Στὴν «Ἀσκητική» του ὁ Καζαντζάκης γράφει:

«…Καὶ μάχομαι, πῶς νὰ γνέψῳ στοὺς συντρόφους, πριχοῦ νὰ πεθάνῳ…
Νὰ τοὺς πῷ τὶ φαντάζομαι, πὼς εἶναι ἐτούτη ἡ πορεία, καὶ κατὰποῦ ψυχανεμίζομαι πὼς πᾶμε… Συνέχεια →

Τὰ πάντα.
Τὸν τρόπο σκέψεώς μας. Τὴν ὀπτική μας.
Τὶς συνήθειές μας. Τὴν ἀντίληψίν μας.
Τὰ ὄνειρά μας. Τὴν ζωή μας ὁλόκληρη… Συνέχεια →

Τί θά γίνουμε;
Γιατί; Πῶς θά τά καταφέρουμ; Θά ἀντέξουμε; Θά εἶναι τά πάντα καλλίτερα; Θά εἶναι πιό εὔκολα; Πιό ἁπλᾶ;

Μᾶς ἔχει ὑπογράψει κάποιος συμβόλαιο πώς θά εἴμαστε ἐδῶ κι αὔριο;
Μήπως μᾶς ὑπέγραψε συμβόλαιο πώς αὔριο τά πάντα θά εἶναι καλλίτερα ἀπό σήμερα;
Ἤ μήπως κάποιος …θεός μᾶς ἔταξε κάτι; Συνέχεια →

Ἡ Λογικὴ εἶναι σαφῶς κάτι ποὺ δὲν χαρακτηρίζει τὴν ἐποχή μας.
Τὸ συναίσθημα κυριαρχεῖ καὶ οἱ περισσότεροι ἀπὸ ἐμᾶς παραμένουμε δέσμιοί του.
Μάλιστα, τὶς περισσότερες φορές, ἀλλὰ συνήθως …κατόπιν ἑορτῆς, ἀνακαλύπτουμε πὼς εἴχαμε πράγματι ὅλες τὶς πληροφορίες, ποὺ θὰ μᾶς ὁδηγοῦσαν στὸ νὰ λάβουμε ὀρθότερες ἀποφάσεις, ἀλλὰ ΔΕΝ τοὺς δόσαμε σημασία, διότι τὰ συναισθήματά μας τὶς ἀποδυνάμωναν. Συνέχεια →

Πόσο ὄμορφο εἶναι τὸ νὰ μποροῦμε νὰ εἴμαστε αὐτάρκεις.
Τὸ νὰ μποροῦμε νὰ μὴν ἐξαρτώμεθα ἀπὸ ἄλλους…
Τὸ νὰ εἴμαστε ἱκανοὶ καὶ ἄξιοι νὰ κερδίζουμε κάθε σπυρὶ σιτάρι μόνοι μας…
Τὸ νὰ μὴ περιμένουμε ἀπὸ τοὺς ἄλλους νὰ μᾶς ἐκτιμήσουν, γιὰ νὰ ἐκτιμήσουμε τοὺς ἑαυτούς μας…
Τὸ νὰ μὴ περιμένουμε ἀπὸ τὴν …θεὰ τύχη νὰ μᾶς προτιμήσῃ… Συνέχεια →

Ἡ μεγάλη σύγχυσις τῆς ἐποχῆς μας ἔχει νὰ κάνῃ μὲ τὴν ἀνάγκη, ποὺ πηγάζει πλέον ἀπὸ ὅλο καὶ περισσοτέρους συνανθρώπους μας, καὶ ἀφορᾶ στὴν ἀλλαγὴ τοῦ τρόπου ζωῆς μας. Ὅλοις μας ἀντιλαμβανόμεθα πὼς ὅσα αὐτὴν τὴν στιγμὴ ἔχουμε δὲν μᾶς ἐκφράζουν. Τὸ πῶς θὰ ἀναζητήση ὅμως κάποιος τὶς δικές του ἀνάγκες ἔχει νὰ κάνῃ μὲ πολλὲς παραμέτρους, ποὺ σίγουρα εἶναι πάντα ὑποκειμενικές. Συνέχεια →