Ἡ ὀμορφιὰ ἄλλαξε τὰ γούστα της καὶ μᾶς θέλει ὅλους νὰ σπεύδουμε νὰ ἐξαλείφουμε τὰ σημάδια τοῦ χρόνου ἀπὸ ἐπάνω μας, φουσκώνοντας κάθε μας ῥυτίδα. Βλέπω ὅλο καὶ περισσότερες γυναῖκες, ἀλλὰ καὶ ἄνδρες, νὰ ὁμοιάζουν μεταξύ τους. Ξέρω μιὰ κούκλα, πρῴην κούκλα, ποὺ ἐθίσθηκε στὶς πλαστικὲς καὶ μὲ αὐτὰ καὶ μὲ ἐκείνα ὁμοιάζει τώρα μὲ τῇ Donatella Vercase ποὺ κι αὐτὴ μὲ τὴν σειρά της, ὁμοιάζει μὲ τὸν Mickey Rourke ποὺ κι αὐτὸς εἶναι ἴδιος μὲ τὸν Φλωρινιώτη που κι αὐτὸς ὁμοιάζει μέ …… καὶ ὅλο αὐτὸ εἶναι σὰν τὸ παραμύθι δίχως τέλος. Σὰν ῥεπλίκες σὲ ταινίες ἐπιστημονικῆς φαντασίας κοντεύουμε να γίνουμε… Ἔλεος πιά!!!! Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
«Μοῦ πῆρε καιρὸ νὰ μάθω νὰ λέω ΟΧΙ»….
Ὁμιλοῦσα μ’ ἕνα καλὸ παιδὶ στὸ Skype ὅσο ἔβραζαν τὰ γάλατα…κι ὄμορφος εἶναι δηλαδὴ καὶ ἔπεφταν τὰ μπὶπ μπὶπ σὰν βροχή… Σᾶς ἀγνοοῦσα!
Ἔτσι κάνουν τὰ καλὰ παιδιά!
Μετὰ εἶδα, ἀφοῦ τὸν …ξεφορτώθηκα λόγῳ θερμοκρασίας, καὶ ξανὰ ἐκάθησα για τὴν καθημερινή σας ἐπιτήρηση …Σὲ βλέπω Διαβολάκο…ὄχι τώρα λέμε…μετά…ξανάφαγα ψωμάκι ζυμωτὸ καὶ τζατζίκι…ἐλιές μου τελείωσαν καὶ τομάτες βέβαια νὰ πᾷν ὅλα κάτω…κι ἐσένα Ἰάσονα σὲ βλέπω…
Ἀφήσετε μὲ ῥέ…
…Νουθετῶ! Συνέχεια
Greek oligarchies (Ἑλληνικὲς ὁλιγαρχίες), ἡ πληρεστέρα μελέτη.
Greek oligarchies (Ἑλληνικὲς ὁλιγαρχίες).
Τὸ βιβλίο τοῦ Whibley, Greek Oligarchies (Ἑλληνικὲς Ὀλιγαρχίες, 1896), ἐρευνᾷ τὴν ὀλιγαρχικὴ διακυβέρνηση στὴν Κλασικὴ Ἑλλάδα. Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ὀλιγαρχία, ἡ «ἀρχὴ τῶν ὀλίγων», εἶχε μία μεγάλη παρουσία ἀπὸ τὴν ἀρχαϊκὴ ἐποχὴ ἕως τὸν τέταρτο αἰῶνα καὶ πέρα ἀπὸ αὐτόν, παραμένει ἄπιαστη ἐξ αἰτίας τοῦ ἐμποδίου τῆς σπανιότητος τῶν πηγῶν.
Ἡ δημοκρατία μὲ τὴν μοντέρνα της ἔννοια ἦταν ἄγνωστη στὶς Ἑλληνικὲς πόλεις. Σὲ ἐκεῖνες ὅπου παρουσιάζεται ἡ μέγιστη δυνατὴ ἐπέκταση τῶν πολιτικῶν προνομίων καὶ πάλι περιοριζόταν σὲ μία τάξη. Ὅμως οἱ διαφορὲς εἶχαν μεγάλη σημασία καὶ ἦταν διαφορὲς ὄχι τῶν διοικητικῶν λεπτομερειῶν ἀλλὰ τῶν ἀρχῶν καὶ ἀξιῶν. Ὁ Whibley ἀνασυνθέτει, μέσα ἀπὸ στοιχεῖα διασκορπισμένα καὶ ὄχι πολὺ σαφῆ, τὶς ποικίλες καταστάσεις κατὰ τὶς ὁποῖες ἀσκεῖτο ἡ ἐξουσία στὶς Ἑλληνικὲς πόλεις. Συνέχεια
Συννέφιασε;
Λίγο ἡ μουντάδα τῆς ἡμέρας…
Λίγο τὰ οἰκονομικὰ προβλήματα…
Λίγο τὰ νομομαγειρύματα ποὺ μᾶς καταστοῦν δούλους…
Λίγο ἡ κόπωσις, ἡ κατάθλιψις, τὰ λοιπὰ προβλήματα…
Ναί, συννέφιασε… Συνέχεια
Γιορτὴ τῆς ἀγάπης. Εἶναι ἡ ἀγάπη ἕνα κόλπο ἤ μία σανίδα σωτηρίας;;;;
Νοιώθω εντελώς ηλίθια, έτσι στη μέση ηλικία μετά από 30 χρόνια δουλειάς να κάθομαι μπροστά σ΄ενα πληκτρολόγιο τυλιγμένη με μια κουβέρτα (είναι το νέο είδος θέρμανσης), με ένα μάτσο απλήρωτους λογαριασμούς στο τοίχο, και να ξέρω πως δεν τα έφαγα μαζί, δεν τους ψήφισα ποτέ, δεν ήμουν λαμόγιο, δεν έκανα καμμιά μπάζα, δεν πήρα φακελλάκια, μίζες, δεν..δεν…δεν.. αλλά να πρέπει να πληρώσω όσους τα έφαγαν. Αυτό το φεουδαρχικό θράσος των νέων γαλαζοαίματων που έχουν κληρονομικό δικαίωμα να βουτάνε τα λεφτά του κοσμάκη και να τα κάνουν ότι γουστάρουν… Συνέχεια
Πόσος χρόνος ἀπαιτεῖται γιά μίαν ἀλλαγή;
Μιὰ πολὺ συνηθισμένη ἐρώτησι ποὺ μοῦ κάνουν εἶναι πόσος χρόνος χρειάζεται γιὰ νὰ κάνῃ κάποιος μιὰ ἀλλαγή.
Πρὶν ἀπὸ πολλὰ χρόνια εἶναι ἀπὸ ἐκεῖνες τὶς στιγμὲς ποῦ δεν ξεχνᾶς ποτέ, κάποιος μέσα σ΄ ἕνα σεμινάριο μοῦ ἔκανε αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ἐρώτησι: Πόσος χρόνος χρειάζεται γιά νά κάνῃ κάποιος μιάν ἀλλαγή;
Ἐκείνη ὅμως τὴν στιγμὴ ἔπρεπε νὰ ἀφήσουμε τὴν αἴθουσα, γιατὶ ἤδη εἶχα παραβεῖ τὸν χρόνο ποὺ ἔπρεπε νὰ τελειώσῃ τὸ σεμινάριο, γιὰ ἐκείνη τὴν ἡμέρα. Ὑπεσχέθηκα ὅτι θὰ ἀπαντήσω στὴν ἐρωτήσι τὸ πρωὶ τῆς ἑπομένης, μὲ τὴν ἐνάρξι τοῦ σεμιναρίου. Συνέχεια