Τὸ συναίσθημά μας εἶναι ἕνας ὑπέροχος σύντροφος γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ ἀντιλαμβανόμεθα τὸν κόσμο γύρω μας.
Ἀλλὰ τὸ συναίσθημα ΔΕΝ εἶναι ὁδηγός. Ὁδηγὸς εἶναι ἡ ἀντίληψις, ἡ διαίσθησις, ἡ ἐμπειρία, ἡ γνῶσις, ἡ λογική… Τὸ συναίσθημα, ἁπλῶς, ὅταν μποροῦμε νὰ τὸ παρατηρήσουμε μὲ ἐντιμότητα καὶ νὰ τὸ ἀναγνωρίσουμε, εἶναι ἕνας θαυμάσιος σύντροφος, ποὺ μᾶς προστατεύει ἀπὸ κακοτοπιές, ἀλλὰ καί, κάποιες φορές, μᾶς ὁδηγεῖ σὲ αὐτές.
Διότι συχνὰ κάνουμε τὸ λάθος νὰ θεωροῦμε τὸ συναίσθημα ὁδηγό, ξεχνώντας πὼς τὰ θέλω μας, ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὸ συναίσθημα, δὲν εἶναι πάντα αὐτὰ ποὺ χρειαζόμαστε πραγματικά. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Χρήσιμα καὶ ἄχρηστα λάθη
Ὑπάρχουν πολλὲς ὀπτικὲς γιὰ νὰ δοῦμε τὰ λάθη μας. Πάρα πολλές.
Τὸ ποιὰν ὀπτικὴ θὰ ἐπιλέξουμε εἶναι ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον θέμα ἀποφάσεώς μας καὶ μόνον, μὰ συνάμα καὶ βαθμοῦ ὡριμότητός μας.
Δῆλα δὴ εἶναι προσωπική μας ἐπιλογὴ καὶ μόνον. Συνέχεια
Μὴν ἀναβάλῃς τὴν …Ζωή!!!
Τὸ νὰ μποροῦμε, κάθε μας στιγμή, ὅποιες κι ἐὰν εἶναι οἱ ἐξωτερικὲς συνθῆκες, νὰ ἀπολαμβάνουμε τὴν ἴδια τὴν στιγμή μας, εἶναι τὸ μέγιστον ποὺ μπορεῖ ὁ Ἄνθρωπος νὰ ἐπιτύχῃ.
Συνέχεια
Γνωρίζοντας κι ἐκτιμώντας …ἐμέναν!!!
Κάποιες φορές, παρασυρόμενοι ἀπὸ την σαχλαμάρα τῆς καθημερινότητος, ἐν ὅσῳ γνωρίζουμε τὸ ποιὰ εἶναι τὰ πρότυπα γύρω μας, μιμούμεθα. Μιμούμεθα τοὺς πάντες καὶ τὰ πάντα.
Μὰ κυρίως τὴν σαχλαμάρα.
Τὸ φαινόμενον εἶναι πιὸ ἔντονο σὲ νεαρὲς ἡλικίες, ποὺ εἶτε γιατὶ τὰ παιδὰ δὲν μποροῦν εὔκολα νὰ ὑπερασπισθοῦν τὴν εἰκόνα τους πρὸς τοὺς ἄλλους, εἶτε διότι δὲν γνωρίζουν τὴν εἰκόνα τους, μετατρέπονται τελικῶς σὲ …μαϊμουδάκια.
Μὰ μεγαλώνοντας οἱ περισσότεροι ἀφήνουν αὐτὲς τὶς παιδιάστικες συμπεριφορὲς πίσω τους.
Ὄχι ὅμως ὅλοι.
Βλέπουμε γύρω μας ἄτομα ποὺ εἶναι, ὅ,τι εἶναι, μέσα ἀπὸ ἕνα ῥοῦχο ὴ ἕνα αὐτοκίνητο ὴ ἕνα …κινητό, ἀλλὰ δὲν βλέπουμε τὸ πρόσωπό τους, τὴν προσωπικότητά τους ἢ τὸν χαρακτῆρα τους, διότι οἱ ἴδιοι ἀν τὶ τοῦ ἑαυτοῦ τους προβάλλουν ἕνα ἀπόκτημα. Κάτι ψευδές. Συνέχεια
Γίνομαι ὁ …πρωταγωνιστής μου!!!
Παύω, ἐπὶ τέλους, νὰ εἶαι ὁ κάθε λογῆς κομπάρσος τῆς ζωῆς μου.
Γίνομαι πρῶτος ἐγὼ αὐτὸ ποὺ θὰ ἤθελα νὰ εἶναι οἱ ἄλλοι, παύοντας νὰ ἀπαιτῶ ἀπὸ αὐτοὺς τὸ ὁ,τιδήποτε. Ἔχουν τὰ δικά τους βαρίδια, τὶς δικές τους ἐμμονὲς καί, κυρίως, τὶς δικές τους διαδρομὲς νὰ διανύσουν.
Συνέχεια
Ψεύτικος κόσμος…
Αὐτός, ἐντὸς τοῦ ὁποίου, διαβιοῦμε.
Ψεύτικος καὶ πλαστός. Ἀναποδος. Ἄδικος, κουραστικὸς καὶ ἀπάνθρωπος.
Δὲν ἀντέχεται… γιὰ αὐτὸ καὶ πρέπει νὰ ἀλλάξῃ.
Καὶ θὰ ἀλλάξη. Συνέχεια