Τὸ νὰ ἀναμένουμε ἔτσι, παθητικῶς, τὸ ποιὲς ἀνατροπὲς στὴν ζωή μας θὰ φέρουν οἱ ἀποφάσεις τῶν ἄλλων, εἶναι μία στάσις ἀπολύτως ἡττημένου ἀνθρώπου.
Ὁ ζωντανός, ὁ νικητής, δὲν περιμένει ἀπὸ τοὺς ἄλλους νὰ κάνουν κάτι καλὸ ἤ κακὸ γιὰ τὴν ζωή του. Ἐξακολουθεῖ σὰν νὰ μὴν ὑπάρχουν.
Συμπεριφέρεται, παρὰ τὶς ὅποιες κακοτοπιές, ὡς νικητής… Τὶς ἀντιμετωπίζει ὄρθιος, δίχως νὰ αἰσθάνεται φόβο…
Καὶ συνεχίζει, ἀνεξαρτήτως τῶν ἐμποδίων…
Ἄλλως τέ, πάντα γνωρίζει τὸ ποῦ θὰ φθάσῃ… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Τὰ παιδιὰ χρειάζονται παραδείγματα κι ὄχι κριτικές.
Ὅλοι μας ἀγωνιοῦμε γιὰ τὰ παιδιὰ μας καὶ θέλουμε νὰ κάνουμε τὸ καλύτερο γι΄ αὐτά. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι τὰ παιδιά μας δὲν ἀκοῦν αὐτά ποὺ τοὺς λέμε, δὲν μαθαίνουν ἀπὸ αὐτά ποὺ τοὺς λέμε, μαθαίνουν ἀπὸ αὐτά ποὺ κάνουμε. Εἴμαστε πρότυπα γι΄ αὐτά. Ἀλλά τί εἴδους πρότυπα; Πῶς μποροῦμε νά τά διδάξουμε κάτι πού ἐμεῖς δέν τό ἔχουμε μάθει;
Πῶς μποροῦμε νά ζητᾶμε ἀπό τά παιδιά μας νά εἶναι εὐγενικά, ὅταν δέν βλέπουν τήν εὐγένεια πουθενά;
Πῶς μποροῦμε νά ζητᾶμε ἀπό τά παιδιά μας νά εἶναι χαρούμενα, ὅταν ἐμεῖς εἴμαστε μονίμως στήν γκρίνια καί στήν μουρμούρα;
Πῶς μποροῦμε νά ζητᾶμε ἀπό τά παιδιὰ μας νά ἔχουν ὄνειρα, ὅταν ζοῦν τό δικό μας ναυάγιο δυνατοτήτων; Συνέχεια
Μὲ τὴν πέννα τῆς ψυχῆς.
γράφει ο Άκης κουστουλίδης
Είναι κάποιες στιγμές που κοιτάς μπροστά σου και είναι όλα μια λευκή κόλα χαρτί.
Έχεις χάσει την πίστη σου στην ζωή και θέλεις να δραπετεύσεις, να φύγεις τρέχοντας από το κορμί που κουβαλάς, να μην βλέπεις τίποτα από αυτά που σου χαρίζουν καθημερινός τα μάτια σου, θέλεις να μείνεις διψασμένος αρνούμενος όλο το νέκταρ των θεών που έχεις μέσα στο ποτήρι της ζωής σου.
Δεν θέλεις άλλο την σοφία που έχεις αποκτήσει, δεν θέλεις την γνώση που έχεις για προίκα από την εμπειρία σου μέσα στο πέρασμα των χρόνων και απλά θέλεις να κρυφτής και δεν μπορείς. Συνέχεια
Κι ὅμως, σὲ λίγο θὰ ἤμεθα ἐλεύθεροι!!!
Στὴν ζωή μας συμβαίνει γενικῶς τῆς ἀνατροπῆς.
Ὅσα ἔως τώρα ἐγνωρίζαμε καλούμεθα νὰ τὰ ξεχάσουμε καὶ νὰ πιάσουμε τὰ πάντα ἀπὸ τὴν ἀρχή… Ἀπὸ τὸ πιὸ μικρό, ἔως τὸ πιὸ μεγάλο…
Καὶ εἶναι δύσκολα… Κάθε ἡμέρα ποὺ περνᾶ εἶναι ὅλο καὶ πιὸ δύσκολα… Πολὺ δύσκολα…
Ὅμως… Συνέχεια
Ἡ κάθε πράξις εἶναι παράθυρο γιὰ νὰ δοῦμε τὸν κόσμο ἀλλὰ καὶ τὸν ἑαυτόν μας.
Μιλάω μὲ πολλοὺς ἀνθρώπους ποὺ εἰσπράττουν πλήρη ἀπαξίωση μέσα στὶς ἐρωτικες τους σχέσεις καὶ ἀναρωτιούνται: Τί ( τοῦ, τῆς ) συμβαίνει; Ποιό εἶναι τό πρόβλημά του; Καὶ προσπαθοὺν νὰ δικαιολογήσουν τὸν ἄλλον, μὲ παρὰ πολλοὺς τρόπους, ἀναλύοντας τὰ παιδικά του χρόνια καὶ σκάβοντας βαθειὰ μέσα στὸ ὑποσυνείδητό του…
Ὑπάρχουν κάποιες ἀλήθειές ποὺ εἶναι τόσο φανερές, ἀλλὰ τοὺς γυρνᾶμε τὴν πλάτη, παρόλο πουὺ πάντα λέμε ὅτι θέλουμε τὴν ἀλήθεια… Συνέχεια
Μὲ τὴν πέννα τῆς ψυχῆς…..
(Φιλονόη σ΄ευχαριστώ)
γράφει ο Άκης κουστουλίδης
Είναι κάποιες στιγμές που κοιτάς μπροστά σου και είναι όλα μια λευκή κόλλα χαρτί.
Έχεις χάσει την πίστη σου στην ζωή και θέλεις να δραπετεύσεις, να φύγεις τρέχοντας από το κορμί που κουβαλάς, να μην βλέπεις τίποτα από αυτά που σου χαρίζουν καθημερινός τα μάτια σου, θέλεις να μείνεις διψασμένος αρνούμενος όλο το νέκταρ των θεών που έχεις μέσα στο ποτήρι της ζωής σου. Συνέχεια