Γιὰ νὰ μὴ ξεχνιόμαστε, σᾶς τὸ θυμίζω…
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Κι ὅλα ὅσα συμβαίνουν εἶναι ἄγνωστα…
Καὶ συχνὰ μᾶς πονοῦν.
Ἄλλο τόσο μᾶς ξεβολεύουν.
Κυρίως ὅμως μὰς ὑποχρεώνουν νὰ ἀλλάξουμε τὶς ὀπτικές μας, τὶς δράσεις μας καὶ τοὺς στόχους μας. Κι αὐτό, ἀπὸ μόνον του, ποὺ μᾶς ὑποχρεώνει νὰ ἀναπροσαρμόσουμε τοὺς προγραμματισμούς μας, εἶναι ἴσως τὸ δυσκολότερον ὅλων!
Διότι; Πῶς νά τό κάνουμε;
Ἀλλοιῶς τὰ εἴχαμε ἐμεῖς σχεδιάσει καὶ προγραμματίσει. Συνέχεια
Γνωρίζουμε τά αἴτια τῶν πόνων μας;
Προφανῶς καὶ δὲν τὰ γνωρίζουμε, διότι κάθε πόνος μας, ἐκ πρώτης καὶ μόνον ὄψεως, μᾶς φαίνεται ἐγειρόμενος ἀπὸ διαφορετικὰ αἴτια. Μά πόσο διαφορετικά εἶναι αὐτά τά αἴτια, ἐφ΄ ὄσον τελικῶς εἴμαστε ἐμεῖς πού πονοῦμε;
Ἀγνοοῦμε, ὅλοι μας, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο, πὼς ὁ κάθε μας πόνος, μικρὸς ἢ μεγάλος, ἔχει τὰ αἴτιά του σὲ κάτι, ὁ,τιδήποτε, μικρὸ ἢ μεγάλο, ποὺ ἀποκολλᾶται ἀπὸ μέσα μας. Σὲ κάτι ποὺ πιστεύουμε ἤ ἐπιθυμοῦμε κι ὄχι σὲ κάτι ποὺ χάνουμε. Συνέχεια
Ὑπάρχει διέξοδος καί ποῦ;
Σὲ ἐτοῦτον τὸν πλανήτη, ἐδῶ καὶ χιλιάδες χρόνια, ἡ ζωὴ «προστατεύεται» μὲ ἰδιαιτέρως σκληροὺς κανόνες καὶ νόμους. Στὴν πραγματικότητα κάθε στιγμὴ πρέπει, θέλουμε δὲν θέλουμε, νὰ κερδίζουμε καὶ νὰ ξανά-κερδίζουμε τὸ δικαίωμα τῆς παραμονῆς μας ἐπάνω στὸν πλανήτη, εἴτε ἀντιστεκόμενοι στὴν βία εἴτε ἀκόμη κι ἀσκῶντας βία. Συνέχεια
Οἱ πραγματικὲς ἀπαντήσεις εἶναι γύρω μας…
Οἱ πραγματικὲς ἐρωτήσεις ὅμως πρέπει νὰ τεθοῦν σωστά.
Νὰ μάθουμε τὴν γλῶσσα μας…
Νὰ μάθουμε νὰ σκεπτόμεθα μὲ καθαρότητα καὶ δίχως ἐμμονές… Συνέχεια
Ὥρα τῶν οὐσιαστικῶν ἀποχωρισμῶν…
Κι ὄχι τῶν ἐξ ἀνάγκης.
Οἱ ἀποχωρισμοὶ εἶναι δύο εἰδῶν.
Εἶναι αὐτοὶ ποὺ μᾶς συμβαίνουν διότι κάποια Ἀνάγκη τὸ ἐπιβάλλει, ἀλλὰ εἶναι κι ἐκεῖνοι πού, ἂν κι ἐπίσης κάποια Ἀνάγκη τοὺς ἐπιβάλλει, ἀναβάλλονται ἐπ΄ ἀόριστον καὶ πραγματοποιοῦνται τυχαίως.
Οἱ ἀποχωρισμοὶ εἶναι δύσκολοι, διότι κοστίζουν συναισθηματικά.
Ὅταν καλούμεθα ἐμεῖς νὰ λάβουμε ἀποφάσεις ἀπομακρύνσεως κάποιων προσώπων ἀπὸ τὶς ζωές μας, τὸ βάρος τῶν συναισθημάτων αὐξάνεται δραματικὰ καὶ ἐγκλωβιζόμεθα στὴν ἀναποφασιστικότητα. Συνέχεια