Κάθε ἠμέρα εἶναι ἕνας καμβᾶς καὶ ἔχεις τὴν εὐκαιρία νὰ ζωγραφίσῃς ἐπάνω σὲ αὐτὸν ἕνα ἀριστούργημα τῆς ἐπιλογῆς σου.
Μπορεῖς νὰ ζωγραφίσῃς τὴν χαρά, τὴν ἀγάπη, τὸν ἐνθουσιασμό, τὴν εὐγνωμοσύνη…
Οἱ σκέψεις σου δημιουργοῦν τὴν πραγματικότητά σου. Συνέχεια →

Ἄν ἤμουν ἀναγκασμένη νὰ ἀπαντήσῳ στὸ ποιὲς ἄμυνες μᾶς προστατεύουν καλλίτερα στὴν ζωη, θὰ ἔλεγα πὼς ΔΕΝ ὐπάρχουν καλὲς ἄμυνες καὶ εἶσαι πιὸ ἀσφαλὴς ὅταν βάλῃς στὴν ἄκρη τὰ ὅπλα καὶ τοὺς φόβους καὶ ἀσχοληθεῖς μὲ τὸ πῶς νὰ κάνῃς τὸν ἐαυτό σου νὰ αἰσθάνεται ἄνετα στὴν ζωή…. Συνέχεια →

Φίλοι δὲν εἶναι ὅλοι αὐτοὶ ποὺ συναναστρεφόμεθα καθημερινῶς, σὲ κάθε μας κοινωνικὴ δραστηριότητα…
Καὶ κατὰ πάσαν πιθανότητα ΔΕΝ θὰ γίνουν ποτὲ φίλοι μας ὅλοι αὐτοί…
Φίλοι εἶναι μόνον αὐτοὶ ποὺ ἡ καρδιά μας τοὺς μετατρέπει σὲ …ἀδελφούς, συμπολεμιστές, συνταξειδιῶτες!!!

Γιατί ἡ καρδιά καί ὄχι ἠ λογική; Συνέχεια →

Ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη ξεκινᾶ ἀπὸ μέσα μας.
Ἡ αὐτοεκτίμησις εἶναι ἐκείνη ποὺ τῆς δίδει  τὴν ἄδεια νὰ ῥέῃ ἀπὸ μέσα πρὸς τὰ ἔξω.

Γιὰ νὰ  ἀποκαλυφθῇ καὶ νὰ βγῇ ἔξω στὸ φῶς θὰ πρέπη νὰ ἁπαλλαγῇ ἀπὸ τὰ στρώματα τοῦ θυμοῦ, τοῦ φόβου καὶ τοῦ ἐγωισμοῦ ποὺ τὴν καλύπτουν σὰν ἔνα παλαιὸ βερνίκι. Συνέχεια →

Γιὰ νὰ συμβῇ σὲ μίαν κοινωνία μία ἔκρηξις, πραγματική, πρέπει νὰ συμπράξουν πολλοί, μὲ τὴν αὐτὴν ἀνίληψιν, τοὺς αὐτοὺς στόχους καὶ τὰ αὐτὰ ὄνειρα.
Σὲ ἕναν τόπο ὅμως, σὰν τὸν δικό μας, ποὺ ἰσχύουν ταὐτοχρόνως τά:

• «Ὁ θάνατός σου, ἠ ζωή μου…»
• «Ὁ σώζων ἐαυτὸν  σωθήτω…»
• «Ἠ δική μου ἀλήθεια εἶναι ἀλήθεια, ὄχι ἠ δική σου…»

Συνέχεια →