Πάντα ἤμουν αἰσιόδοξος σὰν ἄνθρωπος. Καὶ πάντα, ἀνεξαρτήτως τῶν δυσκολιῶν, τὰ κατάφερνα.
Ὄχι εὔκολα, ἀλλὰ τὰ κατάφερνα. Κι ἐκεῖ πιστεύω πὼς εἶναι τὸ κλειδὶ γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀποφύγουμε τὴν παραίτησι.
Ἡ πίστις στὸ ὅ,τι δικαιούμεθα καὶ ἀξίζουμε νὰ τὰ καταφέρουμε. Ἐὰν δὲν τὸ πιστεύσουμε πρῶτοι ἐμεῖς, ἁπλῶς δὲν θὰ συμβῇ.
Διότι τὰ πάντα, ἀπὸ τὸ μικρότερο ἔως τὸ μεγαλύτερο, εἶναι «συνδεδεμένα» μὲ «ἀόρατες κλωστές».
Ἐὰν λοιπὸν ἐγὼ ἀποκοπῶ ἀπὸ αὐτὲς τὶς «ἀόρατες κλωστές» εἶναι πάρα πολὺ εὔκολο στὸ ἐπόμενον βῆμα νὰ χαθῶ… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Μὴ βιάζεσαι νὰ φύγῃς…
Ἔχεις πολλὰ ἀκόμη νὰ γευθῇς, νὰ μοιρασθῇς καὶ νὰ δώσῃς…
Μὴ βιάζεσαι νὰ φύγῃς… Δὲν εἶναι ὅλα σκοτάδι… Δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ὅλα σκοτάδι…
Τὸ σκοτάδι εἶναι μόνον ἀπουσία φωτός… Μπορεῖς μόνον νὰ ἀνοίξῃς ἕνα παράθυρο…
Μὴ βιάζεσαι νὰ φύγῃς… Στὴν ὥρα του ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς…
Τὸ πέρας τῆς διαδρομῆς εἶναι δικό μας σενάριο.
Τὸ νὰ ἀναμένουμε ἔτσι, παθητικῶς, τὸ ποιὲς ἀνατροπὲς στὴν ζωή μας θὰ φέρουν οἱ ἀποφάσεις τῶν ἄλλων, εἶναι μία στάσις ἀπολύτως ἡττημένου ἀνθρώπου.
Ὁ ζωντανός, ὁ νικητής, δὲν περιμένει ἀπὸ τοὺς ἄλλους νὰ κάνουν κάτι καλὸ ἤ κακὸ γιὰ τὴν ζωή του. Ἐξακολουθεῖ σὰν νὰ μὴν ὑπάρχουν.
Συμπεριφέρεται, παρὰ τὶς ὅποιες κακοτοπιές, ὡς νικητής… Τὶς ἀντιμετωπίζει ὄρθιος, δίχως νὰ αἰσθάνεται φόβο…
Καὶ συνεχίζει, ἀνεξαρτήτως τῶν ἐμποδίων…
Ἄλλως τέ, πάντα γνωρίζει τὸ ποῦ θὰ φθάσῃ… Συνέχεια
Κι ὅμως, σὲ λίγο θὰ ἤμεθα ἐλεύθεροι!!!
Στὴν ζωή μας συμβαίνει γενικῶς τῆς ἀνατροπῆς.
Ὅσα ἔως τώρα ἐγνωρίζαμε καλούμεθα νὰ τὰ ξεχάσουμε καὶ νὰ πιάσουμε τὰ πάντα ἀπὸ τὴν ἀρχή… Ἀπὸ τὸ πιὸ μικρό, ἔως τὸ πιὸ μεγάλο…
Καὶ εἶναι δύσκολα… Κάθε ἡμέρα ποὺ περνᾶ εἶναι ὅλο καὶ πιὸ δύσκολα… Πολὺ δύσκολα…
Ὅμως… Συνέχεια
Τί θέλουμε νά εἴμαστε; Προμηθεῖς ἤ Ἐπιμηθεῖς;
ΜΙΑ ΕΘΝΟΚΕΝΤΡΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ
Οἱ ἑλλαδίτες, ἀποκτήσαμε πολλὰ μειονεκτήματα κατὰ τοὺς τελευταίους πολυτάραχους αἰῶνες τῆς ἱστορίας μας. Ὠχαδερφισμός, ἀνατολίτικου τύπου ἀναπαυτικὴ ἁδράνεια, παθητικότητα, καθολικὴ μετριότητα, τεμπελιά (χρησιμοποιῶ ἐπίτηδες τὸν τουρκικό ὅρο ἀντὶ τῆς ὀκνηρίας), ἀφιλοτιμία καὶ κουτοπονηριά, εἶναι μερικὰ μόνο ἐξ αὐτῶν.
Κοντὰ σ’ αὐτά, οἱ κοινωνικοπολιτικὲς συνθῆκες εὐνόησαν τὸν ὑπερτροφισμὸ ἀρχαιότερων ἀρνητικῶν γνωρισμάτων μας, ὅπως εἶναι ἡ ὑπέρμετρη φιλαυτία, ἡ διχόνοια, ἡ ὑστεροβουλία. Συνέχεια
Κι ὅμως, μποροῦμε νὰ ἀναδομήσουμε τὴν ζωή μας ὅπως μᾶς πρέπει…
Τὸ καλλίτερο σημεῖον ποὺ προκύπτει ἀπὸ τὴν «κρίσι», καὶ τὸ ὁποῖον οὐδεὶς ἐνδιαφέρεται νὰ δῇ μὲ ἄλλην ματιά, πιὸ διεισδυτική, εἶναι τὸ ὅ,τι τελικῶς μᾶς ὑποχρεώνει αὐτὴ ἡ «κρίσις» νὰ στραφοῦμε σὲ ἀξίες καὶ σὲ ἀρχὲς ποὺ εἴχαμε πρὸ πολλοῦ λησμονήσῃ.
Δὲν θὰ καταπιασθῶ μὲ τὴν ἀνθρωπιά, ποὺ κατὰ καιροὺς εὑρίσκουμε ἤ χάνουμε.
Οὔτε θὰ καταπιασθῶ μὲ τὴν ἀλληλεγγύη, ὅπου κι ὅταν ὑπάρχει. Συνέχεια