Ἤ πονᾶμε τόσο ὅσο νά τό …ἀντέχουμε;

Τὰ συνδρομά μας πολλὰ καὶ ἀκόμη περισσότερες οἱ ἐμμονές μας.
Καταντήσαμε νὰ λατρεύουμε τοὺς δυνάστες μας, τοὺς γενοκτόνους μας ἢ καὶ σκέτο τοὺς ἐχθρούς μας ὡς …θεούς μας.
Ἀλλὰ ἀκόμη κι ὅταν καταφέρουμε νὰ διακρίνουμε τμῆμα τῶν ἐχθρικῶν τους, πρὸς ἐμᾶς, συμπεριφορῶν, φθάσαμε στὸ σημεῖον νὰ τοὺς ἀντιμετωπίζουμε ὡς μὴ ὑπάρχοντες, ἐνᾦ ἐπιμένουμε νὰ χαρακτηρίζουμε ὡς συνωμοσιολόγους ὅσους μᾶς κρούουν κώδωνες κινδύνου.

Καπνὸς δίχως φωτιὰ ὅμως δὲν ὑπάρχει.
Ἀκόμη κι ἐὰν ὅλα, μέσα στὸν μυαλό μας, φαντάζουν τέλεια, δὲν πειράζει. Γιὰ τὸ καλό μας πρέπει νὰ τὰ ἀναθεωρήσουμε.
Ἐὰν ἀληθῶς ἀναζητοῦμε τρόπους ἀπεμπλοκῆς μας ἀπὸ τὰ ἀδιέξοδα, τὸ πρῶτο ποὺ πρέπει νὰ ἐρευνήσουμε δὲν εἶναι τὸ ἐὰν ὑπάρχουν, ἤ ὄχι, διέξοδοι, ἀλλὰ τὸ πῶς φθάσαμε ἔως ἐδῶ. «Ξεφλουδίζοντας», μίαν πρὸς μίαν, τὶς ἐμμονές μας, τὶς ἀπόψεις μας καὶ τὶς φοβίες μας κάπου θὰ καταλήξουμε. Μά, πρῶτα ἀπὸ ὅλα θὰ ἐπιτρέψουμε στοὺς ἑαυτούς μας νὰ διακρίνουν, μέσα ἀπὸ τὶς διαδικασίες τῆς ἀναλύσεως, ἀκόμη καὶ τὶς λύσεις τῶν προβλημάτων μας. Διότι, ὡς γνωστόν, μέσα σὲ κάθε πρόβλημα ἐνυπάρχει καὶ ἡ λύσις του. Συνεπῶς μέσα σὲ κάθε ἀδιέξοδον ἐνυπάρχει καὶ ἡ ἔξοδός του.

Εἶναι βολικὸ νὰ γκρινιάζουμε, νὰ μεταθέτουμε τὰ βάρη τῶν εὐθυνῶν μας σὲ πλάτες ἄλλων καὶ νὰ ἐλπίζουμε νὰ μᾶς ἐλεήσουν. Εἶναι βαρὺ καὶ δύσκολο νὰ κυττάξουμε τοὺς ἑαυτούς μας κατάματα, νὰ ἀναγνωρίσουμε τὰ λάθη μας καὶ νὰ ἀναλάβουμε τὶς εὐθύνες τῶν ζωῶν μας.
Κατ’ ἐπέκτασιν εἶναι πράγματι ἄκραῖο τὸ ξεβόλεμα ποὺ πρέπει νὰ ὑποστοῦμε, ἐφ΄ ὅσον γιὰ νὰ μᾶς προκύψουν ἀδιέξοδα κάτι ἐμεῖς δὲν βλέπαμε, κάτι δὲν ἀντιλαμβανόμεθα καὶ κάτι δὲν πράξαμε.
Ἄρα… Μήπως ἁπλῶς πρέπει (ἐπὶ τέλους!!!) μόνον κάτι νά μάθουμε;

Φιλονόη

εἰκόνα.