Σὲ συνέχεια τῆς προηγουμένης μου δημοσιεύσεώς μας μὲ τίτλο ἡ βουλγαρικὴ κατοχὴ 1940-1944, παρουσιάζω τὰ ὑπόλοιπα ἄρθρα τοῦ Γιώργου Λεκάκη στὴν ἐφημερίδα ΧΡΟΝΟΣ μὲ τίτλον Χρονοσκόπιον!

Ἐκπληκτικὴ ἡ μεταφορὰ τῶν γεγονότων!

Διαβᾶστε την!

Φιλονόη.

Χρονοσκόπιο: Η βουλγαρική Κατοχή στην Ξάνθη:

ε.Επαύθη ο μουφτής κι αντικαταστάθηκε από Πομάκο.

Του έβαλαν στο σπίτι του φυσίγγια και τον συνέλαβαν.

Τον λήστεψαν οι Βούλγαροι αστυνομικοί και τον άφησαν ελεύθερο.

Στα τουρκικά σχολεία απαγορεύθηκε η ελληνική και αντικαταστάθηκε από την βουλγαρική γλώσσα.
Έκαψαν το ωραιότερο τζαμί, αφού πρώτα έκλεψαν τα χαλιά του.

Η συμπεριφορά των βουλγαρικών Αρχών προς τους Τούρκους δεν ήταν καλύτερη. Ο μουφτής της πόλεως, διωρισμένος υπό της ελληνικής κυβερνήσεως δια βασιλικού διατάγματος, επαύθη, αντικατεστάθη δε υπό Πομάκου, έχοντος απολυτήριο βουλγαρικού Γυμνασίου, άλλα κατά τ’ άλλα εστερημένου των απαιτουμένων δια την θέση αυτήν προσόντων. Στον απολυθέντα μουφτή δεν επιτρεπόταν να εξέλθη της πόλεως και να περιοδεύσει στα χωριά. Τρεις φορές έγιναν έρευνες στο σπίτι του, τέλος ετοποθέτησαν στο σπίτι του 20 φυσίγγια. Τούτο εχρησίμευσε ως αφορμή για να συλληφθεί. Πριν οδηγηθεί στο αστυνομικό τμήμα, οι συνοδεύοντες αυτόν Βούλγαροι αστυνομικοί του αφαίρεσαν 1.200 λέβα, τα οποία έφερε μεθ’ εαυτού και κατόπιν του επέτρεψαν να επανέλθει στο σπίτι του με την δικαιολογία, ότι σέβονται το γήρας του.

Στα τουρκικά σχολεία, των οποίων επετράπη η λειτουργία, κατ’ αντίθεση προς τα ελληνικά, η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσης αντικατεστάθη δια της βουλγαρικής. Το ωραιότερο από τα τζαμιά της πόλεως, το Τσαρσί, το έκαυσαν κατά το έτος 1942, εν καιρώ νυκτός, οπότε δεν επιτρεπόταν η κυκλοφορία. Προηγουμένως απήγαγαν τα πλούσια χαλιά και τις ψά¬θες του τζαμιού. Προς δικαιολογία διέδωσαν οι βουλγαρικές Αρχές την επομένη ήμερα, ότι η πυρκαϊά ήταν τυχαία. Συμπληρωματικώς κατεδάφισαν τον μιναρέ του τζαμιού και το παρακείμενο βακουφικό καφενείο.

ΥΓ: Κι ενώ έχουμε ξεκινήσει (από την «Χρονοτοπία» της 7.12.10) και αναδημοσιεύουμε την «Μαύρη Βίβλο των βουλγαρικών εγκλημάτων», η νεολαία του βουλγαρικού κόμματος BMPO εξέδωσε και κυκλοφόρησε 1.000 ημερολόγια (του 2011) τα οποία μοίρασε δωρεάν, στα οποία εικονίζεται χάρτης των ορίων της Ενωμένης Βουλγαρίας, όπως ήταν το. 1941! Και στο κάτω μέρος αυτού του «εορταστικού» ημερολογίου αναγράφεται: «Στις 19.4.1941, ο βουλγαρικός στρατός εισήλθε στην Μακεδονία. Οι στρατιώτες ήταν ευπρόσδεκτοι από χιλιάδες ανθρώπους, εντόπιους Βούλγαρους στην Κρίβα Παλάνκα, στην Οχρίδα, στα Σκόπια και την Δοϊράνη».

«Το δώρο αυτό είναι μέρος της παραδοσιακής θεματογραφίας του κόμματος BMPO, με ιστορικά θέματα και αντικατοπτρίζει τα όρια της Ενωμένης Βουλγαρίας το 1941, όπου παρουσιάζονται μέσα σε εικόνες οι μεγάλες εθνικές μορφές του πανθέου μας, σε επιθεωρήσεις των βουλγαρικών στρατευμάτων μας στην Μακεδονία», λέει η BMPO.

Για περισσότερα: http://echedoros-a.blogspot.com/

στ.Επέζη­σαν μόνον όσοι είχαν έπιπλα να πωλούν.
Έτρωγαν χελώνες για να ζήσουν.
Απαιτούσαν φόρο από επαγγελματίες που δεν.δούλευαν!
Ξυλοκόπησαν ιδιοκτήτη εφημερίδος και του πήραν το τυπογραφείο του!
Διέλυσαν σύλλογο και πήραν τα μουσικά του όργανα!
Κατέστρεψαν ηρώον!

ΞΑΝΘΗ-ΜΕΡΟΣ Η΄.
Τρόφιμα έδιδαν στους Τούρ­κους, όπως και στους Έλληνες. Περί το τέλος, όμως, έδιδαν στους Τούρκους 50 γραμ. ψωμί περισσότερο.
Από 650 οικογένειες αθιγγάνων μωαμεθανών, στους οποίους δεν επιτρεπόταν η εργασία, στη συνοικία Πουρναλήκ έμειναν 300. Στη δε συνοικία Γκαζχανέ από 250 οικογένειες έμειναν 100. Κατόρθωναν να επιζή­σουν μόνον όσοι είχαν έπιπλα να πωλούν.
Προ του πολέμου η θνησιμότητα των μουσουλμάνων ανήρχετο σε 2-3 θανάτους την εβδομάδα. Κατά το πρώτον έτος της κατοχής έφθασε τους 40 θανάτους την ημέρα. Οι ιμάμηδες δεν επρόφθαναν να θάπτουν τους νεκρούς. Οι Τούρκοι αναγκάσθησαν, όπως και οι χριστιανοί, να τρώ­γουν χελώνες. Σε μερικούς Τούρκους επαγγελματίας είχε δοθεί η άδεια εξασκή­σεως επαγγέλματος, αλλά δεν έδίδοντο υλικά. Εν τούτοις, απαιτείτο ο φόρος. Έτσι, ένας υποδηματοποιός χωρίς να εργασθεί επλήρωσε κατά τα 4 έτη 50.000 λέβα.
Έξυλοκόπησαν τον ιδιοκτήτη της τουρκικής εφημερίδος «Θράκη», έως ότου αναγκάσθηκε να παραχωρήσει το τυπογραφείο του. Επίσης, διέ­λυσαν τον σύλλογο «Τουρκική Ένωσις» και απήγαγαν τα έπιπλα και τα μουσικά όργανα του συλλόγου, τα οποία φόρτωσαν επί 10 αμαξών. Ο δήμαρχος Ξάνθης, Π. Χρηστίδης, καταθέτει ότι την νύκτα της 11/12 Ιουλίου 1941 το Ηρώον κατεστράφη και όλα τα υλικά του, βάρους 14 τόνων απεκομίσθησαν με αυτοκίνητα και ερρίφθησαν στην θάλασ­σα. Την επομένη, οι Βούλγαροι διέταξαν ανακρίσεις για να ευρεθεί, ποιος έκλεψε τα υλικά. Ομοίως ανακρίσεις διέταξαν και για την πυρκαϊά του τζαμιού. Ο δήμαρχος εξετοπίσθη με την οικογένειά του για Αλεξανδρούπολη. Του εδόθη προθεσμία μιας ώρας και 10 λεπτών. Το σπίτι του εγυμνώθη.

ζ.Επί τρεις ημέρες λεηλατούσαν τουρκικά σπίτια.
Απεγνωσμένοι οι Τούρκοι κτυπούσαν τενεκέδες για να ζητήσουν βοήθεια – «Τενεκέ-μπαϊράμ».
Λόγος για τη Μεγάλη Βουλγαρία.
Βούλγαρος βουλευτής: «Δε θα μείνει Έλλην»!
Ανάγκαζαν τις γυναίκες να χοροπηδούν για να δουν μήπως έχουν κρυμμένες επάνω τους λίρες!
Διαταγή να ενδιαφερθούν μόνον για τους Βουλγάρους.
ΚΟΜΟΤΗΝΗ-ΜΕΡΟΣ Α΄.

Οι Βούλγαροι, όταν εισήλθαν στην Κομοτηνή, επί τρεις ημέρες, λεηλατούσαν τα τουρκικά σπίτια, στρατιώτες και αξιωματικοί μεταμφιεσμένοι σε στρατιώτες. Στην απόγνωσή τους οι Τούρκοι κτυπούσαν τενεκέδες για να ζητήσουν βοήθεια και να ειδοποιήσουν τους γείτονες. Τις τρεις αυτές νύκτες τις ονομάζουν ακόμη «Τενεκέ-μπαϊράμ». Την τέταρτη ημέρα εκλήθησαν στο στρατηγείο ο τότε πρόεδρος της κοινότητος, Χαήρ-σολ-Παχ, ο Γκαλήπ-βέης, ο Μουσταφά-αγά (πρώην βου¬λευτής), ο Χατήπ Γιουσούφ (πρώην βουλευτής), ο Παϊτάρ Μεχμέτ-βέης (πρώην βουλευτής) και άλλοι 5 προύχοντες και ερωτήθηκαν, γιατί αυτός ο θόρυβος. Ο στρατιωτικός διοικητής οργίσθηκε, όταν του εξετέθησαν τα πράγματα και είπε, ότι η συκοφαντία αυτή αποτελεί ύβρι για τη Μεγάλη Βουλγαρία. Τότε ο Γκαλήπ-βέης υπέδειξε έναν παρόντα αξιωματικό, τον οποίο αναγνώρισε ως μετασχόντα της λεηλασίας με ενδύ¬ματα απλού στρατιώτου. Ο Τούρκος πρόξενος είχε υψώσει την τουρκική σημαία την 23η Απριλίου, ημέρα εθνικής παιδικής εορτής των Τούρκων και οι Βούλγαροι νομίσαντες, ότι η σημαία υψώθη για την εορτή την του αγίου Γεωργίου ηθέλησαν να την κατεβάσουν. Έπειτα αναγκάσθησαν να ζητήσουν συγγνώμη.
Εντός ολίγων ημερών εγκατεστάθησαν βουλγαρικές Αρχές. Είχαν φέρει έτοιμα έντυπα με επιγραφή «Δήμος Κομοτινής» και όλους τους υπαλλήλους, διορισμένους από τη Σόφια, δήμαρχο και λοιπούς. Σε κάθε κοινότητα ήλθε πρόεδρος, γραμματεύς, χωροφύλαξ. Ο Ιβάν Πλιάκωφ, τέως βουλευτής του Κιοσέ Ιβάνωφ, δήλωσε ότι: «Δε θα μείνει Έλλην»! Οι παριστάμενοι Έλληνες βεβαιούν ότι η λεηλασία επεκτάθηκε στα ελληνικά σπίτια με την πρόφαση ότι ζητούσαν κρυμμένο σιτάρι. Ανάγκαζαν τις γυναίκες να χοροπηδούν για να ιδούν μήπως έχουν κρυμμένες επάνω τους λίρες. Αυτά π.χ. συνέβησαν στο σπίτι του παρισταμένου ιατρού κ. Γουδελή.
Δήμαρχος διορίσθηκε ο Δημ. Στέπλιεφ, δικηγόρος από την Φιλιππούπολη, με βοηθούς τους Χρίστο Χρίστεφ και Ράεφ. Η τριμελής αυτή επι¬τροπή διοικούσε τον Δήμο, ο δε δήμαρχος εδήλωσε, ότι είχε διαταγή να ενδιαφερθεί μόνον για τους Βουλγάρους.

Γεώργιος Λεκάκης ἀπὸ ἐδῶ, ἐδῶ κι ἐδῶ

Σχετικὰ:

ἡ βουλγαρικὴ κατοχὴ 1941-1944(1)

ἡ βουλγαρικὴ κατοχὴ 1941-1944 (3)