας ἤ τῆς διαφωνίας…
Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει λοιπὸν τὸ τί συμβαίνει μὲ τοὺς συμπολῖτες μου, ἐὰν καλῶς κάνουν, ἤ κακῶς, ποὺ τὰ «χώνουν» σὲ πολιτικὰ ἀνδρείκελα…
Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει τὸ ἐὰν εἶναι καλοὶ ἤ κακοὶ οἱ πολιτικοί… Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει τὸ ἐὰν θὰ συμφωνήσουν ἤ θὰ διαφωνήσουν κάποιοι μαζύ μου. Οὔτε μὲ ἐνδιαφέρει τὸ ἐὰν ἀνεκαλύφθησαν νέα λεφτόδενδρα ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ τΣΥΡΙΖΑ. Συνέχεια →

Πανικὸς στὴν Χαλκιδική! Πανικὸς καὶ στὴν κυβέρνησι!!!

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ποῦ πᾶμε ὡς ἔθνος;;; Γέρνουμε …μονόπαντα, χωρὶς τὸ ἕνα …ἄκρο!

Πανικὸς στὴ Β. Χαλκιδική.
Καὶ οἱ 14, αἱμοσταγεῖς δολοφόνοι, κυκλοφοροὺν πλέον …ἐλεύθεροι!
Οἱ καμπάνες στὰ χωριά, κτυποὺν πένθιμα. Συνέχεια →

Ἀποανάπτυξις ἤ Ἀναγέννησις;

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Ὁδηγοῦσα πρὸ μερικῶν ἡμερῶν στὸν Κηφισὸ μὲ κατεύθυνσιν πρὸς Κηφισιά.  Εἶχε μεγάλην κίνησι καὶ χάζευα δεξιὰ κι ἀριστερὰ τὰ πάντα.
Πάσχιζα ἐναγωνίως νὰ δῶ κάποιο δένδρο, λίγη πρασινάδα, ἕναν θάμνο…
Μόλις τὰ ἀνεκάλυπτα χαμογελοῦσα… Ὅμως ἦταν γιὰ μίαν μόνον στιγμή…. Τόσο λίγο…

Σὲ μερικὰ σημεῖα τῆς λεωφόρου ἐγκαταλελειμμένα κτίρια, κυρίως βιομηχανικά, ἀλλὰ κι ἀποθῆκες καὶ ἐμπορικὰ καταστήματα. 
Συνέχεια →

Ὅταν εἶσαι σκλάβος, σκλαβάκια φτιάχνεις.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Εἴπαμε, νὰ κάνουμε ἀντίστασι. Εἴπαμε, νὰ ξανὰ πάρουμε τὴν Πατρίδα μας πίσω.
Εἴπαμε νὰ ζήσουμε ἐλεύθεροι…
Μὰ ἐδῶ πιὰ τέτοιαν παραγωγὴ «σωτήρων» ποὺ  ἀποκτήσαμε, οὐδέποτε ξανὰ στὴν ἀνθρώπινο ἱστορία.
Καί τό χειρότερο;
Κάποιοι πιστεύουν πὼς πράγματι ἔτσι, κατ’  αὐτὸν τὸν τρόπο, θὰ ἐπιτύχουν κάτι. Κατὰ τὸν δικό τους τρόπο… Τὸν ὅποιον δικό τους τρόπο….
Δὲν ἀντιλαμβάνονται πὼς κουρασθήκαμε… Πὼς ἀναζητοῦμε πλέον πὶσω ἀπὸ τὸ σκοτάδι τους τὴν ἀλήθεια μας… Πὼς ἀρκετὰ ἀνεχθήκαμε τόσα χρόνια τὸ μακρὺ καὶ τὸ κοντὸ τοῦ κάθε ἀνεγκεφάλου… Πὼς ξημερώνει πράγματι ἐλευθερία γιὰ ἐμᾶς, ὄχι γιὰ αὐτούς… Συνέχεια →