Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Περί τῶν κατακλυσμῶν τοῦ κόσμου
Τό παρακάτω ἄρθρο μοῦ τό ἔστειλε ἡ καλή φίλη Ἑλένη. Εἶναι ἀρκετά μεγάλο ἀλλά ἀξίζει νά τό ἔχετε στά ἀρχεῖα σας καί νά τό μελετήσετε. Θά καταλάβετε, ἀκόμα, γιατί ἡ Ἑλλάδα καί οἱ Ἕλληνες, ὑπῆρχε, ὑπάρχει καί θά ὑπάρχῃ σέ τούτη ἐδῶ τήν «γωνιά» τοῦ πλανήτου. Γιατί εἶναι ὁ ἀρχαιότερος λαός τῆς Εὐρώπης καί ὄχι μόνο. Γιατί ἔδωσε τά φῶτα τοῦ πολιτισμοῦ στούς «βαρβάρους» εὐρωπαίους καί γιατί ἡ Ἑλληνική μυθολογία δέν εἶναι παραμύθια, ὅπως ἤθελαν καί θέλουν πολλοί νά πιστεύουμε, διότι ἔτσι τούς συμφέρει.
………… Συνέχεια
Μὲ κουράσατε!
Διότι μόνον γιὰ τὰ χίλια κακὰ τῆς μαύρης μας Μοίρας γράφετε.
Διότι ὅλοι οἱ ἀνεγκέφαλοι ἔχουν πέσει ἐπάνω μας γιὰ νὰ μᾶς καταπιοῦν.
Διότι κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς ἔχει γίνει ἕνας μηχανισμὸς ἐκρηκτικός, ἕτοιμος νὰ πάρῃ μαζί του, στὸν ἄλλον κόσμο, κάθε ζωντανὸ ὀργανισμὸ σὲ ἀκτίνα μερικῶν χιλιομέτρων.
Ἑλληνική γλῶσσα, τροφός ὅλων τῶν γλωσσῶν
«Ἡ Ὁμηρικὴ (Ἑλληνικὴ) Γλώσσα, ἀποτελεῖ τὴ βάση ἐπάνω στὴν ὁποία στηρίχτηκαν πλῆθος σύγχρονων γλωσσῶν.
Ἀκόμα κι ἂν δὲν ὑπῆρχε καμία ἄλλη ἀναφορά, ἀκόμα κι ἂν δὲν εἶχε διασωθεῖ κανένα προκατακλυσμιαῖο μνημεῖο, θὰ ἀρκοῦσε ἡ Ἑλληνικὴ Γλώσσα ὡς ἀπόδειξη τῆς ὕπαρξης στὸ παρελθόν, μίας ἐποχῆς μεγάλου πολιτισμοῦ.
Στὴ γλώσσα μᾶς εἶναι ἐμφυτευμένη ὅλη ἡ γνώση ποὺ κατέκτησε ὁ ἄνθρωπος, ἕως τὴν παροῦσα στιγμή. Κάθε ἑλληνικὴ λέξη-ὅρος φέρει ἕνα βαρὺ φορτίο Συνέχεια
Ὁ Ὅμηρος κάνει καλό…. σὲ ὅλα….
Ἐδῶ καὶ χρόνια ἔχω κάνει διάφορες συζητήσεις ἐπί συζητήσεων γιὰ τὸ τὶ κάνει ἤ δὲν κάνει ἕνα τμῆμα γραπτοῦ τοῦ Ὁμήρου.
Συνήθως, τό λιγότερο ποὺ ἀκούω εἶναι πώς εἶμαι γραφική ἤ ἀνόητη….
Δὲν μὲ πειράζει καθόλου πλέον…
Ἂς λένε ὅσα θέλουν… Ἐγώ σὰν γραφική πιστεύω αὐτά ποὺ πιστεύω, κι ἁπλᾶ, σιγὰ σιγὰ, ἡ ἐπιστήμη ἐρχεται νὰ τὰ ἐπιβεβαιώσῃ….
Αὐτὸ δὲν σημαίνει πώς ἔχω σὲ ὅλα δίκαιον…
Ἀλλά ἀκόμη τὸ ψάχνω… Καὶ εἶμαι σίγουρη πώς δὲν κάνει μόνον στήν καρδιά καλό, ἀλλά σὲ ὅλα… Κι ἐὰν ὄχι σὲ ὅλα, σίγουρα σὲ πάρα πολλά..
Ἡ μικρὴ κόκκινη κλώσσα…
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια μικρή κόκκινη κλώσα, που σκάλιζε το χώμα στη φάρμα που ζούσε, μέχρι που ανακάλυψε μερικούς σπόρους σιταριού. Φώναξε τότε τους γείτονές της και τους είπε ‘Αν φυτέψουμε αυτούς τους σπόρους, θα μπορέσουμε να έχουμε ψωμί να φάμε. Ποιος θα με βοηθήσει στο όργωμα και στο φύτεμα;’ Ρώτησε η μικρή κόκκινη κλώσα.
‘Όχι εγώ’, είπε η αγελάδα, ‘τέλειωσε το ωράριο μου’.
‘Όχι εγώ’, είπε η πάπια, ‘σήμερα έχω ημιαργία’.
‘Όχι εγώ’, είπε το γουρούνι, ‘έχω πάρει άδεια αιμοδοσίας’.
‘Όχι εγώ’, είπε η χήνα, Συνέχεια