Διότι μόνον γιὰ τὰ χίλια κακὰ τῆς μαύρης μας Μοίρας γράφετε.
Διότι ὅλοι οἱ ἀνεγκέφαλοι ἔχουν πέσει ἐπάνω μας γιὰ νὰ μᾶς καταπιοῦν.
Διότι κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς ἔχει γίνει ἕνας μηχανισμὸς ἐκρηκτικός, ἕτοιμος νὰ πάρῃ μαζί του, στὸν ἄλλον κόσμο, κάθε ζωντανὸ ὀργανισμὸ σὲ ἀκτίνα μερικῶν χιλιομέτρων.
Ἐδῶ καὶ χρόνια ἔχω κάνει διάφορες συζητήσεις ἐπί συζητήσεων γιὰ τὸ τὶ κάνει ἤ δὲν κάνει ἕνα τμῆμα γραπτοῦ τοῦ Ὁμήρου.
Συνήθως, τό λιγότερο ποὺ ἀκούω εἶναι πώς εἶμαι γραφική ἤ ἀνόητη….
Δὲν μὲ πειράζει καθόλου πλέον…
Ἂς λένε ὅσα θέλουν… Ἐγώ σὰν γραφική πιστεύω αὐτά ποὺ πιστεύω, κι ἁπλᾶ, σιγὰ σιγὰ, ἡ ἐπιστήμη ἐρχεται νὰ τὰ ἐπιβεβαιώσῃ….
Αὐτὸ δὲν σημαίνει πώς ἔχω σὲ ὅλα δίκαιον…
Ἀλλά ἀκόμη τὸ ψάχνω… Καὶ εἶμαι σίγουρη πώς δὲν κάνει μόνον στήν καρδιά καλό, ἀλλά σὲ ὅλα… Κι ἐὰν ὄχι σὲ ὅλα, σίγουρα σὲ πάρα πολλά..
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια μικρή κόκκινη κλώσα, που σκάλιζε το χώμα στη φάρμα που ζούσε, μέχρι που ανακάλυψε μερικούς σπόρους σιταριού. Φώναξε τότε τους γείτονές της και τους είπε ‘Αν φυτέψουμε αυτούς τους σπόρους, θα μπορέσουμε να έχουμε ψωμί να φάμε. Ποιος θα με βοηθήσει στο όργωμα και στο φύτεμα;’ Ρώτησε η μικρή κόκκινη κλώσα.
‘Όχι εγώ’, είπε η αγελάδα, ‘τέλειωσε το ωράριο μου’.
‘Όχι εγώ’, είπε η πάπια, ‘σήμερα έχω ημιαργία’.
‘Όχι εγώ’, είπε το γουρούνι, ‘έχω πάρει άδεια αιμοδοσίας’.
‘Όχι εγώ’, είπε η χήνα, Συνέχεια
Aπόψε μιλούσα με την Φιλονόη..
Όπως πάντα,κάθε συζήτηση μαζί της και ”πονοκέφαλος”..
Αλλά από τους υγιείς ”πονοκεφάλους”,από αυτούς που σε βάζουν σε κάτι κύκλους σκέψεων, που θα ”βασανιστείς” πολύ μέχρι να τους κλείσεις..
”Ποτέ δεν είναι αργά αν θες κάτι πολύ ” μου είπε…
Και μετά ήρθαν κι αυτά τα σκυλάκια,που ….συμφωνούσαν απερίφραστα μαζί της…
Τα …”άτιμα”…. Συνέχεια
