Ἐξελισσόμαστε καὶ προχωροῦμε γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ χαμογελᾶμε καὶ νὰ ἀγαπᾶμε ἁγνᾶ, νὰ κυττάζουμε τὸν κόσμο μὲ περιέργεια καὶ ἐνδιαφέρον, νὰ χαιρόμαστε μὲ τὸ παραμικρό, νὰ περπατᾶμε ἀνάλαφρα καὶ ἐλεύθερα, σὰν τότε ποὺ ἤμασταν παιδιά. Συνέχεια →

Γιατί κακολογοῦμε τοὺς ἀνθρώπους ποῦ ἀγαπάμε;
Ἴσως ἐπειδὴ δεν αἰσθανόμαστε τόσο καλὰ μὲ τὸν ἑαυτό μας καὶ τὸ νὰ εὕρουμε τὸ λάθος τους αὐτὸ μπορεῖ νὰ μᾶς κάνῃ νὰ νοιώσουμε καλλίτερα.
Ἴσως ἐπειδὴ φοβόμαστε τὴν ἔκφραση τῆς ἐλευθερίας τους, γιατὶ αὐτὸ μᾶς γεμίζει ἀβεβαιότητα  καὶ ἔτσι προσπαθοῦμε νὰ τοὺς καθηλώσουμε, ὅπως μιὰ σφαίρα σταματᾶ τὸ πέταγμα ἑνὸς πουλιοῦ. Συνέχεια →

Ὅταν ἡ αὐτοεκτίμηση εἶναι χαμηλὴ οἱ ἄνθρωποι προσπαθοὺν νὰ ἀποζημιωθοῦν ἀκολουθώντας κάποια πρότυπα συμπεριφορᾶς, ποὺ θὰ τοὺς δώσουν πλασματικὴ αὐτοεκτίμηση.
Γεμίζουν τὸ κενὸ ποὺ τοὺς δημιουργεῖ ἡ ἔλλειψη αὐταξίας μὲ σχέσεις ἐξαρτήσεως. Συνέχεια →

Στὴν πραγματικότητα γεννιόμαστε πολλὲς φορές.
Κυτταρικὴ γέννησις (σύλληψις), φυσικὴ γέννησις ( τοκετός), ψυχολογικὴ γέννησις ( τὸ πρῶτο χάδι), κοινωνικὴ γέννησις ἤ κοινωνικοποίησις, ποὺ γίνεται σὲ τρία στάδια.

Ἡ δευτερογενὴς κοινωνικοποίησις τοῦ ἀτόμου εἶναι τὸ σχολεῖο.
Τὸ παιδὶ φεύγει ἀπὸ τὸ προστατευμένο οἰκογενειακὸ περιβάλλον καὶ καλεῖται νὰ ἀναπτύξῃ καινούργιες συμπεριφορὲς καὶ ἱκανότητες, γιὰ νὰ μπορέσῃ νὰ συναναστραφῇ μὲ τὰ ἄλλα παιδιά. Συνέχεια →

Ἀκόμη καὶ μέσα στὰ σκοτάδια τοῦ φόβου καὶ τῆς ἀμφιβολίας ὑπάρχει πάντα μιὰ δύναμις μεγαλύτερη ἀπὸ τὴν δική μας, ποὺ μᾶς διαπερνᾶ, μᾶς ἐνώνει μὲ τοὺς γαλαξίες καὶ μᾶς σπρώχνει πέρα ἀπὸ τὸν φόβο.
Αὐτὴ εἶναι ἡ δύναμις τῆς σφοδρῆς ἐπιθυμίας, ποὺ συνδέει τὰ ταλέντα μας, τὰ προσωπικά μας χαρίσματα καί τὶς δυνατότητές μας, μὲ τὶς ἐπιθυμίες καὶ τὰ ὄνειρά μας. Συνέχεια →