Διαθέτουμε, σχεδὸν ὅλοι μας, δύο «ἐγώ».
Αὐτὸ ποὺ θέλουμε νὰ εἴμαστε κι αὐτὸ ποὺ οἱ ἄλλοι θέλουν νὰ εἴμαστε.
Τὸ ἐπίκτητο καὶ τὸ πραγματικό μας.
Αὐτὸ ποὺ ὁ ἄνθρωπος ὀφείλει ὅμως νὰ ἀναζητᾷ, νὰ στοχεύῃ καὶ νὰ κερδίζῃ εἶναι τὸ πραγματικό.
Γιὰ αὐτὸ καὶ μόνον ἀξίζουν ὅλες οἱ θυσίες. Ἀκόμη καὶ τοῦ ἴδιου τοῦ παλαιοῦ …ἑαυτοῦ μας, ποὺ κάποιες φορὲς λειτουργεῖ σὰν βαρίδι, πρὸ κειμένου νὰ μᾶς κρατήσῃ σὲ συνήθειες τοῦ παρελθόντος.
Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν μιὰ θετικὴ στάσι ἀπέναντι στὴν ζωὴ ἔχουν τὴν ἱκανότητα νὰ εἶναι ἐπινοητικοὶ σὲ σχέσι μὲ τὴν εὕρεση λύσεων ὅταν εὑρεθοῦν σὲ μιὰ δύσκολο κατάστασι γιατί ἔχουν τὴν ἱκανότητα νὰ δίδουν κίνητρα στὸν ἑαυτὸ τους καὶ νὰ τὸν ὑποκινοῦν. Συνέχεια
Θέατρον.
«Τὸ θέατρον κατάγεται ἀπὸ τὴν διάπυρον ἐνδοχώρα των Μυστηρίων καὶ ἀπετέλεσε μερική τους ἐκδήλωσιν».
Ἡ Καβείριος περιοχὴ τῶν Μυστηρίων δὲν ἦταν οὔτε εἶναι γιὰ ὅλους.
Μόνο διευρυμένες συνειδήσεις- ἀνεξαρτήτως ἀπὸ τάξη, φῦλο, φυλή – ἦταν δυνατὸν νὰ κατανοήσουν τὰ Μυστηριακὰ δρώμενα. Συνέχεια
Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ποὺ εὑρίσκονται γύρω μου εἶναι ἡ πυξίδα μου.
Στὸ νότο οἱ καλοί, αὐτοὶ ποὺ μὲ ἀγαποῦν, μὲ ἀποδέχονται καὶ εἶναι δίπλα μου.
Στὸ βοῤῥᾶ ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ δὲν συμφωνοῦν μαζύ μου καὶ δὲν μοῦ δίνουν ἐκτίμησι καὶ ἀγάπη.
Μὴ μοῦ πειράξετε οὔτε τὸ νότο μου μὰ οὔτε τὸ βοῤῥᾶ μου γιατί χωρὶς αὐτοὺς θὰ μείνω ἀκυβέρνητη, χαμένη σὲ μιὰ ζωὴ ὅπου τὰ πράγματα ποὺ κάνω καὶ δὲν κάνω δὲν θὰ ἔχουν ἀληθινὸ νόημα καὶ ἀξία…
Μὲ τόσην ἀνεργία, εἶναι φυσικὸν ἐπόμενον νὰ βλέπουμε τὸ κάθε κομματόσκυλο νὰ δηλώνῃ ὡς ἐπάγγελμα τὸ ὁ,τιδήποτε κατεβαίνει στὴν κούτρα του. Ἔτσι κι ἀλλοιῶς τώρα πιά, γιὰ αὐτοὺς εἰδικῶς, μετρᾷ μόνον ἡ κομματικὴ ταὐτότης.
Ἀπὸ τὴν ἄλλην, γιὰ νὰ μπορῇς νὰ ἐκπροσωπῇς τὸ κάθε κόμμα σὲ τηλεοπτικὰ παράθυρα, πρέπει πράγματι νὰ ἔχῃς μαθητεύσῃ δίπλα στοὺς μεγαλυτέρους διδασκάλους τοῦ εἴδους. Γιὰ νὰ ἐμφανισθῇς λοιπὸν σὲ τηλεοπτικὰ παράθυρα πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ ἔχῃς περάσῃ ὅλες τὶς ἀπαραίτητες βαθμίδες καὶ τὶς ἐξετάσεις ποὺ ἐπιβάλλονται. Πρέπει ἐν ὁλίγοις νὰ ἔχῃς γίνῃ καθηγητὴς στὸ εἶδος σου. Ὅπως γιὰ παράδειγμα ὁ παραπάνω….
Τότε …
η Υγεία, κόρη του Ασκληπιού και της Ηπιόνης … ακόμη και οι θεοί ορκίζονταν στο όνομα της
Τώρα …
η Υγεία, μορφή της Νεοελληνικής παρακμής, είναι κόρη της εκάστοτε κυβέρνησης και του ΕΟΠΥΥ. Στην Νεοελληνική παρακμή κατέχει εξέχουσα θέση στην σαδιστική ταλαιπωρία των ασθενών, ενώ έχει συνδεθεί με το ανέφικτο της θεραπείας και την διαιώνιση της αρρώστιας. Αδέλφια της είναι η Εξάντληση των ασφαλισμένων, η Ποδοπάτηση των δικαιωμάτων τους, η Αιμορραγία της τσέπης τους, η Ξεφτίλα της πολύωρης αναμονής, ο Κίνδυνος και ο Θάνατος, ματωμένοι υπερασπιστές αυτής της σάπιας εποχής.
