Γιατί; Μά, διότι πρέπει, ἐπὶ τέλους, νὰ «ἐπικοινωνήσουμε» μὲ …ἐμᾶς καὶ νὰ διακρίνουμε τὶς πραγματικές μας ἀνάγκες… Νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὰ περιττὰ καὶ νὰ ἑστιάσουμε στὰ χρήσιμα. Νὰ ξεκινήσουμε, ἀκόμη καὶ τώρα, νὰ κυττᾶμε μόνον ἐκεῖ ποὺ χρειαζόμεθα καὶ νὰ ἀποστρέφουμε τὸ βλέμμα μας ἀπὸ ὅπου παγιδευόμεθα.
Συνέχεια →

Σιγὰ σιγά, βῆμα τὸ βῆμα, λεπτομέρεια στὴν λεπτομέρεια ὀφείλουμε νὰ ξεκινήσουμε νὰ ἐπαναδομοῦμε τὸν χῶρο μας, ἀλλάζοντάς του τὴν εἰκόνα καὶ θέτοντας τὶς βάσεις γιὰ νὰ γίνουν τὰ πράγματα ὅπως ἐμεῖς θὰ θέλαμε.
Στὴν πραγματικότητα μία τέτοια ἀλλαγὴ σηματοδοτεῖ τὶς ἀπόλυτες ἐκεῖνες ἀναγκαῖες δεσμεύσεις ποὺ χρειαζόμεθα ὡς ἄτομα, γιὰ νὰ εἰσέλθουμε στὴν διαδικασία ἐπαναδομήσεως τῆς ζωῆς μας καί, κατ’ ἐπέκτασιν, τοῦ κόσμου μας. Συνέχεια →

Ποὺ νὰ ξεπηδᾷ ἀπὸ μέσα σου σὰν ἀνάγκη…
Νὰ εἶναι τόσο δυνατό,  ὅσο ἡ βαθειὰ δίψα…
Νὰ εἶναι τόσο σφοδρό, ὅσο ἡ ἀνάγκη τῆς ἀνάσας, ὅταν σοῦ κρατοῦν τὸ κεφάλι  μέσα στὸ νερό….
Νὰ εἶναι τόσο ἀπόλυτο, ὅσο τὸ καθαρὸ Φῶς στὴν Ἀνατολή…

Μπορεῖς νὰ ἔχῃς ὁ,τιδήποτε θελήσῃ, ἀρκεῖ νὰ μὴν βάζῃς τὰ θέλω σου πίσω ἀπὸ φοβίες… Ἀπὸ πάθη… Ἀπὸ ἐφημέρους πόθους…
Συνέχεια →

Πολλὲς φορές, σὲ συζητήσεις μὲ φίλους, διαπιστώνουμε μίαν πραγματικότητα συγκλονιστική, ποὺ οὔτως ἤ ἄλλως, σιγὰ σιγά, ἀποδεικνύεται, γιὰ ὅλο καὶ περισσοτέρους συνανθρώπους μας.
Μία διαπίστωσις ποὺ ἔχει νὰ κάνῃ μὲ τὰ ὅσα συμβαίνουν γύρω μας καὶ πού, θέλουμε δὲν θέλουμε, ἀπογυμνώνει τοὺς κρατοῦντες καὶ μᾶς ἀποκαλύπτει τὴν ἀδυναμία τους. Συνέχεια →

Ἂς κυττάξουμε τὸν ἑαυτόν μας στὰ μάτια κι ἂς ἀναρωτηθοῦμε, εἰλικρινῶς, γιὰ τὸ τὶ ἀκριβῶς σημαίνει γιὰ ἐμᾶς ἡ ἔννοια τοῦ χρόνου.
Ἴσως, ἴσως λέω, νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς εἶναι …τίποτα καὶ πὼς μόνον οἱ στιγμὲς ἐκεῖνες, ποὺ μᾶς σημαδεύουν πραγματικὰ καὶ οὐσιαστικά, ἔχουν σημασία. Κι ἔχουν σημασία γιατὶ αὐτὲς εἶναι ἐκεῖνες οἱ ἀναγκαῖες στιγμὲς ποὺ μᾶς ὑποχρεώνουν νὰ λάβουμε ἀποφάσεις γιὰ τὴν ζῳή μας. Ἀποφάσεις ποὺ θὰ μᾶς κάνουν πιὸ σοφούς, πιὸ δυνατούς, πιὸ εἰλικρινεῖς, πιὸ αὐτάρκεις, πιὸ ἐντίμους, πιὸ Ἀνθρώπους. Συνέχεια →