Φτιᾶξε στὸν νοῦ σου μίαν εἰκόνα ἀπὸ κάτι ποὺ πραγματικὰ σοῦ δημιουργεῖ ὄμορφα συναισθήματα.
Μπορεῖ νὰ εἶναι ἕνα ὄμορφο τοπίο ἤ ἡ εἰκόνα κάποιου ποὺ ἀγαπᾶς ἤ μία στιγμὴ ποὺ ἔνοιωσες μίαν δυνατὴ χαρὰ ἤ ὁ,τιδήποτε ἄλλο. Συνέχεια →

Παρομοιάζοντας τὴν σημερινή μας πραγματικότητα μὲ ἕνα κτίριο ποὺ καταῤῥέει, ἔχουμε ἐλάχιστες ἐπιλογές, ἀναφορικῶς μὲ τὰ σημεῖα στηρίξεώς μας, διαφυγῆς μας, διασώσεώς μας καὶ τελικῶς σημεία ἐπανεκκινήσεώς μας.
Τόσο λιγοστὲς ποὺ καταντοῦν …ἀνύπαρκτες, γιὰ τοὺς περισσοτέρους.
Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἔτσι. Συνέχεια →

Πρέπει νὰ μᾶς εὕρῃ καθαρούς.
Πρέπει νὰ μᾶς εὕρῃ ἀπολύτως ξεκαθαρισμένους γιὰ αὐτὰ ποὺ θέλουμε καὶ μᾶς πρέπουν.
Πρέπει νὰ μᾶς εὕρῃ ἀποφασισμένους.

Ἡ ἐπομένη ἡμέρα δὲν θὰ εἶναι σὰν ὅλες αὐτὲς ποὺ ζήσαμε. Συνέχεια →

Ἀπὸ τὴν πρώτη μας ἀνάσα παραμένουμε κύτταρα ἑνὸς εὑρυτέρου ὀργανισμοῦ. Ἔργο μας, συνειδητὸ ἤ μή, ἀλλὰ πάντα ἰσόβιον, εἶναι τὸ νὰ ἐργαζόμεθα διαρκῶς γιὰ νὰ ἐπιβιώσῃ αὐτὸς ὁ ὀργανισμός, μὲ ὅσο τὸ δυνατὸν καλλιτέρα ὑγεία.
Ἐὰν ὅμως, γιὰ κάποιον λόγο, αὐτὸς ὀ ὀργανισμὸς ἔχει δηλητηριασθῆ ἢ μεταλλαχθῆ, τότε ἢ ποὺ θὰ πεθάνουμε μαζύ του ἢ ποὺ θὰ «συνασπισθοῦμε» μὲ ὅλα ἐκεῖνα τὰ ἐναπομείναντα ὑγειῆ κύτταρα γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ κάθε μορφῆς καὶ εἴδους δολιοφθορά, πρὸ κειμένου νὰ διασώσουμε τὸν ὀργανισμό. Συνέχεια →

 Λίγο …παραπλανητικὸς ὁ σημερινός μας τίτλος, ἀλλὰ …ὄχι καὶ τόσο.
Διότι πράγματι, τὰ πολλά, τὰ σημαντικά, τὰ σπουδαῖα ἐν οἶκῳ μᾶς συμβαίνουν. Συνέχεια →