Πρὸ ἀρκετῶν ἐτῶν, σὲ μίαν βαρυχειμωνιά, κατεκάϋσαν, ἀπὸ τὸν παγετό, σχεδὸν ὅλα τὰ ἐσπεροειδὴ τῆς Πελοποννήσου.
Τραγωδία νὰ τὸ βλέπῃς. (Πρέπει νὰ ἔχουμε κλείσει πλέον δεκαετία ἀπὸ τότε, ἐὰν θυμᾶμαι καλῶς.)
Σὲ μίαν περιήγησι μου στὶς πληγεῖσες περιοχές, διεπίστωσα, μᾶλλον μὲ κρυφὴ χαρά, πὼς τὰ ἐσπεριδοειδὴ ποὺ κάϋκαν, δὲν κάϋκαν, ἀλλὰ ἁπλῶς ἐπανῆλθαν στὴν πρὸ ἐμβολιασμοῦ τους κατάστασι.
Δὲν ἔχουν πλάκα ὅταν κάποιοι κάθονται ἀπέναντί σου ὅταν δουλεύ{ῃς καὶ σοῦ λένε χαμογελῶντας ὅτι δὲν θὰ τὰ καταφέρῃς;
Δὲν ἔχουν πλάκα ὅταν περιχαρακώνουν τὴν θέση τους ἕτοιμοι νὰ ποῦν τὸ «ἐγὼ τὰ ἔλεγα»;
Καὶ τὴν διαδίδουν σὲ ὅποιον εὕρουν;
Δὲν ἔχουν πλάκα ὅταν προσπαθοῦν νὰ βάλουν ὅλα τὰ ἐμπόδια τοῦ κόσμου γιὰ νὰ σὲ σαμποτάρουν; Συνέχεια
Ὄμορφα ποὺ εἶναι νὰ σὲ φωτίζῃ ὁ ἥλιος χειμωνιάτικα…
Νὰ σοῦ δίνῃ τὶς ψευδαισθήσεις τοῦ θέρους καὶ νὰ αἰσθάνεσαι πὼς σὲ γεμίζει ἐνέργεια…
Νὰ σοῦ ἀνατρέπῃ τὴν κακὴ διάθεσιν καὶ νὰ σὲ γεμίζῃ ζεστασιά…
Ὄμορφα ποὺ εἶναι νὰ σὲ γαργαλοῦν οἱ ἀκτῖνες του…
Ὄμορφα ποὺ εἶναι νὰ κλείνῃς τὰ μάτια καὶ νὰ ἀφήνεσαι στὸ χάδι του..
Ὄμορφα ποὺ εἶναι νὰ σοῦ ἀποδεικνύῳ πὼς ἡ ζωὴ κάνει διαρκῶς κύκλους, ὅπως ἡ ἡμέρα μὲ τὴν νύκτα… Συνέχεια
Ἡμέρα ποὺ εἶναι ἄς χαμογελάσουμε.
Γιὰ κάποιους εἶναι πολὺ σημαντικὴ ἐτούτη ἡ ἡμέρα. Γιὰ κάποιους πάρα πολὺ δύσκολη…
Καὶ γιὰ κάποιους ἄλλους μία ἀκόμη ἡμέρα, σὰν ὅλες τὶς προηγούμενες.
Ἄς κρατήσουμε ὅμως τὰ …ὄμορφα. Ἄς ἀναζητήσουμε σὲ κάθε ἡμέρα ποὺ μᾶς ἔρχεται αὐτὸ τὸ κάτι, τὸ ξεχωριστό, ποὺ θὰ μετατρέψη αὐτὴν τὴν ἡμέρα σὲ μία ἀκόμη πιὸ ἰδιαιτέρα ἡμέρα, διαφορετικὴ ἀπὸ ΟΛΕΣ τὶς προγούμενες, ἀλλὰ καὶ τὶς ἐπόμενες.
Ἄς ἀπολαύσουμε τὰ στολίδια στοὺς δρόμους μὲ χαμόγελο, κι ὄχι μὲ πίκρα γιὰ τὴν …εἰρωνία τῆς πολλὴ πιὸ …πεζῆς Συνέχεια
Ἡ γενικοτέρα τάσις τῆς ἐποχῆς μας εἶναι τὸ πλιατσικολόγημα.
Τὰ θύματα αὐτῆς τῆς τάσεως, ποὺ πάντα εἶναι οἱ λαοί, εἶναι κι αὐτοὶ ποὺ δέχονται ὅλες τὶς πιέσεις καὶ αἰσθάνονται πὼς διώκονται. Καὶ πράγματι, διώκονται.
Τὰ πρῶτα θύματα αὐτῆς τῆς κατρακύλας εἶναι οἱ πιὸ ἀδύναμοι…
Καὶ οἱ πιὸ ἀδύναμοι ἔχουν ἤδη ἀπογυμνωθεῖ ἀπὸ τὰ περισσότερα. Συνέχεια
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να σε φοβάμαι…
Ενώ εσύ μου φώναζες, τραυμάτιζες την αυτοπεποίθησή μου…
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να μην τολμάω, να μην δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μην θυμώνεις…
Ενώ εσύ μου φώναζες, με έκανες να νοιώθω ασήμαντος και αδύναμος…
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…
