Ὄμορφα ποὺ εἶναι νὰ σὲ φωτίζῃ ὁ ἥλιος χειμωνιάτικα…
Νὰ σοῦ δίνῃ τὶς ψευδαισθήσεις τοῦ θέρους καὶ νὰ αἰσθάνεσαι πὼς σὲ γεμίζει ἐνέργεια…
Νὰ σοῦ ἀνατρέπῃ τὴν κακὴ διάθεσιν καὶ νὰ σὲ γεμίζῃ ζεστασιά…
Ὄμορφα ποὺ εἶναι νὰ σὲ γαργαλοῦν οἱ ἀκτῖνες του…
Ὄμορφα ποὺ εἶναι νὰ κλείνῃς τὰ μάτια καὶ νὰ ἀφήνεσαι στὸ χάδι του..
Ὄμορφα ποὺ εἶναι νὰ σοῦ ἀποδεικνύῳ πὼς ἡ ζωὴ κάνει διαρκῶς κύκλους, ὅπως ἡ ἡμέρα μὲ τὴν νύκτα… Συνέχεια
Ἡμέρα ποὺ εἶναι ἄς χαμογελάσουμε.
Γιὰ κάποιους εἶναι πολὺ σημαντικὴ ἐτούτη ἡ ἡμέρα. Γιὰ κάποιους πάρα πολὺ δύσκολη…
Καὶ γιὰ κάποιους ἄλλους μία ἀκόμη ἡμέρα, σὰν ὅλες τὶς προηγούμενες.
Ἄς κρατήσουμε ὅμως τὰ …ὄμορφα. Ἄς ἀναζητήσουμε σὲ κάθε ἡμέρα ποὺ μᾶς ἔρχεται αὐτὸ τὸ κάτι, τὸ ξεχωριστό, ποὺ θὰ μετατρέψη αὐτὴν τὴν ἡμέρα σὲ μία ἀκόμη πιὸ ἰδιαιτέρα ἡμέρα, διαφορετικὴ ἀπὸ ΟΛΕΣ τὶς προγούμενες, ἀλλὰ καὶ τὶς ἐπόμενες.
Ἄς ἀπολαύσουμε τὰ στολίδια στοὺς δρόμους μὲ χαμόγελο, κι ὄχι μὲ πίκρα γιὰ τὴν …εἰρωνία τῆς πολλὴ πιὸ …πεζῆς Συνέχεια
Ἡ γενικοτέρα τάσις τῆς ἐποχῆς μας εἶναι τὸ πλιατσικολόγημα.
Τὰ θύματα αὐτῆς τῆς τάσεως, ποὺ πάντα εἶναι οἱ λαοί, εἶναι κι αὐτοὶ ποὺ δέχονται ὅλες τὶς πιέσεις καὶ αἰσθάνονται πὼς διώκονται. Καὶ πράγματι, διώκονται.
Τὰ πρῶτα θύματα αὐτῆς τῆς κατρακύλας εἶναι οἱ πιὸ ἀδύναμοι…
Καὶ οἱ πιὸ ἀδύναμοι ἔχουν ἤδη ἀπογυμνωθεῖ ἀπὸ τὰ περισσότερα. Συνέχεια
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να σε φοβάμαι…
Ενώ εσύ μου φώναζες, τραυμάτιζες την αυτοπεποίθησή μου…
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να μην τολμάω, να μην δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μην θυμώνεις…
Ενώ εσύ μου φώναζες, με έκανες να νοιώθω ασήμαντος και αδύναμος…
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…
Καθημερινῶς θὰ πρέπη νὰ ἐρευνῷ τὸ τὶ δρόμο πρέπει νὰ ἐπιλέξῳ. Δρόμους ποὺ μπορεῖ νὰ εἶναι κατεστημένο ἀλλὰ μπορεῖ κι ὄχι. Δρόμους, πολλὲς φορές, ἀνατρεπτικοὺς γιὰ τὸ κατεστημένον.
Ἐὰν αὐτὸ τὸ κατεστημένο εἶναι κάτι ποὺ μεγαλώνει τὶς ἀρετὲς τῆςκοινωνίας μας, ὀφείλω μὲ ὅλες μου τὶς δυνάμεις νὰ τὸ προστατεύσῳ. Συνέχεια
Ζῶ τώρα. Τὸ αὔριο ΔΕΝ ὑπάρχει! Μπορῶ νὰ τὸ ὀνειρεύομαι, νὰ τὸ ὀραματίζομαι, ΜΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!! Κι ὅταν κάτι δὲν ὑπάρχῃ τότε αὐτὸς ποὺ ξεχνιέται καὶ τὸ μετατρέπει σὲ κάτι ὑπαρκτό, ἔχει χάσει τὴν μεγαλυτέρα του περιουσία: τὸ τώρα! Συνέχεια
