Greek oligarchies (Ἑλληνικὲς ὁλιγαρχίες), ἡ πληρεστέρα μελέτη.

Greek oligarchies (Ἑλληνικὲς ὁλιγαρχίες).

Τὸ βιβλίο τοῦ Whibley, Greek Oligarchies (Ἑλληνικὲς Ὀλιγαρχίες, 1896), ἐρευνᾷ τὴν ὀλιγαρχικὴ διακυβέρνηση στὴν Κλασικὴ Ἑλλάδα. Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ὀλιγαρχία, ἡ «ἀρχὴ τῶν ὀλίγων», εἶχε μία μεγάλη παρουσία ἀπὸ τὴν ἀρχαϊκὴ ἐποχὴ ἕως τὸν τέταρτο αἰῶνα καὶ πέρα ἀπὸ αὐτόν, παραμένει ἄπιαστη ἐξ αἰτίας τοῦ ἐμποδίου τῆς σπανιότητος τῶν πηγῶν.

Ἡ δημοκρατία μὲ τὴν μοντέρνα της ἔννοια ἦταν ἄγνωστη στὶς Ἑλληνικὲς πόλεις. Σὲ ἐκεῖνες ὅπου παρουσιάζεται ἡ μέγιστη δυνατὴ ἐπέκταση τῶν πολιτικῶν προνομίων καὶ πάλι περιοριζόταν σὲ μία τάξη. Ὅμως οἱ διαφορὲς εἶχαν μεγάλη σημασία καὶ ἦταν διαφορὲς ὄχι τῶν διοικητικῶν λεπτομερειῶν ἀλλὰ τῶν ἀρχῶν καὶ ἀξιῶν. Ὁ Whibley ἀνασυνθέτει, μέσα ἀπὸ στοιχεῖα διασκορπισμένα καὶ ὄχι πολὺ σαφῆ, τὶς ποικίλες καταστάσεις κατὰ τὶς ὁποῖες ἀσκεῖτο ἡ ἐξουσία στὶς Ἑλληνικὲς πόλεις. Συνέχεια

Συννέφιασε;

Λίγο ἡ μουντάδα τῆς ἡμέρας…
Λίγο τὰ οἰκονομικὰ προβλήματα…
Λίγο τὰ νομομαγειρύματα ποὺ μᾶς καταστοῦν δούλους…
Λίγο ἡ κόπωσις, ἡ κατάθλιψις, τὰ λοιπὰ προβλήματα…
Ναί, συννέφιασε… Συνέχεια

Γιορτὴ τῆς ἀγάπης. Εἶναι ἡ ἀγάπη ἕνα κόλπο ἤ μία σανίδα σωτηρίας;;;;

Νοιώθω εντελώς ηλίθια, έτσι στη μέση ηλικία μετά από 30 χρόνια δουλειάς να κάθομαι μπροστά σ΄ενα πληκτρολόγιο τυλιγμένη με μια κουβέρτα (είναι το νέο είδος θέρμανσης), με ένα μάτσο απλήρωτους λογαριασμούς στο τοίχο, και να ξέρω πως δεν τα έφαγα μαζί, δεν τους ψήφισα ποτέ, δεν ήμουν λαμόγιο, δεν έκανα καμμιά μπάζα, δεν πήρα φακελλάκια, μίζες, δεν..δεν…δεν.. αλλά να πρέπει να πληρώσω όσους τα έφαγαν. Αυτό το φεουδαρχικό θράσος των νέων γαλαζοαίματων που έχουν κληρονομικό δικαίωμα να βουτάνε τα λεφτά του κοσμάκη και να τα κάνουν ότι γουστάρουν… Συνέχεια

Πόσος χρόνος ἀπαιτεῖται γιά μίαν ἀλλαγή;

Μιὰ πολὺ συνηθισμένη ἐρώτησι ποὺ μοῦ κάνουν εἶναι πόσος χρόνος χρειάζεται γιὰ νὰ κάνῃ κάποιος μιὰ ἀλλαγή.

Πρὶν ἀπὸ πολλὰ χρόνια εἶναι ἀπὸ ἐκεῖνες τὶς στιγμὲς ποῦ δεν ξεχνᾶς ποτέ, κάποιος μέσα σ΄ ἕνα σεμινάριο μοῦ ἔκανε αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ἐρώτησι: Πόσος χρόνος χρειάζεται γιά νά κάνῃ κάποιος μιάν ἀλλαγή;

Ἐκείνη ὅμως τὴν στιγμὴ ἔπρεπε νὰ ἀφήσουμε τὴν αἴθουσα, γιατὶ ἤδη εἶχα παραβεῖ τὸν χρόνο ποὺ ἔπρεπε νὰ τελειώσῃ τὸ σεμινάριο, γιὰ ἐκείνη τὴν ἡμέρα. Ὑπεσχέθηκα ὅτι θὰ ἀπαντήσω στὴν ἐρωτήσι τὸ πρωὶ τῆς ἑπομένης, μὲ τὴν ἐνάρξι  τοῦ σεμιναρίου. Συνέχεια

Πὲς μίαν «καλημέρα»…

Πρῶτα στὸν καθρέπτη.
Μετὰ στοὺς γύρω σου…
Καὶ μετά, ὅταν ὁ Ἥλιος θὰ σὲ φωτίσῃ, σὲ ὅλην τὴν πλάσιν…

Μία «καλημέρα» ἀλλάζει κάθε κακὴ διάθεσιν σὲ καλή… Συνέχεια

Γιατί οἱ ἄνθρωποι «ζοῦν» μέσα ἀπό τίς ζωές τῶν ἐπωνύμων;

Γιατὶ ὁ κόσμος παρακολουθεῖ, μὲ μία ἀῤῤωστημένη περιέργεια, τίς σχέσεις, τούς χωρισμούς, τὰ πάθη καὶ τὰ παθήματα τῶν stars;
Ἴσως ἐπειδὴ εἶναι πλάσματά ποὺ ζοῦν ἐπάνω ἀπὸ τὸ κοινὸ μέτρο, τὰ ἀναγνωρίζεις χωρὶς νὰ τὰ γνωρίζῃς καὶ ἔχουν μιὰν ἀποστολὴ να ἐκδιώξουν τὴν μονοτονία ἀπὸ τὶς ζωὲς τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων.
Σημαιοφόροι τοῦ Στῦλ, φαίνεται νὰ ὁδηγοῦν καὶ νὰ ἀνοίγουν δρόμους, Συνέχεια