«…Ο Ἀντώνιος Μπενάκης καὶ ἡ Ἀλέξανδρα Μαξίμου γεννοῦν τὸ 1843 τὸν Ἐμμανουὴλ Β’ στὴν Σύρο καὶ τὸν Λουκᾶ, τὴν Μαριέττα, τὴν Μερόπη καὶ τὴν Ἀγρίνη. Ο Ἐμμανουὴλ μετὰ τὶς σπουδές του στὴ Βρεταννία, πῆγε στὴν Αἴγυπτο καὶ ἐργάστηκε στην ἑταιρεία ἐμπορίας βάμβακος Χωρεμῆ στὴν Ἀλεξάνδρεια. Ἀπέκτησε μεγάλη περιουσία καὶ χρημάτισε πρῶτος Πρόεδρος τοῦ Ἐπιμελητηρίου τῆς Ἀλεξανδρείας. Ἦταν στενὸς φίλος τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου, μὲ τὸ κόμμα τοῦ ὁποίου ἐξελέγη, τὸ 1910, βουλευτής. Ἐχρήσθη ὑπουργὸς Ναυτιλίας, Γεωργίας, Οἰκονομικῶν καὶ Βιομηχανίας.
Τὸ 1914 ἐξελέγη δήμαρχος Ἀθηναίων. Μετὰ τὴν ἧττα τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου στὶς ἐκλογὲς κατεδιώχθη καὶ βασανίστηκε.
Τὸ 1920 ἐξορίστηκε στὸ Παρίσι. Ἐπέστρεψε λίγο ἀργότερα καὶ πραγματοποίησε σημαντικὲς δωρεές. (Σχολὴ νοσοκόμων Ἐρυθροῦ Σταυροῦ.) Ἐπίσης ἤταν ἰδρυτικὸ μέλος τοῦ Κολλεγίου Ἀθηνῶν. Συνέχεια →