Τότε ὅλη ἡ ἡμέρα μου, ἡ ζωή μου, ἀκόμη καὶ τὸ μέλλον μου ἀπασχολοῦνται μόνον μὲ τοὺς φόβους μου.
Δὲν ἀφήνω χῶρο γιὰ νὰ εἰσέλθῃ τὸ νέον, τὸ ὄραμα, τὸ ὄνειρο. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Ἡ ὀμορφιὰ δὲν …κατακτᾶται. Κερδίζεται μὲ θυσίες.
Ὅσος κι ἐὰν εἶναι ὁ πόνος, στὴν πορεία γιὰ τὴν ἀναζήτησίν της, πάντα ἀξίζει ἡ διαδρομή.
Μόνον ἐὰν κοπιάσουμε, μὲ τὴν ὀρθή, τὴν ἀρχέγονο σημασία τῆς λέξεως, μποροῦμε νὰ σεβασθοῦμε, νὰ κατανοήσουμε καὶ τελικῶς νὰ κερδίσουμε τὸ δικαίωμα στὸ νὰ βιώσουμε τὴν ὀμορφιά. Συνέχεια
Ἀντέχεις (οὔτως ἢ ἄλλως)!!!
Ὅ,τι ΔΕΝ μᾶς σκοτώνει μᾶς δυναμώνει.
Καὶ τώρα καλούμεθα νὰ ἀποδείξουμε πὼς δικαιούμεθα τὴν ζωή.
Δὲν τὸ γνωρίζεις, ἀλλὰ ἀντέχεις. Συνέχεια
Καὶ σήμερα κάτι μοῦ λέει νὰ εὐχηθῷ ὅλες σας οἱ εὐχὲς νὰ πραγματοποιηθοῦν μπᾶς καὶ δοῦμε τὶ κόσμος θὰ γεννηθῆ.
Άλλη μια μέρα γεννήθηκε με το ξύπνημα του ήλιου παρασέρνοντας μαζί του εκατομμύρια κορμιά σε μια ημερήσια διαδρομή ζωής.
Μια ημερήσια διαδρομή που κάποιοι της ἐδωσαν νόημα ονομάζοντάς την ημέρα αγάπης.
Και όμως κάπου στον κόσμο κάποια χείλη εύχονται αγάπη ………..
…και την ίδια στιγμή κάποιος σκοτώνει έναν αδερφό του. Συνέχεια
Τὸ μπόλι.
Πρὸ ἀρκετῶν ἐτῶν, σὲ μίαν βαρυχειμωνιά, κατεκάϋσαν, ἀπὸ τὸν παγετό, σχεδὸν ὅλα τὰ ἐσπεροειδὴ τῆς Πελοποννήσου.
Τραγωδία νὰ τὸ βλέπῃς. (Πρέπει νὰ ἔχουμε κλείσει πλέον δεκαετία ἀπὸ τότε, ἐὰν θυμᾶμαι καλῶς.)
Σὲ μίαν περιήγησι μου στὶς πληγεῖσες περιοχές, διεπίστωσα, μᾶλλον μὲ κρυφὴ χαρά, πὼς τὰ ἐσπεριδοειδὴ ποὺ κάϋκαν, δὲν κάϋκαν, ἀλλὰ ἁπλῶς ἐπανῆλθαν στὴν πρὸ ἐμβολιασμοῦ τους κατάστασι.
Τὸ δύσκολο εἶναι νὰ ΜΗ παραιτηθῆς!
Δὲν ἔχουν πλάκα ὅταν κάποιοι κάθονται ἀπέναντί σου ὅταν δουλεύ{ῃς καὶ σοῦ λένε χαμογελῶντας ὅτι δὲν θὰ τὰ καταφέρῃς;
Δὲν ἔχουν πλάκα ὅταν περιχαρακώνουν τὴν θέση τους ἕτοιμοι νὰ ποῦν τὸ «ἐγὼ τὰ ἔλεγα»;
Καὶ τὴν διαδίδουν σὲ ὅποιον εὕρουν;
Δὲν ἔχουν πλάκα ὅταν προσπαθοῦν νὰ βάλουν ὅλα τὰ ἐμπόδια τοῦ κόσμου γιὰ νὰ σὲ σαμποτάρουν; Συνέχεια