Διάβαζα στὸ Βῆμα τὰ περί τείχους καὶ γελοῦσα… Ἔχουν γελοιοποιηθεῖ ἅπαντες ἔως σημείου ποὺ δὲν χωρᾶ πλέον ἄλλη γελοιοποίησις! Εἶναι γιὰ γέλια, διότι τὰ κλάμματα πλέον τελείωσαν.
Ὁ τοῖχος τῆς ντροπῆς. Διότι δὲν εἶναι φράκτης αὐτός. Τοῖχος εἶναι. Ἕνας ἀκόμη τοῖχος ποὺ ἀποξενώνει κι ἀποκόβει διὰ παντὸς τὸ ξερό κεφάλι τῆς κακῆς διακυβερνήσεως ἀπὸ ἕναν λαὸ ποὺ μόλις ἔπιασε νὰ σκέπτεται καὶ νὰ θυμᾶται. Καὶ ἴσως αὐτὸς ὁ λαὸς νὰ ἐφέρθῃ πάρα πολλὲς φορὲς ἀνώριμα, ἐπιπόλαια, ἐγωϊστικά… Ἀλλὰ πάντα κυττοῦσε μὲ προσμονή κι ἐλπίδα (κακῶς, πολὺ κακῶς) πρὸς ὅλους αὐτοὺς ποὺ σήμερα στήνουν φράκτες καὶ τοίχους.
Οἱ φωτογραφίες εἶναι πράγματι πολὺ ἀστεῖες.
